One Love OnKey-(2Min) NC-17 Part 3


จะไ่ม่ปล่อยคีย์ไปไหนอีกแล้ว...


นายสินะ ลี แทมิน...


แทมิน...
...
แทมิน...นี่หลับจริงๆเหรอ?ตื่นเดี๋ยวนี้เลยนะ
อือ...คีย์เสียงดังจัง คนกำลังหลับสบายเลย
แทมินสบายแต่คีย์เมื่อยนี่ ไปนอนบนเตียงดีกว่านะ
อืม...ก็ได้...แต่...
แต่?
คีย์ต้องพาไปนะ
...ไม่น่าไว้ใจเลย
หึม...เมื่อกี้คีย์ว่าไงนะ
เปล๊า...
 
คีย์รีบลุกขึ้นจากตักของอีกคนก่อนจะพาเดินมายังเตียงนอน แล้ววางร่างของแทมินนั่งลงบนเตียง
 
คีย์...
หืม?
อยากลงไปนั่งเล่นที่สระน้ำ
อ้าว ก็แทมินง่วงนอนไม่ใช่เหรอ
ไม่อยากนอนแล้ว ลงไปนั่งที่สระน้ำกันนะ
เฮ้ย~แทมินเนี่ยน๊า
 
พอมาถึงสระน้ำ คนตัวเล็กสังเกตได้ว่าสีหน้าของแทมินดูสดชื่นและร่าเริงเป็นพิเศษ จนตัวเองอดที่จะเหลือบมองใบหน้าที่มีความสุขอย่างนี้ไม่ได้
 
นี่แทมินเดินดีๆสิ ระวังตกน้ำนะ
ก็ดีสิเราจะได้เล่นน้ำด้วยกันไง
อากาศหนาวแบบนี่เนี่ยนะ ไม่เอาด้วยหรอก
ฮาๆๆ ในนี่ไม่เห็นหนาวเลย สระน้ำมันอยู่ในที่ร่มนะคีย์
เออใช่ ลืมไป แฮะๆ แต่คีย์ก็ไม่อยากเล่นน้ำอยู่ดี แทมินแหละอย่าคิดเล่นอะไรพิเลนๆเชียวนะ
คร๊าบบบ
 
แทมินเดินไปมารอบสระฮำเพลงไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะค่อยๆนะลงตรงขอบสระ ขาทั้งสองข้างที่จุ่มลงในน้ำค่อยๆตีน้ำเล่นไปมาอย่างกับเด็กน้อยที่ดูไร้เดียงสา
 
คีย์
หืม มีอะไรแทมิน?
คีย์เคยว่ายน้ำไหม?
เคย
แล้วคีย์ชอบว่ายน้ำไหม?
อืม...ก็เฉยๆนะ
เหรอ...ตอนคีย์ว่ายน้ำว่ายกับใครเหรอ
ก็พ่อแม่...เพื่อน...อาจารย์ที่สอนว่ายน้ำ...เยอะแยะนะ ฮาๆๆ
ดีจังนะ อยากทำแบบนั้นบ้าง อยากมีเพื่อน...
แทมิน…”
 
สีหน้าที่เริ่มเศร้าหม่องของแทมินค่อยๆปรากฏขึ้นแทนใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ดูแล้วช่างไม่เข้ากับใบหน้านี้เลยสักนิด นึกได้อย่างนั้นคีย์จึงพาตัวเดินมานั่งลงข้างๆอีกคน มือเรียวค่อยๆเลื่อนไปเกลี่ยเส้นผมที่ปิดบังใบหน้าหม่องออก ก่อนจะใช้ฝ่ามือประคองใบหน้านั้นให้หันมามองตัวเอง
 
คีย์ขอเป็นเพื่อนแทมินได้ไหม?
คีย์...
เพื่อนคนแรกของแทมิน ให้คีย์เป็นได้ไหม
คีย์...ฮึ...ฮือๆๆ
 
แทมินโผเข้ากอดร่างบางจนแน่น เนื้อตัวที่สั่นเทาบ่งบอกได้ดีว่าอีกคนกำลังร้องไห้หนักแค่ไหน คีย์เองก็ตอบรับกอดจากแทมินไว้แน่นเช่นกัน ทั้งสงสารและเห็นใจ อยากที่จะคอยดูแล ปกป้อง อยากเห็นใบหน้าที่ยิ้มแย้มของคนๆนี้
 
ฮือ...คีย์...
...ไม่เป็นไรนะแทมิน...ไม่เป็นไร คีย์อยู่นี้
 
แทมินเงยหน้าขึ้นมาสบตาเข้ากับอีกคน ก่อนจะก้มลงไปประทับจูบที่ริมฝีปากบางนุ่ม ทั้งอ่อนโยน หอมหวาน ถนุถนอม จูบที่อยากจะถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมดของเขาให้อีกคนได้รับรู้
 
อือ...
 
ทั้งๆที่ควรจะเลี่ยง ทั้งๆที่ควรจะห้าม ทั้งๆที่ควรจะหยุดการกระทำแบบนี้ แต่ทำไมร่างกายจึงได้ตอบรับมัน ทำไมถึงไม่ผลักออก ทำไมถึงยังยอมให้อีกคนจูบอยู่ได้ คิม คิบอม
 
อือ...แทมิน...ดะ เดี๋ยว...
 
คนตัวเล็กเริ่มถูกทำมากกว่าจูบ มือทั้งสองข้างของแทมินสอดเข้าไปในเสื้อเชิ้ตสีหวานจนมันเลิกขึ้นมาเห็นหน้าท้องแบนราบ
 
อะ อย่า...แทมิน...ปล่อย...ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ!”
 
การขอร้องพร้อมกับท่าทางต่อต้านนั้นไม่เป็นผลอะไรเลยสำหรับอีกคน ร่างบางยังคงถูกเล้าโลมต่อไปไม่หยุด จนตอนนี้เสื้อเชิ้ตได้ถูกถอดออกจนท่อนบนไม่เหลืออะไรแล้ว แทมินพยายามจับร่างบางให้อยู่นิ่ง เพราะต่างฝ่ายต่างไม่ยอมกันและกัน จนทำให้ทั้งสองเสียจังหวะการทรงตัว น้ำที่มีอยู่เต็มสระเลยกลายเป็นที่รองรับร่างทั้งสองเมื่อล่วงลงมาเอาไว้
 
ตู้ม!
แฮ่กๆๆ
 
ทั้งสองสำรักน้ำด้วยกันทั้งคู่ ร่างบางที่ท่อนบนเปือยเปล่ารีบลูบน้ำบนใบหน้าออก พร้อมกับหอบหายใจเอาอาการเข้ามาอีกครั้ง ก่อนจะรีบว่ายไปหาอีกคนที่ยืนเกาะขอบสระสำรักน้ำไม่แพ้กัน
 
แทมินเป็นอะไรไหม?
แฮ่กๆๆ...แสบจมูก
ก็บอกแล้วไงว่าอยากเล่นพิเลนๆ สมน้ำหน้า ปะ ขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ
ไม่!”
 
ร่างบางถูกดึงจนตัวติดกับร่างของอีกคน ริมฝีปากบางถูกประทับลงไปอีกครั้ง ร่างกายถูกล็อกจนขยับไปไหนไม่ได้ ที่ทำได้ก็มีเพียงคอยรองรับอารมณ์ของคนตรงหน้าเท่านั้น
 
อึก...อย่า...แทมิน...อ๊ะ!”
 
แทมินเริ่มเลื่อนมือไปลุกลามส่วนที่อยู่เบื้องล่างของคนตัวเล็ก ก่อนจะปลดกางกางออกจนตอนนี้ร่างบางไม่เหลือเสื้อผ้าอาภรณ์ใดๆให้ปกปิดร่างกายอีกแล้ว
 
ไม่...อย่าทำนะแทมิน
คีย์เป็นของแทมิน...ของแทมินคนเดียว!”
อึ...อ๊าย...
 
แทมินก้มลงไปกัดที่ยอดอดของอีกคนจนถึงกับต้องร้องออกมาอย่างเจ็บปวด ทั้งลิ้นทั้งเคี้ยวฟันบดขยี้ยอดอกนั้นจนบวมแดง แทมินเริ่มถอดเสื้อผ้าส่วนล่างที่แสนจะเกะกะของตนออก แล้วดึงร่างบางให้ส่วนนั้นลงมาแนบชิดกันและกัน ก่อนจะขยับถูไถมันไปมา
 
อ๊า...คีย์...
 
หน้าอกเล็กถูกทารุณไม่แพ้กับส่วนล่างที่กำลังขยับเสียดสีกันอยู่ ทั้งๆที่น่าจะรู้สึกดี แต่กับร่างบาง ความรู้สึกผิด ความเสีย เริ่มถ่าโถมเข้ามาจนล้นอก ถ้าคนรักรู้ยังจะรักเขาคนนี้อยู่อีกไหม ยังจะต้องการเขาอยู่อีกไหม อนยู...
 
เรียวขาบางถูกจับแยกออกจากกัน นิ้วหนาค่อยๆแทรกเข้าไปสำรวจช่องทางด้านหลัง จากหนึ่งนิ้ว สองนิ้ว และสามนิ้วตามลำดับ
 
อึก...อื้อ...เอาออกไป...แทมิน...
ทำไมละคีย์ไม่รู้สึกดีเหรอ...แบบนี้ไม่ดีเหรอ
ไม่...อะ...เอาออกไป...
 
ยิ่งขัดขืนก็ยิ่งเจ็บหนัก แทมินยิ่งเร่งขยับนิ้วมือทั้งสามนิ้วเข้าใส่ร่างบางจนด้านในเริ่มร้อนระอุ สองแก้มของร่างบางเริ่มแดงเปล่ง ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อสกัดกั้นอารมณ์ไม่ให้มันลุกลามมากไปกว่านี้
 
อื้อ...แทมิน...ไม่...
 
ยิ่งมอง ยิ่งได้ฟังเสียงครางหวานๆ ยิ่งอยากจะครอบครอง แทมินค่อยๆดึงนิ้วมือออก ก่อนจะจับร่างบางให้ขยับเข้ามาชิดมากขึ้น แล้ว...
 
ปล่อยเมียกูเดี๋ยวนี้ ไอ้ชั่ว!”
 
ชายร่างสูงอยู่ๆก็โผล่เข้ามากระชากร่างของแทมินออกจากอีกคน ก่อนจะลงไปต่อยเข้าที่แก้มซ้ายของแทมินจนได้เลือดไหลซิบออกมาจากปาก
 
มึงจะทำอะไรเมียกู
ใครเมียมึง เขาเป็นของกู
 
ร่างสองร่างจ้องมองกันอย่างเอาเรื่อง ก่อนจะกระโจนเข้าแลกหมัดกันโดนที่ไม่มีใครยอมใคร เสียงน้ำซัดกระเซ็น พร้อมกับเสียงหมัดที่กระทบกับก้อนเนื้อดังไปทั่วสระ
 
อย่า...พอแล้ว...หยุดได้แล้ว!”
 
ร่างบางที่พยุงตัวจับขอบสระไว้พยายามส่งเสียงห้ามปราม แต่ก็ไม่เป็นผล
 
คุณหนู!”
 
คนรับใช้กับแม่บ้านที่เห็นเหตุการณ์รีบเข้ามาห้ามทั้งสองให้แย่งออกจากกัน ก่อนเรื่องจะลุกลามไปมากกว่านี้ เมื่อห้ามทั้งสองคนให้แยกออกกันได้ อนยูที่ได้สติรีบเข้าไปอุ้มคีย์ขึ้นมาจากสระพร้อมกับหยิบผ้าขนหนูผืนใหญ่จากแม่บ้านมาคลุมร่างบางนั้นไว้ ก่อนจะอุ้มพาไปยังรถที่จอดรอไว้หน้าบ้าน
 
ปล่อยคีย์นะ...มึงจะพาคีย์ไปไหน!”
เมียกู กูจะพาไปไหนมันก็เรื่องของกู อย่ามายุ่งกับคีย์อีกจำไว้!”
ไม่...ปล่อยคีย์นะ เอาคีย์มา...
 
คุณหนู...อย่าคะ...คุณหนู...
 
ทั้งแม่บ้านทั้งคนรับใช้ต่างพากันห้ามร่างที่อาละวาดโวยวายเอาไว้ ก่อนจะจับฉัดยาสลบอย่างทุกครั้ง จนหลับไป
 
อนยูอุ้มร่างบางเข้ามาในรถเรียบร้อย แล้วสั่งให้คนขับรถพาเขาทั้งสองกลับบ้านของตัว คนตัวเล็กที่สะอื้นไห้ตลอดเวลาถูกกอดเอาไว้แน่น ก่อนอีกคนจะก้มลงไปจูบขมับที่เปียกชื้นด้วยความรัก หวังปลอบให้คนที่กอดรู้สึกดีขึ้น
 
ไม่เป็นไรนะคีย์
อึ...ฮือๆ...อนยู...ขอโทษ...คีย์ขอโทษ...
ไม่...คีย์ไม่ผิด...อนยูต่างหากที่ดูแลคีย์ไม่ได้...
แต่คีย์...
พอแล้ว ไม่ต้องพูดแล้ว ต่อไปจะไม่ปล่อยให้ไปไหนอีกแล้ว...จะไม่ปล่อยคีย์ไปไหนอีกแล้ว
อนยู...
พักผ่อนซะนะคนดี
 
อ้อมแขนแกร่งกระชับกอดคนรักแน่นขึ้น มือหนาบรรจงลูบเบาๆที่ศีรษะบางหวังให้อีกคนผ่อนคลาย ก่อนจะกดจูบเบาๆลงบนกลีบปากสวยให้อีกคนหลับสู่ห้วงนิทรา
 
ส่วนร่างที่นอนสลบเพราะพิษยา ก็ยังคงไม่รู้สึกตัว เมื่อแม่บ้านช่วยกันเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกชื้นนั้นให้ แล้วพวกเธอจึงได้โทรตามคุณหมอเพื่อมาอาการของแทมินอีกครั้ง
 
ก๊อกๆ
คุณหมอมาแล้วคะ
ให้เข้ามาได้
 
คุณแทมินอาการเป็นยังไงบ้างครับ
ตอนนี้คุณหนู อาการกำเริบหนักขึ้นทุกวัน ป้ากลัวว่าถ้ามากกว่านี้...
ไม่ต้องห่วงครับ เดี๋ยวผมจะคอยดูแลเอง คุณป้าใจเย็นๆนะครับ
เออคือ...ผมลืมบอกไป ผมชื่อมินโฮนะครับ คุณหมอซีวอนให้ผมมาทำหน้าที่ดูแลคุณแทมินแทนเพราะคุณหมอต้องไปต่างประเทศ คุณป้าไม่ต้องห่วงนะครับ ผมได้ศึกษาอาการของคุณแทมิน และทราบรายละเอียดเกี่ยวกับคุณแทมินจากคุณหมอซีวอนทุกอย่างแล้ว ผมจะดูแลคุณแทมินให้ดีที่สุดครับ
คะ ป้าฝากด้วยนะคะ ช่วยคุณหนูด้วยนะคะ
 
พอทุกคนออกไป ใบหน้าที่ดูเป็นคนดีนั้น จะเปลี่ยนเป็นร้ายกาจอย่างน่าตกใจ ยิ้มที่ดูอบอุ่น กลับแฝงด้วยความเจ้าเล่ห์จนดูน่ากลัว เพราะอะไร...เรื่องนี้มันต้องมีเบื้องหน้าเบื้องหน้าอย่างแน่นอน มินโฮมองไปยังร่างที่นอนหลับใหลอยู่บนเตียง อย่างแฝงความหมาย
 
นายสินะ ลี แทมิน...อย่างนี้มันค่อยคุ้มหน่อย...



Fiction of Me |trackback(0) |ความคิดเห็น(0)

ลงความคิดเห็น















เจ้าของบล๊อกนี้เท่านั้นที่อ่านได้

ข้อมูลส่วนตัว

Shinee Land☆*゜

Author:Shinee Land☆*゜


Trackbacks ล่าสุด

ค้นหา

แบบฟอร์มขอเป็นเพื่อน