[SF] Unforget Love – Onew Key Minho 1/2

page5.jpg


ทำไมฉันถึงลืมนายไม่ได้สักที ทั้งที่นายทำให้ฉันต้องเป็นแบบนี้ ทั้งที่นายเป็นคนผลักไส่ฉัน ทั้งที่นายทอดทิ้งฉันก่อน
ชเว มินโฮ!

"อื้ออ...คีย์ "
"อ๊ะ...อ๊าาา อนยู"

ร่างสองร่างที่นอนร่วมรักบนเตียงกว้าง พร้อมเหงื่อที่รินไหลเปรียบดั่งเปลวเพลิงที่ลุกไหม้ ความลุ่มหลง
ของอนยูกับความคับแค้นต้องการประชดประชันของคีย์ ทำให้บทรักนี้รุนแรงจนเตียงทั้งเตียงสั่นไหว
พร้อมเสียงครางที่ดังระงมไปทั่วห้อง

"อนยู...อือ...เร็วอีก...คีย์ใกล้แล้ว"

เสียงหวานที่พูดเชิญชวน ปลุกเร้าให้อีกฝ่ายเร่งการสอดใส่เข้าไปในตัวอีกคนมากขึ้นและมากขึ้นเรื่อยๆ
ยิ่งได้รับการกระแทกสวนกลับมาจากร่างเล็กพอๆกัน ยิ่งทำให้อารมณ์รักแทบจะ โหมกระหน่ำมากขึ้นทุกที

"อ๊ะ...อ๊าาาาา อนยู!!!"
"คีย์ อีกนิด...อึก...อ๊าาาา"

ในที่สุดการเชิญชวนก็ได้รับการตอบสนองกลับมารวดเร็วทันใจ ทั้งสองปลดปล่อยความอยากและความต้องการ
เข้าใส่อีกฝ่ายจนหมด อนยูและคีย์นอนฟุบลงบนเตียงด้วยความเหนื่อยล้า ก่อนร่างหนาจะดึงคนตัวบางเข้ามากอดไว้
แต่อีกฝ่ายกลับทำท่าบายเบี่ยงเหมือนกำลังจะรีบลุกหนีไป

"อือ...อย่าสิ่ พอแล้ว คีย์จะกลับบ้าน"
"จะรีบกลับไปไหน อยู่กับฉันนานๆไม่ได้เหรอ"
"คีย์มีธุระ...เดี๋ยวค่อยเจอกันนะ"
"เดี๋ยว...คีย์!"

ร่างเล็กไม่แม้แต่จะรั้งรอตามคำอ้อนวอนของอีกฝ่าย กลับรีบลุกหยิบเสื้อผ้าเดินเข้าห้องน้ำไปทันที
ปล่อยให้อีกคนนั่งหน้าเซ็งเป็นลูกหมาถูกทิ้งก็ไม่ปราน

เมื่อคีย์ออกมาจากบ้านอนยู เขารีบเร่งฝีเท้าเดินไปยังที่ๆเดิม ที่ๆมีความทรงจำอันมากมายที่ไม่อาจจะลืมเลือนได้
ความจริงที่แห่งนี้เขาไม่ควรจะมาเลย แต่ทำไมสมองถึงได้สั่งการให้ต้องมาทุกวัน

"มินโฮ ทำไมฉันถึงลืมนายไม่ได้สักที ทำไม...."

ร่างเล็กเดินไปนั่งที่ม้านั่งในสวนสาธารณะ ที่แห่งนี้ตกแต่งไว้สวยงาม คู่รักทุกคู่จะชอบมาเดท หรือมานั่งพรอดรักกันบ่อยๆ
แต่สำหรับคีย์มันมีอะไรที่มากกว่านั้น ความสุขและความเจ็บปวดทุกอย่างมันเริ่มต้นที่นี้เเละจบลงที่นี้เช่นกัน นานพอควร
ที่คนหน้าสวยกำลังนั่งคิดอะไรอยู่เพลินๆ ไม่นานสายตาคู่เล็กก็หันเหลือบไปเห็นคนที่อยากจะเจอมากที่สุด แต่ก็กลับ
เป็นคนที่อยากจะลืมมากที่สุดเช่นกัน

"มินโฮ!"

ร่างเล็กสถบขึ้นเบาๆ ก่อนที่จะหันมองไปทางอื่น แต่ในใจกลับเรียกร้องอยากจะเข้าไปหาคนตัวสูงเหลือเกิน
มินโฮเดินผ่านไปโดยที่ไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างเลยแม้แต่น้อย แค่หางตาก็ไม่มี

"มินโฮ เมื่อไหร่ฉันจะลืมนายได้ เมื่อไหร่กัน..."

คีย์เดินร้องไห้ออกมาจากสวนสาธารณะที่เดินมาเฝ้านั่งมองคนๆนี้อยู่เป็นประจำ ทั้งที่เขาไม่เคยแม้แต่จะเหลียวมองกลับมา
ทั้งที่ต้องเดินกลับบ้านพร้อมทั้งน้ำตาทุกวัน แต่ใจก็สั่งให้มารับความเจ็บปวดนี้อยู่ร่ำไป

"ไง มารอฉันเหรอ คีย์"

คนตัวเล็กรีบหันไปยังต้นเสียงของคนคุ้นเคย มินโฮยืนกอดอกพิงต้นไม้มองตรงมาที่เขา สายตาที่ส่งมา
มันไม่สามารถสื่อได้เลยว่า มีจุดประสงค์อะไรกันแน่ แต่นี้ก็เป็นคำทักทายแรกที่ได้ยิน ตั้งแต่ที่ไม่ได้พบ ไม่ได้คุยกันมานานนับปี

"...ฉัน..."
"มารอฉันรึเปล่า"

มินโฮเดินตรงเข้ามาใกล้ คนตัวบางที่เอาแต่ยืนก้มหน้า ไม่กล้าแม้จะพูดหรือเงยขึ้นไปสบตากับเขา
ที่เอาแต่จ้องมองตาไม่กระพริบ

"ถ้าไม่ตอบถือว่าฉันพูดถูก"
"...ไม่!"
"ไม่เหรอ...แล้วความจริงละ นายมาที่นี้ทำไม"
"นายจะมาสนใจอะไร ฉันจะมาทำอะไร มันก็เรื่องของฉัน นายไม่เกี่ยว"
"งั้นเหรอ ..."
"อ๊ะ มินโฮ!"

คนร่างสูงยึดจับข้อมือเล็กไว้แน่นแล้วดึงให้อีกคนเซเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด

"นายจะทำอะไรนะ!"
"ก็ทำให้คนปากแข็งยอมรับความจริงไง"
"ความจริงอะไร"
"คีย์คิดถึงฉันมากใช่ไหม ถึงได้มารอที่นี้ทุกวัน"
"นะ นาย...พูดอะไร ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ได้..."

คนร่างสูงรีบฉกฉวยกดจูบลงไปยังริมฝีปากบาง ทั้งรุนแรง ทั้งโหยหา และมันค่อยๆอ่อนหวานจนแทบละลาย
มินโฮบดเบียดจูบลงมาแทบไม่ให้อีกคนได้มีอากาศหายใจ

"อื้อออ..."

เสียงครางไม่รู้สับที่ดังในลำคอของคนร่างเล็ก ยิ่งเพิ่มความต้องการของมินโฮให้อยากบดขยี้ริมฝีปากของตัวเองลงไปอีก
อ้อมแขนก็รัดเอวบางแน่นขึ้นอีก จนแทบจะจมหายเข้าไปอยู่ในตัวของคนร่างสูง

"มินโฮ...ทำไมนาย...อ๊ะ!"

คนตัวสูงผลักอีกคนให้เเนบกับต้นไม้ใหญ่ แล้วตามประกบซ่อนทับร่างเล็กต่อทันที ริมฝีปากหนากดเม้มลงที่ต้นคอ
ดูดเม้มจนมันเกิดรอยสีแดงเป็นวงๆไปทั่ว แถมยังขยับของๆตัวถูไถเข้าไปในซอกขาของคีย์ ปลุกเร้าอารมณ์ที่อัดอั้น

"เมื่อกี้นายจะถามอะไรฉัน...หืม?"

คีย์เม้มปากเพื่อเก็บกดแรงประทุที่มันตื่นตัวภายในร่างกายอยู่นาน กว่าจะพูดตอบคำถามของอีกคนได้

"ทำไม...นายถึง...ทำอย่างนี้กับฉัน"
"ฉันคิดถึง ฉันไม่เคยลืมนายได้เลยรู้ไหม จะใครก็แทนคีย์ไม่ได้สักคน"

คำพูดหวานๆที่อาจจะเป็นแค่คำหลอกลวงถูกแทรกซึมเข้าไปถึงจิตใจที่โหยหาของคนร่างเล็กได้เป็นอย่างดี
ถึงแม้จะเป็นแค่คำหลอกลวง ถึงแม้จะแค่พูดไปเพราะความต้องการในตัวเขา ถึงแม้จากวันนี้ไปเขาจะต้องกลับไปเสียใจอีก
แต่สุดท้ายคีย์ก็เลือกที่จะให้มันเป็นไปอย่างนั้น

"มินโฮ...อื้อออ เดี๋ยว"
"หืม..."
"ไปทำที่บ้านดีไหม ตรงนี้มัน..."
"ตรงนี้แหละ ฉันอยากทำตรงนี้"

มินโฮรีบถกกางเกงของคีย์ลงให้พ้นทาง แท่งกายของคีย์ที่ตั้งชันออกมารับลมหนาวที่พัดผ่าน ถูกมินโฮจับรูดขึ้นลง
ก่อนจะก้มลงไปดูดเลียส่วนนั้นของคีย์ให้เต่งบวมขึ้นอีก

"อ๊ะ...อื้อออ"

ร่างเล็กส่งเสียงร้องครางทุกครั้งที่ริมฝีปากหนาดูดของๆเขาแรงๆ มือเรียวสองข้างเอื้อมไปกดศีรษะของมินโฮ
ให้ลงมาแนบชิดส่วนนั้นมากขึ้นอีก พร้อมทั้งเรียกร้องให้มินโฮเร่งการปรนเปรอให้เขาไปถึงฝั่งสักที

"มินโฮ...อื้อออ...ตรงนั้นแรงๆ...กดลงมาอีก..."
"อือออ"

ร่างสูงเร่งดูดอมแท่งกายของคีย์เเรงมากขึ้นตามคำขอ จนเมื่อแรงประทุถึงจุดเดือดคีย์จึงปล่อยน้ำจากตัวเขา
ฉีดพุ่งใส่ปากของมินโฮจนหมด

"มินโฮ....อ๊ะ อ๊าาาาา"

คนตัวสูงกลืนน้ำของคีย์เข้าไปจนหมด แถมยิ่งเลียส่วนที่ไหลรินลงมาตามง้ามขาให้จนแทบไม่เหลือคราบติดบนร่างบาง
คีย์ยืนหอบหายใจให้มินโฮโลมเลียร่างกายต่อสักพัก จนกระทั่งร่างสูงทนไม่ไหวจึงออกคำสั่งให้คนตรงหน้ารองรับแรงประทุของเขาบ้าง

"คีย์...หั่นหลังหน่อย"
"อะ...อืม"

ร่างน้อยทำตามอย่างไม่เกี่ยงงอน เขาหั่นหลังคำสั่งแล้วเอามือทับกับต้นไม้สูงไว้ ท่าทางว่าง่ายแถมยั่วยวนแบบนี้แหละ
ที่มินโฮชอบนักหนา เพราะคีย์เป็นของตายสำหรับเขาอย่างนี้ เพราะง่ายสำหรับเขาอย่างนี้ มินโฮจึงได้มองข้ามคนร่างเล็ก
ไปได้ไม่ยาก แต่เขาก็ยอมรับว่า คีย์เป็นคนเดียวที่เต็มเติมความสุขของเขาได้ดีกว่าคนอื่นๆที่ผ่านมา

"อื้อออ...คีย์ น่ารักจัง"
"มินโฮ....."

มินโฮถูไถแท่งกายของเขาลงไปตรงง่ามก้นนิ่มแรงๆ แล้วใส่เข้าไปรวดเดียวจนสุดมิดด้าม

"อ๊ะ...อ๊ายยย..."
"คีย์...อ๊าาา"

ร่างเล็กสะดุ้งเกร็งตัว มือทั้งสองข้างเกร็งจับต้นไม้ไว้แน่น ยิ่งมินโฮกระแทกแท่งกายเข้าใส่มากเท่าไหร่ร่างบางยิ่งเกร็ง
สะท้านหอบหนักมากเท่านั้น ทั้งๆที่เพิ่งจะผ่านการทำเรื่องแบบนี้มาไม่ถึงชั่วโมง แต่ทำไมเขาถึงได้ต้องการแค่คนๆนี้คนเดียว

"คีย์...ยังเยี่ยมเหมือนเดิมเลยนะตรงนี้เนี่ย มันดีจริงๆ"
"มินโฮ...อ๊าาา...เร็วอีกสิ...คีย์ต้องการของๆมินโฮ"
"ได้...อึก...งั้นร้องให้ฉันอยากเยอะๆแล้วกัน...อื้อออ"
"อะ อ๊ะ...อ๊าาา...ดี...มินโฮ....อื้อออ"

มินโฮดุดันแท่งกายเข้าออกแรงและเร็วจนช่องทางเล็กเปิดออกกว้าง เขากระแทกเข้าไปซ้ำแล้วซ้ำอีก
เร่งจังหวะจนคีย์ถึงกับยืนไม่ไหว ต้องเอามือโอบต้นไม้ แล้วส่งก้นงอนของตัวขึ้นไปตั้งรับแท่งกายของอีกคน

"อือ...อ๊าาา...มินโฮ...อย่าปล่อยข้างในนะ"
"อื้อออ...ทำไมละคีย์"
"คีย์อยากชิมน้ำของมินโฮบ้าง"
"อ๊าาา...คีย์"

ทำพูดแสนยั่วของคีย์ทำมินโฮแทบคลั่ง ร่างสูงจับก้นสวยขย้ำบีบมันจนแดงแล้วกระแทกแท่งกายเข้าออกถี่ขึ้นอีก
จนเมื่อใกล้ถึงจุด เขาจึงดึงมันออกมา แล้วจับใบหน้าสวยให้หั่นมารับน้ำที่พุ่งออกจากตัวเขาจนหมด
คีย์ดูดเลียน้ำสีขุ่นอย่างกับเป็นน้ำหวานที่แสนอร่อย ไม่ว่าคราบน้ำของมินโฮจะติดอยู่ที่ไหนร่างบางก็ไล้เลียกลืน
มันเข้าไปจนไม่เหลือร่องรอย

"ชอบเหรอ ของๆฉันเนี่ย"
"ชอบสิ...อร่อยจัง ดูสิยังมีติดอยู่ที่ปากด้วยนะ"
"ไหน ตรงไหนน๊า"

มินโฮจับค้างสวยขึ้นมา แล้วมองไปที่ริมฝีปากบางที่มีคราบน้ำของเขาติดอยู่นิดหน่อย เขาค่อยๆใช้นิ้วโป้งปาด
คราบน้ำรักจากปากคีย์ส่งเข้าปากตัวเอง พร้อมทั้งดูดนิ้วนั้นจนมีคราบน้ำลายติดเยิ้มออกมา ก่อนจะส่งนิ้วโป้งนั้น
ใส่กลับเข้าไปในปากของคีย์ ร่างบางเองก็ดูดเลียมันยั่วอีกฝ่ายซึ่งๆหน้า

"ทำไมถึงได้ยั่วแบบนี้นะ แล้วจะไม่ให้ฉันกลับมาหานายได้ยังไง...หืม"
"งั้นไปต่อที่บ้านดีไหม
"ยังไม่พออีกเหรอ ฉันนึกว่าคีย์จะเหนื่อยแล้วซะอีก"
"ถ้าเป็นมินโฮกี่รอบคีย์ก็ยอมทั้งนั้นแหละ"

หลังจากแต่งตัวเสร็จ ทั้งสองจึงโอบกอดกันเดินไปยังบ้านของมินโฮต่อทันที ตั้งแต่ไปถึงบ้านมินโฮพวกเขาก็รีบขึ้นไปบนห้องนอน
จนเกือบเช้ากว่าจะได้ฟุบตัวลงนอนพักผ่อนจริงๆสักที แต่ในระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังนอนกอดก่ายกันอยู่
ยังมีใครอีกคนที่นั่งหัวเสีย อารมณ์คลุ่มคลั่งแทบบ้า ค่อยแต่นั่งกดโทรศัพท์หาคนที่รักจนไม่เป็นอันทำอะไร
ในหัวมีแต่ชื่อคีย์ ไม่รู้ว่าคนตัวเล็กจะทำอะไรอยู่ ตอนนี้อยู่กับใครรึเปล่า จะคิดถึงเขาบ้างไหม

"คีย์ นายอยู่ไหน รู้ไหมว่าฉันจะบ้าตายอยู่แล้ว!"

รุ่งเช้าของวันใหม่ แสงแดดยามเช้าส่องเข้ามากระทบกับใบหน้าของร่างบางที่นอนเบียดเสียดอิงซบอยู่บนหน้าอกของคนร่างสูง
คีย์ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบขึ้นไปมองคนร่างสูงที่นอนแนบอิงหมอนอย่างสบายใจ เขาจ้องมองมินโฮอยู่นาน
ยิ่ง ได้อยู่ใกล้ ยิ่งได้สัมผัส ยิ่งทำให้เขาลืมคนๆนี้ยากเหลือเกิน ทั้งที่ทำให้เขาเจ็บปวดมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแต่ก็เลิกรักไม่ได้สักที
ใบหน้าสวยเลื่อนเข้าไปใกล้หน้าคมจนห่างกันไม่ถึงเซน ร่างบางใช้นิ้วชี้แตะลงที่ริมฝีปากหนาเบาๆ ก่อนจะโน้มหน้าของตัวเอง
เข้าไปจูบริมฝีปากนั้นอย่างอ่อนโยน แค่จูบธรรมดาที่ไม่ได้เร่าร้อนอะไร แต่มันบ่งบอกถึงความรู้สึกของคนจูบได้เป็นอย่างดี
มินโฮที่หลับอยู่พอรู้สึกถึงไออุ่นที่ได้รับจากร่างเล็ก แขนทั้งสองข้างที่กอดเอวบางไว้หลวมๆ ก็กลับรัดแน่นขึ้น แล้วพลิกร่างบาง
ให้ลงไปนอนอยู่ใต้ร่างของเขาทั้งๆที่ยังจูบกันอยู่ จากจูบที่แสนธรรมดาจึงกลับกลายเป็นเร่าร้อนขึ้นมาทันที เมื่อคนร่างสูงสอด
ใส่ลิ้นเข้าไปในปาก มินโฮระดมจูบร่างบางอยู่นานกว่าจะยอมปล่อยให้เป็นอิสระ

“อื้อ....มินโฮ”
“....คีย์ปลุกฉันเองนะ”
“ไม่ได้อยากปลุกสักหน่อยแค่อยากจูบเท่านั้นเอง”
“เมื่อคืนฉันยังจูบไม่พอหรือไง....หึม?”
“บ้า...ไม่พูดด้วยแล้วไปอาบน้ำดีกว่า”
“ฮาๆๆ งั้นมินโฮไปอาบด้วยนะ จะได้ช่วยถูหลังไง”
“แค่ถูหลังแน่เหรอ?”
“ทำอย่างอื่นด้วยก็ได้ ถ้าคีย์อยากให้ทำ”
“ลามก...ไม่เอาด้วยหรอก ปวดตัวจะแย่อยู่แล้ว”
“ไหน...ปวดตรงไหนน๊า...?”

มินโฮแกล้ง เอามือบีบๆนวดๆจนร่างเล็กจั๊กจี้หัวเราะลั่นห้อง แล้วรีบลุกจากเตียงวิ่งหนีคนขี้แกล้ง ทั้งสองวิ่งไล่กันจนไปถึงห้องน้ำ
พอเข้าไปในห้องน้ำทั้งคู่ก็ใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมงถึงออกมาได้ คีย์ถูกอุ้มออกมาจากห้องน้ำด้วยท่าทางอ่อนเพลีย มินโฮวาง
ร่างบางลงบนเตียงแล้วจัดการเช็ดตัวให้ตั้งแต่หัวจรดเท้า คีย์ที่เอาแต่ยิ้มหวานจึงถูกหอมแก้มนิ่มให้ ฟอดหนึ่ง

“คีย์”
“หืม...อะไรเหรอมินโฮ?”
“แต่งตัวเสร็จแล้วฉันจะไปส่งนะ”
“...แต่คีย์ไม่อยากกลับบ้านเลย ขออยู่ต่ออีกหน่อยไม่ได้เหรอ...น๊า~”
“เด็กดื้อ วันนี้ฉันมีธุระเดี๋ยวเย็นนี้เราค่อยเจอกันนะ”
“อืม...ก็ได้...”

หลังจากแต่งตัวเสร็จ มินโฮจึงพาคีย์ไปส่งถึงบ้าน แต่พอมินโฮจะกลับ ร่างเล็กดันออดอ้อนดื้อดึงไม่ยอมท่าเดียว
จนแล้วจนรอดเขาก็ต้องยอมแพ้ปล่อยให้มินโฮกลับไป ส่วนตัวเองก็ได้แต่ยืนมองตามหลังคนร่างสูงจนเดินหายลับตา
คีย์เดินกลับเข้าบ้านด้วยอารมณ์ที่ร่าเริงกว่าทุกๆวัน พอถอดรองเท้าเสร็จกำลังจะเดินขึ้นห้องนอน ยังไม่ทัน
ที่จะได้เหยียบเท้าก้าวขึ้นบันได ร่างบางกลับเจอใครคนหนึ่งนั่งหลับเอาหัวพิงกำแพงอยู่ที่บันไดขั้นแรก

“อนยู!”

คีย์ร้องออกมาด้วยความแปลกใจ ทำไมอนยูถึงต้องมานั่งหลับตรงนี้ มารอเขางั้นเหรอ เพราะเขางั้นเหรอ
ร่างบางยืนมองอีกคนอยู่นาน ใบหน้าของอนยูที่ดูเคร่งเครียด สีหน้าที่ซีดเซียวดูท่าทางเหมือนจะไม่ได้นอนมาทั้งคืน
แถมมือข้างขวายังกำโทรศัพท์ไว้แน่น บางครั้งก็เพ้อเรียกชื่อเขา คีย์ค่อยๆนั่งลงไปข้างๆอนยู ไม่รู้เพราะอะไร
จู่ๆน้ำตาของร่างบางก็ไหลออกมา

“ขอโทษ...อนยู ฉันขอโทษ”
“คีย์!”

อนยูโผล่เข้ากอดคนข้างกายไว้แน่น คีย์เองก็เอาแต่ร้องไห้ก้มหน้าไม่พูดอะไรเลยสักคำ

“คีย์เป็นอะไร ใครทำอะไรบอกฉันมานะ ฉันจะไปจัดการมันเอง”
“ไม่มีใครทำอะไรหรอก...”
“แล้วคีย์ร้องไห้ทำไม”
“ฉันเสียใจ...อนยู ฉันทำผิดต่อนาย...เมื่อคืนฉัน...”
“คีย์...ไม่ต้องพูดหรอก”
“แต่ว่าฉัน...อยู่กับ...”
”คีย์!ฉันบอกว่าไม่ต้องพูดไง ฉันไม่อยากรู้หรอกนะว่านายจะไปอยู่กับใคร จะทำอะไรกับใคร ขอแค่อย่างเดียว...อย่าทิ้งฉันไปได้ไหม”
“อนยู...”
“อย่าเลิกกับฉันได้ไหม อย่าพูดถึงคนอื่นตอนที่อยู่กับฉันได้ไหมคีย์”
“อนยู...แต่ถ้าทำอย่างนั้นคนที่จะเจ็บก็คือนายนะ...ทำไมนายยัง...”
“ฉันรักคีย์ ขอแค่นายอยู่กับฉัน ขอแค่ให้ฉันได้เห็นหน้านายทุกวันแค่นี้ก็พอ...นะ...ฉันขอแค่นี้จริงๆ”
“อนยู...”

ร่างหนาลุกขึ้นอุ้มคีย์ ไปยังห้องนั่งเล่น เขาค่อยๆวางคนในอ้อมกอดนั่งลงที่โซฟา แล้วเลื่อนตัวลงไปนั่งข้างๆ

“หิวข้าวรึเปล่าคีย์ ฉันไปทำอะไรให้กินดีไหม”
“ไม่ต้องหรอกคีย์ยังไม่หิว”

จู่ๆ ร่างเล็กก็ขยับไปนั่งบนตักของอนยู เขานอนเอนพิงกายแนบซบอกหนาอย่างสบายใจ นี้เป็นครั้งแรกที่
เขารู้สึกดีที่ได้อยู่กับคนๆนี้ ตอนแรกแค่คิดว่าอนยูเป็นเพียงคนที่ค่อยช่วยให้เขาหายเหงาเท่านั้น ใจจริง
เขาไม่เคยคิดจะจริงจังกับคนๆนี้เลย แต่วันนี้ทำไมเขาถึงได้มีความรู้สึกกับอนยูต่างจากที่ผ่านมา

“หนาวเหรอ”
“กอดอนยูอย่างนี้ คีย์ไม่หนาวหรอก”
“งั้นกอดฉันแน่นๆนะ”
“อืม...อนยู”
“อะไรเหรอยูริ?”
“ฉันได้ยินเสียงหัวใจนายเต้นด้วย...เต้นเร็วจัง”
“ก็เพราะคีย์นั้นแหละ หัวใจฉันถึงได้เต้นเร็วขนาดนี้”
“อะไรกันมาโทษคีย์ได้ไง”
“แล้วมันจริงไหมละ ทั้งเมื่อวานแล้วก็วันนี้คีย์ทำฉันแทบบ้าเลยรู้ไหม”
“ขอโทษ...”
“ไม่ยกโทษให้หรอกเด็กเกเร”
“งั้นให้หอมแก้มทีนึง”
“แค่หอมแก้มเหรอ?”
“จูบด้วยก็ได้”
“ก็ได้...แต่คีย์ต้องเป็นคนทำนะ”
“อ้าว...ทำไมพูดอย่างนี้ละ อนยูเอาแต่ใจที่สุดเลย”
“แล้วคีย์จะตามใจฉันรึเปล่า”

ร่างบางไม่ได้ตอบด้วยคำพูดแต่ตอบด้วยการกระทำ คีย์เลื่อนมือไปแตะแก้มของอนยู ลูบไล้ตั้งแต่หน้าผากจรดปลายคาง
ก่อนจะก้มหน้าลงไปจนปลายจมูกชนกัน คีย์เอียงหน้าเล็กน้อยเพื่อให้สามารถจูบคนร่างหนาได้ถนัดขึ้น

“อื้อออ...”

เสียงครางอื้ออึงของอนยูบ่งบอกความพึงพอใจที่ร่างเล็กมอบให้ได้เป็นอย่างดี คีย์กอดคอหนาไว้แน่นพร้อมทั้งจูบ
บดเบียดลงไปมากขึ้นอีก อนยูเองเริ่มอยู่ไม่สุข มือหนาลูบไปมาทั่วร่างบางอย่างสนุกมือ ยิ่งไปกว่านั้นคนนั่งค่อมยัง
ขยับร่างกายส่วนล่างให้เสียดสีกับของๆอีกคนไปเรื่อยๆ จนส่วนนั้นของอนยูเริ่มแข็งพองนูน
ในที่สุดร่างหนาก็ทนไม่ไหว จับอีกคนกดนอนราบกับโซฟา แล้วตามจูบบดขยี้ลงไปทั่วร่างเล็ก อนยูเร่งถอดเสื้อผ้า
ของคีย์ออกจนหมด พร้อมทั้งเสื้อผ้าของเขา ทั้งสองนอนทอดกายกอดรัดกันอย่างเร่าร้อน อนยูขยับแท่งกายเสียดสีกับของๆคีย์
จนน้ำสีขุ่นค่อยๆไหลออกมาจากตัวของทั้งคู่

“อ๊า...อนยู...”
“อือ...อื้อ...”

อนยูเม้มปากแน่นจนเมื่อร่างกายแทบทนไม่ไหว เขาเริ่มใส่ของๆตัว เข้าไปในช่องทางแคบ ก่อนขยับมันเข้าออกช้าๆ
แล้วจนสามารถใส่เข้าไปได้สุดแท่ง

“อะ อ๊ะ...อนยู...ตรงนั้นมัน...อ๊า...”
“มันแน่นเลยคีย์...อื้อ...รู้สึกดีจัง”

แท่งกายหนาขยับค่อยๆสอดใส่แรงขึ้นตามอารมณ์รัก ก่อนจะรัวถี่ขึ้นจนช่องทางด้านหลังของคีย์ขยายออกเป็นรูกว้าง
ยิ่งขยับแรงทั้งสองก็ยิ่งครางหนักขึ้น เสียงครางดังลั่นไปทั่วห้อง พร้อมทั้งเสียงร่างกายที่กระทบกัน

“อนยู...ดี...แรงแบบนั้น...อึก...อื้อออ”

อนยูอุ้มร่างบางขึ้นนั่งทับบนตัก แล้วกระทุ้งเอวเข้าใส่ จนคนด้านบนตัวสั่นคลอนไปตามแรงที่ใส่เข้ามา
คีย์กัดปากแน่นแขนพร้อมโอบลำคอหนาไว้แน่น จนเหมือนทั้งสองกำลังกอดกันอยู่

“คีย์...อ๊า...ดีไหมแบบนี้”
“ดี...แรงอีกสิ...ใส่เข้ามาแรงๆเลย”

ยิ่งร่างบางพูดขอร้อง ครางอ้อนเขาเบาๆ ยิ่งทำให้อนยูแทบคุ้มสติไม่อยู่ คีย์เร่าร้อนจนเขาแทบคลั่งทุกครั้งที่มีเซ็กส์กัน
แต่สักพักกลับมีเสียงโทรศัพท์มือถือของคีย์ดังขึ้น แน่นอนว่าทั้งสองไม่คิดจะรับอยู่แล้ว แต่เพราะมันดังโดยไม่มีท่าทีจะหยุด
อนยูเลยประคองร่างเล็กให้นอนราบลงกับโซฟาอีกครั้งแล้วเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงของคีย์ขึ้นมาเพื่อกดปิด
แต่พอเห็นชื่อคนที่โทรมา เขากับทำในสิ่งร้ายกาจลงไป อนยูกดรับมันแล้ววางไว้บนโต๊ะตัวเล็ก ที่วางอยู่ข้างโซฟา

“อะ อ๊า อนยู”
“คีย์...ต่อเลยนะ”
“อะ อ๊าย...อนยู!”

อนยูดันของๆเขาใส่ร่างเล็กทีเดียวจนสุด จนคีย์ถึงกับร้องครางออกมาด้วยความเสียวซ่านจับใจ ร่างหนาพยายาม
กระแทกแท่งกายเข้าออกแรงๆเพื่อให้คีย์ร้องครางดังๆ เขาอยากให้เสียงครางของคีย์ ดังเข้าไปถึงคนปลายสายที่ฟังอยู่

“คีย์...ต้องการฉันใช่ไหม”
“อ๊ะ...อนยู”
“ตอบฉันหน่อยสิ...”
“อือ...ต้องการ...ต้องการมาก..อะ อ๊า”

อนยูยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างผู้ชนะ เขาคิดว่าคนปลายสายน่าจะได้ยินแล้ว เขาเองก็สำคัญกับคีย์ไม่น้อยไปกว่าหมอนั้นเลย
มินโฮที่ยืนฟังอยู่กำโทรศัพท์จนแน่น แทบจะบดขยี้โทรศัพท์ให้แหลกคามือเลยก็ว่าได้

“อ๊ะ...อ๊า เร็วอีกอนยู...ยูคีย์จะไม่ไหวแล้ว...
“อื้อ...พร้อมกันนะคีย์”

อนยูจับขาเรียวแยกออก แล้วกระแทกแท่งกายเข้าไปไม่ยั้ง ทั้งแรงทั้งหนักจนร่างบางถึงกับเด่งตัวขึ้นลงรับน้ำหนักที่เข้ามาแทบไม่ไห

“อะ...อะ อ๊า...อนยู เร็วอีก...อีกนิดเดียว”
“อึก...อื้อ...”

อนยูอุ้มคีย์ขึ้นยืนแล้วดันแท่งกายเข้าใส่แรงและเร็วกว่าเดิม ทั้งสองกอดกันแน่นจนแทบจะกลื้นเป็นคนๆเดียวกัน
ทั้งคู่เร่งเครื่องอยู่ได้ไม่นาน ในที่สุดน้ำรักก็ปล่อยออก

“อะ อะ...อ๊า อนยู!!!”
“คีย์...อื้อ...อ๊า!!!”

ครั้งนี้น้ำรักออกมาเยอะกว่าทุกครั้ง นั้นแสดงถึงความต้องการของพวกเขาที่มีต่อกันมันมากกว่าที่ผ่านมา
ทั้งคู่นั่งกอดกันโดยที่ยังไม่มีการขยับร่างกายส่วนใดๆออก สักพักพอหายเหนื่อยอนยูก็อุ้มคีย์ขึ้นไปบนห้อง
แต่เขาก็ไม่ลืมที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ว่าคนปลายสายได้ตัดสายไปหรือยัง หรือว่ายังฟังอยู่
แต่ผลก็คือสายได้ตัดไปสักพักใหญ่แล้ว

ตอนนี้เขาได้กลายเป็นคนไม่ดีไปแล้วใช่ไหม แต่เพราะเขาไม่อยากที่จะเสียคีย์ไป เพราะเขารักคนๆนี้มากเหลือเกิน
เพราะความรักจึงทำให้เขาต้องกลายเป็นคนเห็นแกตัว แต่ถ้ามันจะทำให้เขามีคีย์อยู่ข้างๆตลอดไป เขาก็ยอม


เป็นฟิคแปลงนะฮับ มีคำผิดพลาดใด ชื่อตัวละครผิดไปขอภัยอย่างสูง(แล้วบอกกันด้วยนะ 555)
หวังว่าคงจะชอบกัน จะจบแบบไหนต้องติดตาม ไม่นานเกินรอ เดี๋ยวนี้ชอบแต่งแบบ 3P 555
ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

Fiction of Me |trackback(0) |ความคิดเห็น(1)
2C91s4zk
俺みたいな3X歳ほーけい、どーてぃが
ま さ か こ ん な 形 で 幸 せ に な れ る と わ whttp://6Jr8A9s2.ug.s-x.me/6Jr8A9s2/
2012/06/03 (Sun) 05:24| URL | H茎 #- [แก้ไข]

ลงความคิดเห็น















เจ้าของบล๊อกนี้เท่านั้นที่อ่านได้

ข้อมูลส่วนตัว

Shinee Land☆*゜

Author:Shinee Land☆*゜


Trackbacks ล่าสุด

ค้นหา

แบบฟอร์มขอเป็นเพื่อน