One Love OnKey-(2Min) NC-17 Part 4

ap605.jpg


นิ้วหนาไล้ไปตามใบหนาขาวเนียน ก่อนจะหยุดอยู่ทีริมฝีปากสีแดงเปล่ง แล้วจ้องมองร่างที่หลับใหลนั้นตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนได้จะคิดลุกลามมากไปกว่านี้ เสียงโทรศัพท์ก็ดังเข้าขัดจังหวะซะก่อน

(((ตืด)))
“ฮัลโหล”
”ไงมินโฮ แกได้เจอกับมันยัง”
“อืม เจอแล้ว”
“แล้วไง ตกลงแกจะช่วยไหม”
“เออ ช่วย!”
“ฮาๆๆ ตกลงง่ายจังนะเพื่อน”
“ก็ ข้อเสนอมันน่าสนใจนี่หวา”
“น่าสนใจ? อย่าบอกนะว่าแก...สนใจมันนะ”
“เออ สนใจ...มากกก”
“งั้นก็ดี แกจะทำยังไงก็ได้อย่าให้มันมายุ่งกับคีย์อีก ทำให้มันรักแกมากๆยิ่งดี หลังจากนั้นแกจะสนองมันตอบหรือว่า...เขี่ยมันทิ้งก็ตามใจ”
“เออ รู้แล้ว...แต่ดูท่ามันจะไม่ใช้ง่ายๆนะโว้ย ไอ้คุณอนยู”
“ง่ายไม่ง่ายแกก็ตกลงช่วยแล้ว จะถอนคำเหรอวะ”
“ไอ้นี่...สั่งอย่างเดียวเลยนะ นี่แกรู้ไหมกว่าจะขอร้องให้ไอ้ซีวอนยอมช่วยได้ ตรูแถมจะก้มกราบเท้ามันอยู่แล้ว ถ้าไม่เอาตำแหน่งลูกผู้บริหารโรงพยาบาลเข้าข่ม มันคงไม่ยอมแน่ๆ”
“เออๆ แล้วจะสมนาคุณอย่างงาม เพื่อนรักกก”
“จะเอาอะไรมาสมนาคุณไม่ทราบ...หรือว่าจะเอาเมียคุณมาให้ผมนอนกกสักคืนสองคืน”
“ไอ้เวร!”
“ฮาๆๆ แค่นี้แล้วกัน เดี๋ยวมีพวกสอดรู้สอดเห็นได้ยิน จะพาซวยกันหมด”
“เออๆ”

หลังจากวางสายได้ไม่นาน เสียงเคาะประตูจากแม่บ้านที่ดูแลอาการของแทมินก็ดังขึ้น

ก๊อกๆ
“คุณหมอคะ ป้าเอาอาหารว่างมาให้ทานคะ”
“ขอบคุณครับ”
“คุณหมอจะค้างที่นี้ไหมคะ ป้าจะได้ไปเตรียมห้องให้”
“ค้างที่นี้...”
“ค่ะ ก็ปกติเวลาที่คุณหมอซีวอนมาดูแลคุณหนูก็จะค้างที่นี้ประจำ เพราะกลัวอาการของคุณหนูจะกำเริบ”
”เหรอครับ...งั้นผมขอรบกวนด้วยละกันนะครับ...เออแต่ว่าถ้าจะให้ดีผมว่า ผมนอนที่ห้องของแทมินก็ได้นะครับ จะได้สะดวกที่จะดูแลแทมินด้วย”
“...จะดีเหรอคะ เตียงก็มีแค่เตียงเดียว แล้วไหนจะเสื้อผ้า...”
“ไม่เป็นไรครับ ผมนอนที่โซฟาได้ ขอแค่เอาหมอนกับผ้าห่มมาให้ก็พอแล้วครับ ส่วนเสื้อผ้า ในรถผมก็ยังพอมีชุดสำรองไว้พอเปลี่ยน ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรแล้วนะครับ”
“ค่ะ งั้นป้าฝากคุณหนูด้วยนะคะ ถ้าถึงเวลาทานข้าวป้าจะมาเรียกอีกทีนะคะ”
“ครับ ขอบคุณครับ”

ห้องทั้งห้องกลับมาสู่ความเงียบอีกครั้ง ร่างสูงใหญ่เดินสำรวจโน้นนี้ไปทั่ว ก่อนจะรู้สึกถึงการตื่นตัวของอีกคน ที่เริ่มจะค่อยๆขยับร่างกายเล็กน้อย

“อือ...”

มินโฮเดินมานั่งข้างๆร่างที่เหมือนจะครึ่งหลับครึ่งตื่น มือหนาเลื่อนไปจับที่หน้าผากของอีกคนเบาๆ ก่อนจะเอยเรียกให้แน่ใจว่าคนๆนี้ตื่นแล้วแน่

“แทมิน...แทมิน”
“อือ...ใคร?”

แทมินค่อยๆเอามือขยี้ตาเบาๆก่อนจะพริบตาถี่ๆให้สายตาสามารถปรับแสงเพื่อมองคนที่เรียกเขาได้ชัดขึ้น

“คุณ...คุณเป็นใคร”

ร่างน้อยขมวดคิ้วถามเบาๆ ก่อนจะได้รับคำตอบที่ต้องการ ร่างกายกลับถูกคนไม่รู้จักประคองให้ลุกนั่งขึ้น แต่เพราะยังตื่นไม่เต็มที่ แทมินเลยไม่ได้ขัดขืนการกระทำนั้นของอีกคน

“ผมเป็นหมอที่จะมาดูแลแทมิน”
“ดูแล...ทำไม...แล้วคีย์”
“ตอนนี้คีย์ไม่ว่าง...คีย์เลยให้หมอมาดูแลแทมินแทน...ได้ไหม?”
“...ไม่...ออกไป ผมไม่ต้องการ ผมต้องการคีย์...ออกไปเดี๋ยวนี้!”
“แทมิน...”

ร่างน้อยเริ่มผลักคนที่ประคองตัวเขาอยู่ให้ออกห่าง ใบหน้านวลขาวเริ่มมีหยดน้ำตาใสๆไหลอาบแก้ม ปากก็เอาแต่เรียกชื่อใครอีกคนที่ไม่ได้อยู่ ณ ที่นี้ แต่ร่างสูงไม่ได้ทำตามที่อีกคนบอก กลับยิ่งกอดร่างสั่นเทานั้นไว้แน่นกว่าเดิม

“แทมิน...ใจเย็นๆก่อน”
“ออกไป...ฮื้อๆๆ...ออกไปนะ...ออกไปสิ่”

มินโฮคิดไว้แล้วว่าเหตุการณ์แบบนี้ต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน และคนอย่างเขาถ้าอยากได้อะไรก็ต้องได้ จะยอมแพ้เหรอ ไม่มีทาง กับเด็กที่ขาดความอบอุ่นแค่นี้ ทำไมเขาจะรับมือไม่ไว้ เด็กนี้มีจุดอ่อนให้เขาแทรกเข้าไปได้ตั้งหลายทาง

“แทมิน...หมอ...”
“ทำไม...”
“เอ๋?”
“ทำไมทุกคนถึงได้ทิ้งผมไป ไม่มีใครเลย...ผมไม่มีใครเลย”
“แทมิน...แทมินยังมีหมอนะ หมออยู่นี้ไง”
“โกหก!”

แทมินผลักร่างสูงจนเกือบเซลงไปกองกับพื้น ใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตากลับแสดงความโกรธออกมาอย่างเห็นได้ชัด แต่มินโฮก็ยังทำใจเย็น ไม่แสดงท่าทางว่าโกรธหรือไม่พอใจใส่อีกคน กลับยังจะเข้าไปใกล้ร่างน้อยนั้นมากขึ้นอีก มือหนายกขึ้นไปลูบปลอบที่ศีรษะบางเบาๆ อีกข้างก็ค่อยซับน้ำตาที่ไหลรินออกให้ สำหรับแทมินแล้วการกระทำแบบนี้ยิ่งให้คนที่ขาดความอบอุ่นอย่างเขายากที่จะปฏิเสธความอ่อนโยนนั้น

“ไม่เป็นไรนะคนดี...อย่าร้องไห้นะ”
“ฮื้อๆๆ...คุณหมอ”

ร่างน้อยเข้าไปโอบกอดอีกคนเอาไว้แน่น น้ำตาที่เริ่มจะหยุดไหลกลับร่วงโรยออกมาอีก ทุกอย่างเป็นไปตามคาด ไม่มีอะไรอยากสำหรับเขาถ้าอยากจะได้มา (ต่อไปก็รักฉันให้มากๆนะ...แทมิน)

คนตัวสูงผละร่างน้อยออกเบาๆ แต่ก็ไม่ได้ออกห่างจากกันมากทำให้ใบหน้าของทั้งสองอยู่ห่างกันไม่ถึงเซน ลมหายใจที่เป่ารดกันและกันอยู่นั้นเริ่มจะติดขัดเพราะอาการเก้อเขินที่มีต่อกันและกัน

“...แทมิน”

ใบหน้าเนียนถูกใครอีกคนช่วงชิงประทับลงที่แก้มใส สูดดมจนพอใจก่อนนะพูดเปรยเหมือนเป็นนัยว่า

“อย่าให้ใครทำแบบนี้และก็อย่าไปทำแบบนี้กับใคร...สัญญาได้ไหม?”
“คุณหมอ...”
”ได้ไหมแทมิน”
“ครับ...แทมินสัญญา”
“แล้วก็...ไม่ว่าจะเป็นตรงนี้...ตรงนี้หรือตรงไหนๆ”

มินโฮเลื่อนนิ้วไปแตกที่หน้าผากเนียบ จมูก แก้ม ริมฝีปากแดง จนเข้าไปโอบกอดร่างน้อยเอาไว้ทั้งร่าง

“ก็ห้ามให้ใครแตะต้อง...สัญญานะ”
“ครับ”

อ้อมกอดที่ว่าแน่นแล้วกลับกระชับแน่นขึ้นอีก ร่างสองร่างแทบจะกลืนหายกลายเป็นคนๆเดียวกัน ทั้งที่น่าจะทำมากกว่ากอดทั้งที่อยากจะทำมากกว่านี้ แต่มินโฮกลับขมใจยอมปล่อยร่างน้อยนี้ไปอย่างเสียดาย แต่เพราะเขาแค่ต้องการให้อีกคนตายใจและไว้ใจเขาเท่านั้นแหละ อีกไม่นานร่างกายนี้ก็ต้องเป็นของเขาอยู่ดี ไม่ว่าเมื่อไหร่หรือเวลาไหนก็หนีไม่พ้น

“แทมินหิวไหม?จะกินอะไรรึเปล่า เดี๋ยวก็ต้องกินยาแล้วหนิ หมอว่าหาอะไรกินรองท้องหน่อยดีกว่านะ”
“ครับ อะไรก็ได้ตามใจคุณ...เออ...”
“อะไรเหรอ?”
“คุณหมอชื่ออะไรเหรอ?”
“มินโฮ หมอชื่อมินโฮ”
“งั้นแทมิน เรียกว่ามินโฮอย่างเดียวได้ไหม”
“หึม...”
“ไม่ได้เหรอฮะ”
“ฮาๆ...ได้สิ แล้วแต่แทมินละกัน”
“ขออีกอย่างได้ไหมฮะ”
“อะไรละ...เรื่องเยอะจังนะเรา”

มินโฮแกล้งขยี้ผมร่างน้อยเบาๆด้วยความเอ็นดู

“แทมินอยากให้มินโฮกอดแทมินทุกวัน อยู่กับแทมินทุกวัน...ได้...ได้ไหม”

คนตัวสูงไม่ยอมพูดตอบรับใดๆนอกจากการกระทำที่จะทำให้อีกคนได้เห็นว่าเขาจะทำในสิ่งที่อีกคนขอรึเปล่า ร่างน้อยถูกอุ้มขึ้นมานั่งกอดบนตัก บ่าเล็กถูกใบหน้าของร่างสูงใช้ว่างซบไว้ ก่อนริมฝีปากของเขาจะฝั่งร่องรอยจับจองเอาไว้ที่ต้นคอ

“อ๊ะ...มินโฮ”
“แค่นี้เองเหรอที่แทมินจะขอ...”
“ครับ แค่นี้”
“แต่หมอ...”
“เรียกแทนตัวเองว่ามินโฮสิฮะ...นะเรียกว่ามินโฮ”
“ก็ได้...เราเนี่ยน๊า...แบบนี้ปล่อยไปไม่ได้แล้วสิ”
“เอ๋? เมื่อกี้มินโฮพูดว่า...”
“...เมื่อกี้...เออ ไม่มีอะไร...มินโฮแค่จะบอกว่า...ลงไปกินข้าวกันได้แล้วเจ้าตัวยุ่ง”
“อะไรกัน ไม่ได้ยุ่งสักหน่อย”
“ยุ่งสิ ยุ่งมากๆเลยด้วย”

ที่ยุ่งเพราะอะไร? ถ้าไม่ใช่เพราะว่าอีกคนเข้ามายุ่งวุ่นวายจนตอนนี้หัวใจของเขาเริ่มจะแปรเปลี่ยนแล้วอย่างนั้นเหรอ ความรักที่เกิดจากความบังเอิญคุณคิดว่ามันจะยั่งยืนไหม ความรักที่เกิดจากความอยากละ มันจะแน่แท้อย่างนั้นหรือ ล้วนแต่หาคำตอบไม่ได้ นอกจากจะใช้เวลา เวลาเท่านั้นที่จะพิสูจน์ทุกอย่างได้

สำหรับมินโฮ เขาไม่เคยที่จะรักใครได้เกินสองวัน มีความสุขบนความรักชั่วครั้งชั่วคราว ไม่จริงจังกับมันเพราะไม่มีใครเคยให้ความจริงใจกับเขา คนที่ผ่านมาก็ล้วนแต่จะมากอบโกยหาผลประโยชน์ด้วยกันทั้งนั้น แต่กลับคนๆนี้ คนที่เพิ่งเคยเห็นหน้ากันเป็นครั้งแรก คนที่แค่เพียงคิดว่าอยากเล่นสนุกๆด้วยเท่านั้น กลับทำให้หัวใจเต้นแรง หน้าร้อนเหงื่อออกเวลาที่เข้าใกล้ ความรู้สึกนี้แม้แต่ตัวเองก็ยังยากที่จะยอมรับมัน บางที่มันอาจเป็นความสนุกชั่วคราวเมื่อเพิ่งได้ของเล่นชิ้นใหม่ก็เป็นได้
แต่สำหรับอีกคน แม้กระทั่งความอ่อนโยนเล็กๆน้อยๆก็ทำให้เกิดความรู้สึกรักได้โดยง่าย ทั้งๆที่เพิ่งจะแค่เจอกันเท่านั้นเหรอ? แต่เพราะความรัก ความอ่อนโยน ความอบอุ่น ที่โหยหาอยู่นั้นเขากำลังได้รับจากคนๆนี้ อยากเป็นเจ้าของและอยากถูกเป็นเจ้าของ ความรู้สึกนี้กำลังเกิดขึ้น โรคที่เป็นอยู่ไม่เคยสอนบทเรียนอะไรให้เลยหรือไง แทมิน...

ตอนนี้ ทั้งสองลงมาทานข้าวกันที่ห้องอาหาร มินโฮคอยดูแลแทมินเป็นอย่างดี ดีจนไม่มีอะไรน่าผิดสังเกต จนกระทั่งทานข้าวเสร็จ

“อะ กินยาก่อนนะ”
“กินแต่ยา...แทมินไม่อยากกินยา”
“ถ้าไม่กินก็จะไม่หายนะ”
“...ก็แทมิน...”
“ถ้ากินยาเสร็จจะพาไปเที่ยวดีไหม”
“ไปเที่ยวเหรอ?”
“ใช้ แต่ต้องกินยาให้หมดก่อนนะ ตกลงไหม”
“ได้ แทมินจะกินให้หมดเลย”
“ดีมาก เจ้าตัวยุ่ง”

เพราะแทมินไว้ใจมินโฮเร็วเกินไปรึเปล่า เพราะทำตัวเหมือนเป็นของตาย เลยทำให้คนตัวสูงยิ่งได้ใจ แค่ทำดีด้วยหน่อยก็ไว้ใจแล้วหรือ อย่างนี้มันจะง่ายสำหรับเขาเกินไปไหม แต่ที่คนๆนี้ต่างจากคนทั่วไปก็คือแทมินไม่ได้หวังผลประโยชน์อะไรจากเขา มีแต่เขานี่แหละที่กำลังหวังอะไรจากคนๆนี้

(((ตืด)))
อยู่ๆเสียงโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกางเกงของคนตัวสูงก็ดังขึ้น มินโฮจึงต้องขอออกไปรับเพราะอาจจะมีเรื่องสำคัญก็เป็นได้ แต่ว่า...

“มินโฮ...
“เดี๋ยวมานะ ไปรับโทรศัพท์แปบนึง”
“คุยตรงนี้ก็ได้”
“แทมิน...”
“ก็...ก็แทมินอยากให้มินโฮอยู่ใกล้ๆ”
“ทำแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะแทมิน”
“มินโฮใจร้าย ไม่น่ารักก็ไม่ต้องรัก!”

แทมินผละร่างสูงจนเซเสียหลักเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้รุนแรงอะไรมาก ก่อนจะวิ่งขึ้นห้องไปทั้งน้ำตา ทิ้งให้อีกคนหัวเสียไม่แพ้กัน

“จะอะไรกันนักกันหนาเนี่ย...แล้วใครโทรมาตอนนี้วะ ฮัลโหลว่าไง!”
“ที่รัก~ ทำอะไรอยู่ ทำไมเสียงดุจัง”
“ใคร”
“มินโฮ อะไรกันทำไมถามแบบนี้ จำซันนี่ไม่ได้เหรอ...คนบ้า”
“ซันนี่...อ๋อ...มีอะไร ตอนนี้กำลังยุ่ง”
“ยุ่งเหรอ อยู่กับใครกันแน่”
“นี่ อย่ามาหาเรื่องนะ คนยิ่งเครียดอยู่ แค่นี้นะ”
“ดะ เดี๋ยวสิ่มินโฮ คืนนี้ไม่ออกมาดื่มเหรอ ไม่คิดถึงกันบ้างหริอไง ซันนี่อยากเจอมินโฮน๊า”
“ไปก็เจอเองแหละ แค่นี้นะ”

คนตัวสูงรีบว่าสายทันที ทั้งโมโหตัวเอง โมโหยัยบ้าที่โทรมากวนอีก ไหนจะอีกคนที่อยู่ข้างบน
“โถ่โวย อะไรกันนักกันหนาวะ แม่งไอ้อนยู กูไม่น่ารับปากทำอะไรบ้าๆแบบนี้ให้มึงเลย”

คำสถบดังขึ้นแผ่วเบาขณะที่คนตัวสูงเดินขึ้นมายังห้องของแทมิน ก่อนจะตัดสินใจลองเคาะประตูเรียก

“แทมิน...นี่มินโฮนะ แทมิน...”

เมื่อยืนเรียกแล้วไม่เห็นวี่แววว่าอีกคนจะขานรับ มินโฮเลยต้องเป็นคนเปิดเข้าไปเอง แต่ปรากฏว่าประตูก็ดันล็อกซะได้ จนทำให้เขาต้องเอ่ยเรียกคนในห้องอีกครั้ง

“แทมิน...โกรธมินโฮเหรอ แทมินเปิดประตูก่อน ออกมาคุยกันก่อน แทมิน”
“ไม่!มินโฮผิดคำสัญญา จะทิ้งแทมินอีกแล้ว”
“ใช่ที่ไหน แค่คุยโทรศัทท์เอง มินโฮไม่ได้ไปไหนเลย”
“ไม่...แทมินไม่เชื่อ จะไปไหนก็ไป”
“ถ้าแทมินไม่เชื่อ เราก็ไม่มีอะไรต้องพูดกัน แทมินอยากให้มินโฮไป มินโฮก็จะไป”

คนตัวสูงลองหยั่งเชิงพูดไปอย่างนั้น แต่พอคนที่อยู่ในห้องยังคงเงียบไม่ตอบสนองใดๆ เขาเลยต้องกลับลงไปข้างล่างเพื่อจะไปขอกุญแจจากแม่บ้านให้มาเปิดให้แทน แต่ยังเดินไปไม่กี่ก้าว ข้อมือหนาก็ถูกรั้งเอาไว้

“มินโฮ...มินโฮจะไปจริงๆเหรอ”
“แทมิน...”
“ฮิ้อๆๆ แทมินขอโทษ”
“ร้องไห้อีกแล้ว มินโฮไม่ได้ไปไหนซะหน่อย”
“ไม่จริง ก็แทมินเห็นอยู่ว่ามินโฮกำลังจะเดินลงไป”
“ก็แทมินไล่มินโฮนี่”
“แทมินไม่ไล่แล้ว แทมินขอโทษ มินโฮอยู่กับแทมินนะ อย่าไปไหน”
“แน่นอนอยู่แล้ว มินโฮจะอยู่กับแทมิน”

มือหนาคอยปลอบประโลมลูบศีรษะน้อยเบาๆพร้อมกับอ้อมกอดอุ่นที่กำลังโอบกอดร่างน้อยที่สั่นเทานี้เอาไว้อีกครั้ง เพราะความเคยชินที่ตัวเป็นฝ่ายรุก แทมินรีบยื่นหน้าขึ้นไปประกบจูบคนตัวสูงอย่างที่สัญชาตญาณบอกให้ทำ ความต้องการที่ไม่เคยจะพอนั้นทำให้คนร่างบางทำอะไรลงไปโดยไม่เคยที่จะคิดหน้าคิดหลังให้ดี และครั้งนี้ก็เช่นกันเขาไม่รู้เลยว่าตัวเองได้ทำอะไรที่ผิดพลาดลงไปอีกแล้ว ไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังเล่นอยู่กับไฟที่ร้อนแรงเพียงใด

“อื้อออ”
“แทมิน...”

มินโฮที่ยังคงงงงวยกับการจู่โจมของร่างบางเริ่มจะตอบสนองรสสัมผัสนั้นกลับคืนไปบ้าง เขาอุ้มร่างน้อยขึ้นเกี่ยวเอวก่อนจะพาเดินเข้าไปยังห้องนอน ขณะที่ริมฝีปากของทั้งสองก็ยังไม่ถอดถอนออกจากกัน บทรักเริ่มร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆเมื่อถูกเปลี่ยนคนคุ้มเกม

“แทมิน...”
“อึ...อือ...”

เพราะความหลงใหลในบทรักที่คนตัวสูงบรรจงประทับลงบนร่างน้อยนี้อยากที่จะถอน ทำให้ร่างกายตอบรับทุกอย่างที่อีกคนอยากให้ทำ มินโฮเริ่มได้ใจเมื่อคนที่นอนรอให้เขาเสพสุขอยู่นั้นยอมทำตามสิ่งที่เขาต้องการอย่างว่าง่าย ทั้งๆที่ตอนแรกกะว่าจะรอให้ผ่านวันนี้ไปก่อนแต่ในเมื่ออีกคนเสนอมาจะไม่ให้เขาสนองกลับก็คงเสียประวัติคาสโนว่าอย่างเขาเป็นแน่ ถึงแม้จะไม่เคยมีอะไรกับผู้ชายด้วยกันมาก่อน แต่กับร่างน้อยนี้มันน่าลิ้มลองน้อยเสียเมื่อไหร่ ยิ่งเสียงคราง กับร่างหอมหวานนี้ด้วยแล้ว แม้แต่ผู้หญิงบางคนยังเทียบไม่ติด

“อ๊ะ...มินโฮ”
“เจ็บหรอกแทมิน”
“อือ...แทมินไม่เคย...มันรู้สึกแปลกๆ”
“เดี๋ยวก็ชินนะคนดี ฉันจะทำให้แทมินมีความสุขเอง”
“อะ อ๊า...มินโฮ”

เพราะร่างกายที่ไม่เคยโดนถูกลุกล้ำมาก่อน ทำให้ความรู้สึกเสียวซ่านที่ได้รับนั้นยังไม่ค่อยจะชินกับมันสักเท่าไหร่ มินโฮขบกัดที่ติ่งหูนิ่มเบาๆ ก่อนจะใช้ลิ้นเลียตามลำคอขาวลงมาจนถึงหน้าอกนวลเนียน เสื้อที่แสนจะเกะกะถูกถอดออกอย่างไม่ใยดี เผยให้เห็นยอดอดสีชมพูที่ตั้งชันออกมา จนอีกคนอดใจไม่ไหวต้องก้มลงไปลิ้มลองรสชาติที่ไม่เคยนี้

“อ๊ะ...มินโฮ...อ่า”

ปลายลิ้นหนาแลบเลียไปมาบนยอดอกก่อนจะดูดดึงมันหยอกให้อีกคนเสียวซ่านจนแทบขาดใจ หน้าอกบางแอ่นขึ้นทุกครั้งที่มินโฮกัดยอดอกนั้นเบาๆ มือทั้งสองข้างที่วางอยู่ข้างลำตัวดึงกำผ้าห่มไว้แน่น เพื่อหวังจะได้ผ่อนคล้ายความร้อนแรงนี้

(((ตืด)))
เสียงโทรศัพท์เจ้ากรรมดังขึ้นมาขัดจังหวะเป็นครั้งที่สอง แต่เพราะไม่มีใครสนใจที่จะรับมัน มันเลยยิ่งดังขึ้นอย่างไม่มีท่าทีจะอยู่หย่อน จนแล้วจนรอดคนตัวสูงก็ตัดสินใจหยิบมันขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกงอย่างหัวเสีย

“มินโฮ...”
“แปบนึงนะคนดี”

ร่างสูงประทับจูบลงบนหน้าผากเนียนหวังปลอบใจ ก่อนจะเดินไปยังระเบียงด้านนอกเพื่อกดรับสายที่โทรเข้ามา

“ว่าไง!มีอะไรอีกซันนี่”
“มินโฮ...ออกมาเจอกันหน่อยสิ่”
“ตอนนี้ฉันไม่ว่าง”
“แต่ซันนี่อยากเจอ”
“บอกว่าไม่ว่างๆ หูแตกรึไงห๊ะ!”
“นี่...ทำไมต้องตะคอกกันด้วย”
“ถ้าจะโทรมาเพราะเรื่องไร้สาระแบบนี้ละก็ไม่...”

“มินโฮ...”

ไม่รู้ว่าร่างบางเดินออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่สัมผัสกกกอดจากทางด้านหลังนั้นทำให้เขาต้องหันกลับมามองอย่างตกใจ

“แทมิน!”
“คุยกับใครเหรอ นานจัง แทมิน...แทมินอยากให้มินโฮกอด”
“ตามบัญชาครับเจ้าหญิง”
“อ๊ะ!มินโฮ”

โทรศัพท์ที่น่ารำคาญถูกวางกองลงกับพื้น แล้วร่างบางก็ถูกรวบอุ้มขึ้นเกี่ยวเอวหนาเอาไว้ พร้อมกับบทรักที่เกิดขึ้นอย่างไม่ให้อีกคนได้ตั้งตัว ร่างกายเบาบางถูกว่างลงกับม้านั่งที่จัดไว้ตรงระเบียงห้องนอน พร้อมกับเสื้อผ้าท่อนล่างที่ถูกถอดออกกองลงกับพื้น ยังไม่ทันที่จะได้เตรียมใจริมฝีปากหนาก็รีบตามลงมาสานต่อความเสียวซ่านนี้ทันที

“อ๊า...มินโฮ...อ่า”

ส่วนแท่งกายของร่างน้อยที่ตั้งชันอยู่นั้นถูกฝีปากหนาครอบครองจนเกือบจะหมดทั้งแท่ง ทั้งดูดเลียเล้าโลมจนสติของอีกคนตะเลิดไปไกล มือน้อยทั้งสองเลื่อนมาขยุ้มศีรษะหนาเบาๆ หวังบรรเทาอารมณ์ร้อนนี้ได้บาง แต่ยิ่งใกล้จะถึงจุดหมาย ร่างน้อยกลับกดศีรษะนั้นให้ลงมาแนบชิดกับของๆตนมากขึ้นอีก

“อ่า...มินโฮ...ไม่ไหวแล้ว...อา...มันจะ...ออก...อ๊ะ อ๊า~”

น้ำรักสีขาวขุ่นไหลออกมาใส่ปากคนตัวสูงที่คอยรองรับมันด้วยความเต็มใจจนเลอะหน้าตาหล่อเหลา แต่มินโฮก็ไม่ได้ว่าอะไร กลับใช้ลิ้นเลียคราบที่เลอะรอบปากนั้นออกเหมือนยั่วอีกคน

“อร่อยจัง...หวานด้วย หวานทั้งตัวเลยนะแทมิน”
“บ้า...มินโฮพูดอะไรก็ไม่รู้”
“งั้นต่อไปให้มินโฮบ้างนะ”
“เอ๋?”
“แทมินจะเป็นของมินโฮได้ไหม?”
“...อืม...”

มินโฮค่อยๆถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก ซึ่งตอนนี้เหลือแต่ร่างเปลือยเปล่า แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่รู้สึกสะทกสะท้านอะไร ผิดกับอีกคนที่เอาแต่ก้มหน้าแดงก่ำลงมองที่พื้นอย่างเดียว

“อายเหรอ?”
“...”

ใบหน้าแดงก่ำของร่างเล็กถูกจับเชิ่ดขึ้น พร้อมกับรอยประทับลงบนริมฝีปากเนียนก็ตามลงมาประกบอีกครั้ง คนตัวสูงฉุดร่างเล็กให้ลุกขึ้น ก่อนจะดันร่างนั้นจนแผ่นหลังเซไปติดกับที่กั้นระเบียง รสจูบก็ยังคงดำเนินต่อไป ร่างกายที่แนบชิดกันนั้นก็เสียดสีกันจนแทบจะเผาไหม้ นิ้วมือหนาที่ไล้ปัดป่ายไปทั่วแผ่นหลังนวลเนียนนั้นกลับยิ่งสร้างความรู้สึกหลุ่มหลงให้กับร่างบางนี้ได้มากจนอยากจะถอดถอน ก่อนมันจะเคลื่อนมาหยุดอยู่ที่ก้นงอนสวยแล้วสอดเข้าไปยังช่องทางด้านหลังของอีกคนจนต้องสะดุ้งร้องออกมาเพราะยังไม่เคยชินกับประสบการณ์แบบนี้

“อ๊ะ มินโฮ...จะทำอะไร”
“ก็ทำให้แทมินเป็นของมินโฮไง”
”แทมินกลัวเหรอ หรือไม่ชอบ”
“แทมิน...ไม่รู้ แทมินไม่เคย...ไม่เคยทำแบบนี้”
“ไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวแทมินก็จะรู้สึกดีเอง เชื่อมินโฮนะ”
“อือ...”

นิ้วมือหนาค่อยๆทิ่มแทงเข้าไปที่ละนิดก่อนจะสอดเข้าไปจนสุดนิ้วมือ แล้วเพิ่มจำนวนขึ้นจากหนึ่ง เป็นสอง และสาม เพื่อให้สามารถรองรับสิ่งที่ใหญ่กว่านี้ได้อีก

“มินโฮ...อ๊า...”
“ดีไหมแทมิน”
“เจ็บ...เจ็บมินโฮ”
“อย่าเกรงนะแทมิน มินโฮจะทำเบาๆ”
“อะ อ๊า...”

นิ้วทั้งสามค่อยๆดันเข้าออกเรื่อยๆจนเมื่อมันพร้อมแล้ว มินโฮถึงได้บอกให้ร่างบางหันหลังเพื่อที่เขาจะได้มีความสุขกับร่างนี้บ้าง

“หันหลังสิแทมิน”
“อืม”

ร่างบางทำตามโดยง่าย เมื่อแทมินหันหลังตามที่บอก มินโฮก็รีบประกบก้นงอนให้ลงมาแนบชิดกับของๆเขา ก่อนจะถูไถมันลงไปที่ก้นสวย แล้วสอดมันเข้าไปในช่องด้านหลังที่มันพร้อมรับของๆเขาอยู่แล้ว

“อ๊ะ...อ่า มินโฮ เจ็บ”
“ไม่เป็นไรนะคนเดียว”

มินโฮจูบปลอบเด็กน้อยที่ข้างขมับเบาๆ ก่อนค่อยๆขยับของๆตัวเข้าใส่ร่างบางนี้ทีละนิด จนมันสามารถใส่เข้าไปได้สุดแท่ง หลังจากนั้นบทรักก็เริ่มรุนแรงขึ้น เสียงกระทบกันของร่างกายเริ่มดังพอๆกับเสียงร้องคราง เพราะว่าภายหน้าของร่างบางไม่มีที่ยึดเหนี่ยวใดๆ แถมด้านหลังก็ยังถูกกระแทกจนตัวสั่นคลอน แทมินเลยต้องยืดตัวขึ้นแล้วใช้แขนอ้อมไปเกี่ยวลำคอแกร่งเอาไว้ จนแผ่นหลังบางถูกสัมผัสแนบชิดเข้ากับอกแกร่ง การทำรักในท่ายืนแบบนี้ยิ่งทำให้การสอดใส่ลึกเข้าไปอีก จนคนตัวสูงใกล้จะถึงจุดหมาย

“อ๊า...แทมิน”
“มินโฮ...เสียวจัง...อ่า”
“แทมิน...รู้สึก...อ้า...รู้สึกดีไหม”
“อือ...ดี...มินโฮ เร็วอีก...อ่ะ”
“อึก...อ่า แทมิน”

ยิ่งสอดใส่ได้ถูกจุดยิ่งนำความเสียวซ่านมาให้จนแทบจะหลั่งความสุขออกมาอยู่รอมร่อ มือหนาเกี่ยวเอวบางเอาไว้แน่น อีกมือก็ใช้มันปรนเปรือ ความสุขให้อีกคนอยู่ด้านหน้า ยิ่งใกล้ถึงฝั่งยิ่งเร่งจังหวะขยับกายเร็วและแรงขึ้นอีก

“อ่ะ...อ๊า...มินโฮ...อีกสิ่...แทมินจะ...อะ อะ อ๊า~”
“แทมิน...อะ...อีกนิด...อึก...อ๊า~”

ร่างกายขยับแรงขึ้นเมื่อมาถึงที่สุด ร่างบางเกร็งสะท้าน เสียววาบไปทั่วท้องน้อยเมื่อน้ำรักสีขาวไหล่ออกมาอีกครั้ง ลำแขนที่เกี่ยวรอบคอแกร่งไว้กับกระชับขึ้นอีก ก่อนจะปล่อยคลายมันลงเมื่อตัวเองได้ปลดปล่อยออกหมดแล้ว มินโฮเองก็ไม่ต่างกัน แท่งกายขยับเข้าใส่ร่างบางไม่ออมแรง มือข้างหนึ่งที่เกี่ยวเอวบางไว้นั้นรัดแน่นขึ้นก่อนจะกระแทกอีกไม่กี่ครั้งน้ำรักก็แตกเข้าใส่ช่องทางด้านหลังจนเต็ม บางส่วนก็ไหลออกมาตามง่ามขาเป็นทาง ทั้งสองยืนหอบหายใจกันสักพักก่อนร่างบางจะถูกประกบจูบลงไปอีก สักพักสะโพกน้อยก็ค่อยๆขยับเข้าออกกับของๆร่างสูงอีกครั้งเพื่อกระตุ้นแรงพิศวาสให้รุกโชนขึ้นมาอีก เนินนาน...เกือบจนเช้าก็ยังไม่รู้ว่าจะดับลงเมื่อไหร่

แสงแดดยามเช้าสอดส่องมายังร่างสองร่างที่กำลังนอนกกกอดกันอยู่ใต้ผ้าห่มผืนนุ่ม ร่างน้อยที่ทำงานหนักมาตลอดทั้งคืนค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา แต่ก็ขยับไปไหนไม่ได้มากเพราะถูกลำแขนแกร่งโอบกอดเอาไว้จนเกือบทั้งตัว แทมินขยับตัวเข้าไปใกล้ใบหน้าคนตัวสูงเพื่อจะได้มองใบหน้านี้ได้เต็มตา รอยยิ้มแห่งความสุขปรากฏขึ้นมาเมื่อมือเล็กสัมผัสกับใบหน้าหล่อเหลานั้น

“แทมินรักมินโฮนะ”

คำบอกรักตอนรับเช้าวันใหม่ ช่างอบอวลไปด้วยความสุข และความหอมหวาน ร่างน้อยขยับตัวซบแนบใบหน้าลงไปกับอกแกร่งจนได้ยินเสียงหัวใจของคนที่กำลังหลับใหลอยู่ พร้อมกับหลับตาลงอีกครั้ง
ร่างสูงที่เหมือนหลับอยู่นั้นแท้จริงเขาตื่นตั้งแต่ที่รู้สึกถึงการขยับของร่างน้อยนี้แล้ว แต่เพราะอยากรู้ว่าอีกคนจะทำอะไรเขาเลยแกล้งหลับต่อ และแล้วสิ่งที่สัมผัสและได้ยินนั้นกลับทำให้หัวใจเต้นแรงอย่างไม่รู้สาเหตุ แต่เพราะว่าตัวเองไม่อยากจะยอมรับมัน เขาเลยตัดสินใจที่จะทำในสิ่งร้ายกาจกับร่างน้อยนี้ แค่เพราะเขารับปากเพื่อนว่าจะช่วย มันไม่ได้มีอะไรพิเศษสักหน่อยแล้วทำไมต้องไปใส่ใจ รอให้ถึงคืนนี้ แล้วเขาจะดูสิว่าร่างบางนี้ยังจะรักเขาคนนี้อยู่อีกไหม

line11.gif

credit pic: siamzone

Fiction of Me |trackback(0) |ความคิดเห็น(0)

ลงความคิดเห็น















เจ้าของบล๊อกนี้เท่านั้นที่อ่านได้

ข้อมูลส่วนตัว

Shinee Land☆*゜

Author:Shinee Land☆*゜


Trackbacks ล่าสุด

ค้นหา

แบบฟอร์มขอเป็นเพื่อน