One Love OnKey-(2Min) NC-17 Part 2

68022.gif

ร่างบางถูกช่วงชิงอาการหายใจอีกครั้ง  แต่มันกลับไม่รุนแรงเหมือนครั้งที่แล้ว ริมฝีปากบางถูกละเลียดชิมความหวานจากลิ้นของอีกคนที่ไล้วนอยู่รอบปากพร้อมกับขบเม้มสร้างความเสียวซ่านเล็กน้อย ก่อนลิ้นหนาจะแทรกซึมลงไปในโพรงปากของร่างบางอย่างนุ่มนวล ความอ่อนหวานที่คนตัวเล็กได้รับนั้นถึงแม้จะหวานจนไม่อยากจะหยุดชิมแต่มันกลับไม่ได้เข้าไปถึงหัวใจของเขาได้เลย หัวใจที่มีแต่คนๆนั้น คนที่เป็นรักแรกและสุดท้าย
 
อือ...แท...แทมิน ปล่อย ขอร้องปล่อยคีย์ไปเถอะนะ อย่าทำแบบนี้เลย คีย์มีคนรักแล้ว ได้ยินไหมคีย์มีคนรักแล้วแท...เอ๋?
 
อยู่ๆคนที่นอนทับตัวเขาไว้กลับนอนแน่นิ่งเหมือนจะไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น นอกเสียจากเสียงลมหายใจแผ่วเบาที่ดังข้างหูของคนตัวเล็ก ซึ่งอาจจะเป็นเพราะฤทธิ์ยาสลบที่ยังคงมีอยู่ ทำให้แทมินหลับไปอย่างง่ายดาย
 
เฮ้ย~ แทมิน ที่เราพูดไปเมื่อกี้นายจะได้ยินมันบ้างไหมนะ
 
หลังจากที่จัดท่านอนให้อีกคนนอนได้สบายตัวมาขึ้น พร้อมกับห่มผ้าให้เสร็จเรียบร้อย สิ่งที่คิดได้ในตอนนี้คือ ใบหน้าของคนรักที่ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ก็ยังคงปรากฏชัดเจนให้เห็นเสมอ
 
คุณป้าฮะ คีย์ขอออกไปทำธุระแปบนึงนะฮะ เดี๋ยวจะกลับมา คือ...แทมินหลับอยู่บนห้อง คงอีกนานกว่าจะตื่น ฝากคุณป้าดูแลแทนคีย์ก่อนแล้วกันนะฮะ
ได้คะ แล้วรีบกลับมานะคะคุณคีย์
ฮะ คีย์ไปก่อนนะฮะ
 
อนยู คีย์จะไปหาแล้วนะ รอคีย์แปบหนึ่งนะที่รักของคีย์
 
ตอนนี้เป็นเวลาเกือบหนึ่งทุ่ม แล้วก็เป็นเวลาที่พนักงานหรือเจ้านายบางคนน่าจะกลับไปนอนพักผ่อนที่บ้านเพราะทำงานมาทั้งวัน แต่คนร่างสูงกลับยังคงยุ่งอยู่กับเอกสารที่ยังกองเต็มโต๊ะ เพราะตลอดทั้งวันแทนที่จะทำงาน เขากลับใช้เวลาทั้งวัน โทรหาคนรักทั้งๆที่รู้ว่าโทรไปเท่าไหร่ปลายสายนั้นก็ยังคงปิดการติดต่อ
 
ก๊อกๆๆ
เข้ามา!”
ท่านประธานครับมีคนมาขอพบครับ
ใคร ฉันไม่อยากเจอใครทั้งนั้น ออกไปบอกให้เขามาหาวันพรุ่งนี้ละ ฉันกำลังยุ่ง
เออ...
 
ยุ่งขนาดลืมคีย์เลยเหรออนยู
คีย์...
 
พอว่าใครมาหา คนร่างสูงก็แทบอยากจะวิ่งเข้าไปกอดคนที่มาพบให้หายคิดถึง แต่...
 
ลีทึก นายออกไปได้แล้วละ
ครับ
เออ...เดี๋ยวๆ ฉันว่าวันนี้นายกลับไปได้เลยละกัน ไม่ต้องรอฉันหรอก ขอบใจมาก
ครับ งั้นผมกลับก่อนนะครับ
 
พอหมดก้าง แทนที่คนร่างสูงจะเป็นคนเข้าไปกอดคนตัวเล็ก กลับกลายว่าเขาดันเป็นคนโดนกอดไปโดยไม่รู้ตัว ร่างเล็กซบหน้าลงบนอกแกร่ง ถูไถแก้มของตนไปมาเล็กน้อยหวังอ้อนอีกคน กระทั่งอ้อมกอดที่กอดคนตัวสูงไว้ก็เริ่มกระชับแน่นจนแทบจะไม่มีช่องว่างใดๆสำหรับเขาทั้งสองเลย ท่าทางน่ารักแบบนี้ ใช่ว่าจะไม่เคยเห็นแต่วันนี้อนยูรู้สึกว่าคีย์มีท่าทีแปลกๆไป
 
คีย์เป็นอะไร มีเรื่องอะไรไม่สบายใจรึเปล่า บอกอนยูได้นะ
...ไม่มี...คีย์...คีย์คิดถึงอนยู คิดถึงมากๆ มากที่สุดเลย
 
ถึงเสียงบอกความคิดถึงจะฟังดูอู้อี้เพราะคนตัวเล็กเอาแต่ซบหน้าอยู่บนอกของเขา แต่มันกลับดูน่าฟังมากๆเมื่อคนที่เรารักพูด
 
อ๊ะ!”
 
คนตัวเล็กถูกอุ้มขึ้นไปนั่งบนโต๊ะทำงาน ก่อนจะถูกริมฝีปากหนากดทับลงมาป้อนจูบที่โหยหาให้ไม่รู้เบื่อ ทั้งอ่อนหวานและร้อนแรงแทบละลายอยู่ในอ้อมกอดของคนรัก แต่คีย์ก็ไม่ได้ผละออก กลับอยากให้อีกคนจูบให้มากกว่านี้ กอดให้มากกว่านี้ด้วยซ้ำ
 
อื้อออ...
 
เรียวแขนเล็กทั้งสองข้างเลื่อนไปอ้อมประสานไว้ที่ท้ายทอยของคนรักหวังให้ฝ่ายนั้นก้มลงมาจูบเขาอีกมากขึ้นและมากขึ้น จนกระทั่งแรงปรารถนาเริ่มเข้าครอบงำ เรียวขาทั้งสองข้างจึงเลื่อนมาเกี่ยวเอวของคนรักไว้แน่นเพื่อให้ส่วนนั้นได้สัมผัสของกันและกัน
 
อือ...คีย์...วันนี้รีบจังนะ
...อ่า...ใครกันแน่ที่รีบ
 
นั้นสิใครกันแน่ที่รีบ เพราะดูเหมือนเอกสารที่อยู่บนโต๊ะจะถูกโกยโยนลงพื้นไปอย่างไม่ใยดี และร่างบางก็ถูกผลักให้นอนราบลงบนโต๊ะทำงานแทน
 
อือ...อนยู
 
ร่างกายเบาะบางที่นอนอ่อนแรง ถูกริมฝีปากหนาไล้จูบไปทั่ว ตั้งแต่ใบหน้านวลเนียนไล้ลงมาที่ลำคอระหงส์ พร้อมกันนั้น ยังสร้างรอยรักไว้อีก รอยที่บ่งบอกความเป็นเจ้าของที่มีเขาเพียงหนึ่งเดียวที่เป็นผู้ทำมัน (แต่รอยนั้นกลับดูเหมือนว่าจะมีมาก่อนหน้านั้นซะอีก ซึ่งคนร่างสูงก็ไม่ได้สนใจอะไรเพราะคิดว่าอาจจะเป็นรอยที่หลงเหลือจากที่เขาทำเมื่อวันก่อนนั้นก็เป็นได้ ทั้งๆที่ความจริง เป็นมาอย่างไรคนที่รู้ดีแก่ใจกลับไม่ยอมพูดมันออกมา) คนตัวสูงค่อยๆถอดเสื้อของผู้เป็นที่รักออกอย่างถนุถนอม แล้วรีบก้มลงไปลิ้มลองร่างกายที่แสนยั่วยวนของอีกคนอย่างกระหาย ยอดอกที่เริ่มจะชูชันออกมาจากแรงอารมณ์นั้น มันน่าก้มลงไปขบกัดน้อยเสียเมื่อไหร่ เมื่อคิดได้เช่นนั้นลิ้นหนาจึงถูกส่งออกมาครอบครองยอดอกนั้นไว้ เขาไล้บดเบียดเลียมันไปมาจนชุ่มยอดอกสีชมพู ก่อนจะใช้ปากดูดจนเกิดเสียงดังซวบซาบ
 
อ่า~อนยู...อย่าแกล้งกันซี่~”
 
คนตัวเล็กแอ่นอกขึ้นเมื่ออีกคนดูดเม้มมันแรงๆ อนยูเองก็เหมือนจะชอบมันมาก อ้อมแขนแกร่งจึงโอบรอบแผ่นหลังของคนตัวเล็กแล้วดึงให้ร่างนั้นแอ่นอกเล็กขึ้นมาอีก
 
มะ ไม่ไหวแล้ว อนยู...ทำตรงอื่นบ้างสิ่
อือ...ตรงอื่น...ตรงไหนละ คีย์อยากให้ทำตรงไหน
ก็...อ๊า...อนยู
 
เหมือนจะรู้แต่ก็ยังแกล้งคนตัวเล็กไม่เลิก ร่างสูงใช้ปากขบกัดยอดอกนั้นแรงๆจนเกิดรอยช้ำทั้งสองข้าง ก่อนจะใช้ปากโลมเลียร่างเพียวบางลงมาถึงส่วนที่อยู่เหนือขอบกางเกง แล้วรีบถอดส่วนกีดขวางออกเหลือแต่กางเกงในตัวจิ๋ว
 
อะ อนยู...เร็วสิ่...คีย์จะไม่ไหวแล้ว...อ่า
 
ใจเย็นคนสวย รีบจังนะ
 
คนตัวสูงจับเรียวขาบางที่ตั้งฉากเป็นรูปสามเหลี่ยมออกกว้างๆ แต่แทนที่จะรีบทำให้คนตัวเล็กปลดปล่อยเร็วๆ เขากลับยังอยากจะยื้อเวลาให้อีกคนเปล่งเสียงหวานออดอ้อนเขาอีกหน่อย ลิ้นหนาไล้เลียลงไปตามเรียวขาบาง โดยเฉพาะตรงน่องนวลเนียน ก่อนจะเริ่มใช้ลิ้นไล่เลียขึ้นมาถึงส่วนที่คนตัวเล็กอยากให้ทำมากที่สุด ถึงแม้จะมีสิ่งกีดขวางอยู่คนตัวสูงก็ยังไม่ยอมถอดมันออก เขากับใช้ลิ้นเลียมันลงไปทั้งอย่างนั้น
 
อะ อ๊า...อนยู...ไม่ไหวแล้ว
 
คีย์อ้าขาออกกว้างๆ โดยที่อีกคนไม่ต้องทำอะไรเลย มือบางทั้งสองข้างเลื่อนมาสอดประสานกดศีรษะของอีกคนให้แนบชิดกับส่วนอ่อนไหวนั้นเข้าไปอีก ความต้องการที่มีมากของคนตัวเล็กทำให้บางครั้งเขาก็อาจทำในที่สิ่งตนเองไม่คิดว่าจะทำมันออกมาได้ ร่างบางฉุดให้อีกคนเงยหน้าขึ้นก่อนจะลุกไปประกบจูบอันร้อนแรง หวังออดอ้อนและยั่วยวนไปในตัว มือทั้งสองข้างก็คอยปลดเสื้อผ้าของคนร่างสูงไปด้วยเช่นกัน ก่อนจะเหลือแต่ร่างเปลือยเปล่าที่แนบชิดกัน
 
คีย์...อือออ
เร็ว...อนยู...เข้ามานะ...เข้ามาเลย คีย์ไม่ไหวแล้ว
อ๊ะ!”
 
ในเมื่อร่างบางที่อยู่ตรงหน้ายั่วยวนได้ไม่ลดละ จะทำใจแข็งต่อไปอีกก็บ้าเต็มที คนตัวสูงผลักคนรักให้นอนลงกับโต๊ะอีกครั้ง กางเกงในตัวจิ๋วถูกถอดออกอย่างไม่ใยดี ก่อนจะจับเรียวขาบางทั้งสองข้างเกี่ยวไว้ที่เอวของตนแล้วเริ่มสอดใส่ของๆตัวเข้าได้โดยไม่มีการเตรียมพร้อมใดๆ ถึงอย่างนั้นร่างบางก็ไม่ได้รู้สึกทรมานอะไรมากเท่าไหร่ กลับยิ่งกระชับขาเข้าหาอีกคนจนแน่น
 
อ๊า...คีย์
อนยู...
 
ในตอนแรกถึงแม้คนตัวสูงจะใส่ของๆตัวเข้าไปยากลำบากเพราะมันแน่นเกินไป แต่สุดท้ายเขาก็ใส่มันเข้าไปได้จนสุดแท่ง ร่างสูงขยับเข้าออกเบาๆ ก่อนจะทวีความแรงขึ้นตามอารมณ์รัก
 
อะ อ๊ะ...อนยู เร็ว...อือ...เร็วอีก
คีย์..อ๊า...
 
มือบางข้างหนึ่งจับไหล่แกร่งของคนรักเอาไว้ ส่วนอีกข้างก็กำลังจับส่วนแกนกายของตนขยับเข้าออกช่วยไปอีกทาง จนถึงที่สุด เมื่อร่างกายเริ่มใกล้จะปลดปล่อยความสุขออกมา
 
อะ...อนยู...ไม่ไหวแล้ว...คีย์...อ๊ะ อ๊า~”
 
น้ำเหนียวๆสีใสถูกขับออกจากส่วนนั้นของคนตัวเล็กจนเลอะหน้าท้องของอีกคนเต็มไปหมด แม้กระทั่งตัวเองก็เลอะไม่แพ้กัน แต่เพราะคนตัวสูงยังไม่ถึงฝังร่างบางเลยต้องทำหน้าที่ของคนรักที่ดีต่อไป ช่องทางด้านหลังถูกสอดใส่เข้าออกไม่ออมแรง สร้างความเสียวซ่านได้ไม่รู้จบ
 
อ่า...คีย์...ดีจัง...
อ่ะ...อนยู
 
ยิ่งใกล้จะถึงฝังความรุนแรงยิ่งเพิ่มมากขึ้นแต่ก็ไม่มีใครจะห้ามปราม อยู่ๆคนตัวเล็กถูกอุ้มจนตัวลอยขึ้นมาจากโต๊ะ
 
คีย์...อ๊า...กอดอนยูแน่นๆนะ
 
เพราะร่างบางถูกอุ้มขึ้นมาจากโต๊ะ คนตัวเล็กเลยไม่มีอะไรเป็นที่ยึดเหนียวนอกจากร่างกายของคนรัก เรียวขาทั้งสองข้างจึงต้องเกี่ยวอีกคนไว้แน่น เพราะอย่างนี้เลยทำให้คนตัวสูงยิ่งสามารถสอดใส่เข้าไปในตัวอีกคนได้มากขึ้นกว่าเดิม อนยูใช้ลำแขนตัวโอบล้อมเอวบางเอาไว้แน่น พร้อมกันนั้นอีกคนก็กอดลำคอเขาไว้แน่นเช่นกัน ยิ่งขยับก็ยิ่งเสียวซ่านมากขึ้นจนแทบจะไม่ไหว ร่างสูงกระแทกของตัวเข้าออกถี่ๆ จนคนรับตัวสั่นขึ้นลงไม่หยุด ร่างบางแอ่นอกขึ้นพร้อมทั้งเชิ่ดหน้า กัดริมฝีปากเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงความเสียวซ่านที่ปะทุขึ้นทุกขณะ
 
อนยู...อะ...อือ...
คะ คีย์...อึก...อ๊า~”
 
แรงขยับเข้าออกที่เพิ่มมากขึ้นจนทำให้เกิดเม็ดเหงื่อตามร่างกาย และขยับอีกไม่กี่ทีน้ำรักจากคนตัวสูงก็ถูกปล่อยเข้าไปในช่องทางด้านหลังจนเต็ม บางส่วนก็ล้นเอ่อไหลออกมาตามง่ามขา
 
อนยู~”
 
ร่างบางถูกอุ้มให้กลับไปนั่งลงบนโต๊ะอีกครั้ง เพื่อให้ทั้งสองได้หยุดพักร่างกายให้กลับมาเป็นปกติ ก่อนร่างเล็กจะถูกอุ้มมานั่งลงบนโซฟาที่จัดไว้อีกด้านของห้องทำงาน แต่ถึงกระนั้นร่างกายทั้งสองก็ยังไม่ได้เอาออกจากกัน ร่างเล็กยังคงถูกบังคับให้นั่งค่อมร่างของอีกคนเอาไว้ พร้อมทั้งจูบที่ยังคงผลัดเปลี่ยนให้แก่กันและกันนั้นก็ยังไม่ยอมหยุดง่ายๆ ลิ้นบางแลบออกมาข้างนอกให้ลิ้นของอีกคนส่งออกมาเกี่ยวพันกันภายนอกปากจนน้ำลายเริ่มไหลเอ่อออกมา ก่อนร่างสูงรุกเร้าด้วยจูบแบบ Deep Kiss ลงไปกับร่างของอีกคนจนแทบหมดลมหายใจ คล้ายจะละลายไปกับรสจูบที่แสนจะร้อนแรงนี้
 
อื้อ...อนยู พอแล้ว...อะ อือ...
เหนื่อยแล้วเหรอ คนดี
อืม...มากๆเลย
ก็วันนี้ใครใช้ให้ยั่วกันละ
ไม่ได้ยั่วสักหน่อย อนยูนะแหละผิด ชอบทำแรงๆ
แรงเหรอ? แรงแบบไหนละ
ก็...แบบ...บ้า ใครเขาจะไปตอบได้หละเรื่องแบบนี้ คนลามก
ก็คนมันคิดถึงนี้น๊า อยากอด อยากจูบ...แล้วก็อยากทำ...
พะ พอแล้วไม่ต้องพูดแล้ว
อะไรคีย์ไม่คิดถึงอนยูเหรอ? หืม...ว่าไง ไม่คิดถึงเลยเหรอ
คิดถึงสิ่ คิดถึงที่สุดเลย
ถ้าคีย์คิดถึงอนยูงั้นเราก็...
อ๊ะ...อนยู...อ๊า...นี่...
 
คนร่างสูงเริ่มขยับของๆตัวเข้าออกอีกครั้ง ความร้อนแรงที่เพิ่งจะจบลงกลับถูกสร้างมันขึ้นมาใหม่ได้อย่างง่ายดาย เพราะแรงปรารถนา ความต้องการที่ไม่มีที่สิ้นสุด ความโหยหาที่อยากจะดับนั้นช่างรุนแรง พอๆกับความรัก ไม่ว่าจะรักแบบไหนมันก็ยอมมีอำนาจเหนือสิ่งอื่นใด และตัวการที่ทำให้เกิดสิ่งต่างๆเหล่านี้ก็เพราะความรักนั้นเอง
 
กว่าความต้องการจะถึงที่สุด กว่าจะยอมมอดดับลงได้ ไม่รู้ว่ากี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่ร่างกายสองร่างเล่นรักกันจนเหงื่อโทรมกาย และไม่รู้ว่าเสียงครางที่ร้องนั้นจะดังออกมายาวนานสักแค่ไหน แต่กว่าจะสิ้นสุดมันก็เนิ่นนานจน...
 
อือ...คีย์วันนี้ไปนอนบ้านอนยูนะ
แต่...
แต่อะไรนี้มันจะสามทุ่มครึ่งแล้วนะ
เอ๋ ดึกขนาดนี้แล้วเหรอ?!”
ใช่ น๊า~”
ไม่ต้องมาอ้อนเลยเพราะอนยูนั้นแหละ ตอนคีย์มามันเพิ่งจะ หนึ่งทุ่มเองนะ ดูตอนนี้สิ
แหมก็...คิดถึงนี่น๊า คีย์รู้ไหนยิ่งนานแสดงว่าอนยูยิ่งคิดถึงมากกกก
บ้าเหรอ ใครเขาคิดแบบนั้นกัน มีแต่คนลามาแบบอนยูนี่แหละที่คิดแบบนี้ ออกไปเลยนะคีย์จะใส่เสื้อผ้าแล้ว
แล้วมันเพราะใครละ ตบมือข้างเดียวมันไม่ดังหรอกนะ คุณภรรยาที่รัก ฮาๆๆ
ใครเป็นภรรยาใคร อย่ามามั่วนะ!”
ใครมั่ว ลองดูที่นิ้วสิคีย์
เอ๋?! นี่...มัน
 
แหวนดีไซน์สวยที่ถูกสวมอยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายของคนตัวเล็กบ่งบอกถึงสิ่งที่อีกคนพูดได้เป็นอย่างดี
 
 “อนยูเอามาใส่ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไม...
แล้วชอบไหม...หืม...
...
คีย์
 
เพราะอยู่ๆคนที่นั่งอยู่บนตักเขาก็นั่งนิ่งไม่พูดจา แถมตอนนี้คนตัวสูงเริ่มจะรู้สึกได้ถึงแรงสั่นเทาเล็กน้อยที่เกิดขึ้นกับร่างบาง พร้อมหยดน้ำตาที่เริ่มจะไหล่ลงมาตามแก้มเนียนทั้งสองข้าง
 
คีย์...
ฮือๆ อนยู
แหวนวงนี้อนยูจองคีย์ไว้ก่อนนะ
อืม...
ไว้รอให้อนยูพร้อมที่จะดูแลคีย์ได้ พร้อมที่จะทำให้คีย์มีความสุข เป็นผู้ชายที่ดีพอสำหรับคีย์แล้ว วันนั้นแหวนวงนี้จะถูกใช้ในวันแต่งงานของเรานะ
อนยู...ฮือๆๆ
รอนะคีย์ รอได้ไหมอีกได้นาน อนยูสัญญา
อืม...คีย์จะรอ รออนยูคนเดียว
 
ร่างสองร่างโอบกอดเข้าหากันจนแทบไม่เหลือช่องว่างสักเซนเดียว จนในที่สุดร่างบางก็ไม่ได้กลับไปยังบ้านของใครอีกคนที่เขาต้องดูแลจนกระทั่งถึงเช้า
 
ความรักที่แท้จริงยอมมีอุปสรรคเสมอพวกคุณว่าไหม แล้วอุปสรรคนั้นกว่าจะผ่านมันได้บางครั้งเราก็อาจจะสูญเสียความรักนั้นไป แต่ถ้ารักนั้นเป็นรักที่แท้จริงต่อให้ต้องเจอกับเรื่องเลวร้ายสักแค่ไหนก็ไม่สามารถที่จะพรากคนทั้งสองออกจากกันได้คุณว่าจริงหรือเปล่า
 
รุ่งเช้าของอีกวัน แสงแดงยามเช้าที่เริ่มจะสอดส่องเข้ามากระทบร่างบางที่ตอนนี้นอนซบอกคนรักเหมือนลูกแมวแสนเชื่อง ดูแล้วช่างน่ารักจนเจ้าของแทบไม่อยากให้ห่างเลยสักวินาทีเดียว
 
(((ตืด)))
เสียงโทรศัพท์ของคนตัวเล็กดังขึ้นขัดจังหวะการนอนพักผ่อนของคนทั้งสองเป็นอย่างมาก แต่จะไม่รับก็ไม่ได้ มือเรียวสวย ปัดปายควานหาโทรศัพท์ของตนบนโต๊ะตัวเล็กข้างเตียงนอนอยู่สักพักก่อนจะกดรับมันด้วยเสียงงัวเงีย
 
ฮัลโหล คีย์...
คุณคีย์คะ นี่ป้าเองคะ ตอนนี้คุณคีย์อยู่ไหนคะ พอคุณหนูตื่นมาแล้วไม่เจอคุณคีย์ แกเลยอาละวาดอีกแล้วคะ คุณคีย์รีบกลับมาช่วยป้าเร็วๆนะคะ ตอนนี้วุ่นวายกัน...คุณหนู!”
แทมิน!”
 
จู่ๆเสียงโทรศัพท์ก็ถูกตัดไปทำให้คนปลายสายตกใจเป็นอย่างมาก คีย์รีบลุกขึ้นจากเตียงแล้วรีบหยิบเสื้อผ้าที่ตก
เกลือนกลาดตามพื้น จากนั้นก็รีบเข้าห้องน้ำไปจัดการอาบน้ำแต่งตัวโดยไม่บอกอีกคนสักคำเลยว่าจะรีบไปไหนกัน
 
คีย์...เกิดอะไรขึ้น...คีย์
 
หลังจากออกมาจากห้องน้ำคนตัวเล็กก็เอาแต่เก็บข้าวของเข้ากระเป๋า แล้วค่อยหันไปพูดกับคนรัก
 
อนยูคือว่าคีย์รีบนะ เดี๋ยวอธิบายให้ฟังทีหลัง คีย์ไปก่อนนะ...จุ๊บ
 
ก่อนไปคนตัวเล็กเข้าไปจูบปากคนรักเพื่อเป็นการบอกลา แล้วจึงรีบเดินออกไปทันที ทิ้งความสงสัยไว้กับอีกคนเป็นอย่างมาก แต่ถึงอย่างนั้นจะไปเซ้าซี้เอาความก็คงไม่ใช่เวลา เพราะเขาเองก็ต้องออกไปทำงานเช่นกัน แต่แทนที่จะได้กินข้าวเช้ากับคนรักก่อนไปทำงานอย่างทิ่คิดไว้ทุกอย่างกลับล้มไม่เป็นท่าเพราะคนที่ชื่อ แทมิน! ใครกันทำไมคีย์ถึงได้รีบร้อนขนาดนั้นเมื่อได้ยินชื่อนี้ เมื่อวานเขาก็ลืมถามไปซะสนิท แต่ยังไงก็ต้องรู้ให้ได้ ไม่มีทางที่จะให้ใครแย่งคีย์ไป ไม่มีทาง!
 
เมื่อเดินทางมาถึงบ้านของแทมิน คนเล็กก็รีบขึ้นไปยังห้องของเจ้าของบ้านทันที พอเข้าไปถึง ทุกอย่างกลับผิดคาด คนที่เขาคิดว่าจะอาละวาดทำร้ายคนอื่น หรือเขวี้ยงข้าวของจนแตกหักเสียหาย กลับนั่งวาดรูปอย่างสบายใจเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
 
แทมิน...ทำไม?
ทำไมอะไรเหรอครับ
เอ๋ นี่คุณป้าโกหก...
ไม่ต้องไปโกรธคุณป้าหรอกครับ แทมินเป็นคนสั่งให้ทำเอง
แทมิน!”
โกรธเหรอ คนที่โกรธต้องเป็นผมมากกว่าไม่ใช่คีย์
มันจะมากไปแล้วนะแทมิน
คุณแม่ของคีย์บอกให้คีย์มาดูแลผมไม่ใช่เหรอแล้วคีย์หายไปไหนมา ทำไมไม่อยู่ดูแลผม
โอ๊ย!เจ็บ แทมินเจ็บ
 
ร่างบางถูกผลักจนร่างกระเด็นไปติดกับผนังห้องแล้วไหล่ทั้งสองข้างก็ถูกบีบไว้จนช้ำ
 
ทำไม คีย์หายไปไหนมา ทำไมไม่อยู่กับผม!”
เมื่อวานคีย์ดูแลแทมินทั้งวันแล้วนะ คีย์ก็ต้องมีเวลาส่วนตัวบ้างสิ
ไม่ เวลาของคีย์ทั้งหมดเป็นของแทมิน คีย์เข้าใจไหม!”
ไม่!ปล่อยนะ!”
...
แทมิน…”
 
คนตัวเล็กถูกร่างของอีกคนกอดจนแน่น พร้อมกับหยดน้ำตาที่เขาเริ่มรู้สึกได้เมื่อมันหยดลงบนไหล่ของเขา
 
อึก...อย่าไปไหนนะคีย์ แทมิน...ฮือๆ...แทมินกลัว
แทมิน...
อยู่กับแทมินนะ อย่าทิ้งแทมินไปนะคีย์
แทมิน...คีย์...
ถ้าแทมินไม่ดื้อ ไม่เอาแต่ใจคีย์จะอยู่กับแทมินใช่ไหม
เออ...คือ...
งั้นแทมินจะไม่ดื้อ ไม่เอาแต่ใจ ไม่โมโหทำร้ายคีย์อีก แทมินสัญญา
เออ...อืม ถ้าแทมินทำอย่างที่พูดได้ คีย์...คีย์ก็จะไม่ไปไหน
จริงๆนะ
จริงสิ
 
คำโกหกเพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจ มันจะดีแน่เหรอ? ทั้งๆที่ทำไปก็เพื่ออีกฝ่ายแต่ตัวเองกลับรู้สึกแย่ ยิ่งไปกว่านั้นสิ่งที่ทำกลับจะย้อนศรเข้ามาเล่นงานตัวเองเสียภายหลัง เพราะไม่มีทางเลือกจึงต้องทำ หรือเพราะว่าไม่คิดที่จะเลือกกันแน่ คิม คีบอม ความสงสารกับความรักคุณว่ามันอยู่ใกล้กันเกินไปไหม
 
...แทมินปล่อยคีย์ก่อนนะ
อืม...
นี่วาดรูปอยู่ใช่ไหม
ใช่
แทมินชอบวาดรูปเหรอ?
อืม...ก็นิดหน่อย แต่ไม่รู้จะทำอะไรดี
งั้นคีย์สอนวาดเอาไหม
จริงเหรอ เอาสิๆ คีย์ชอบวาดรูปไหม
ชอบสิ ชอบมากๆด้วย
อ่า ดีจัง เราจะได้ทำสิ่งที่ชอบเหมือนกัน คีย์ชอบทำอะไรแทมินก็ชอบด้วย
เอ้า กลายเป็นอย่างนั้นไป ฮาๆๆ
...
เอ๋ มีอะไรเหรอแทมิน
 
เพราะอีกคนเอาแต่จ้องหน้าเขาแทบจะไม่กระพริบตา เป็นใครจะทำเชยๆได้
 
ก็เวลาคีย์หัวเราะ...น่ารักจัง
อะ อืม...ขอบใจนะ...เออ เรามาวาดรูปกันกว่านะ
 
เพราะได้อยู่ใกล้กันไม่ถึงเซน เพราะความหอมที่อีกคนได้กลิ่นโชยออกมาจากร่างบาง เพราะความต้องการที่มีมากจนล้นเอ่อ ทำให้อยากจะเข้าใกล้มากขึ้น มากขึ้นอีก
 
นี่แทมินถ้าจะวาดดอกไม้ก็ต้องคิดถึง...
 
สิ่งที่คนตัวเล็กพูดไม่ได้เข้าไปถึงประสาทการรับฟังของอีกคนเลยนอกจากใบหน้าหวาน เท่านั้นที่เขากำลังจดจ่อง
 
คีย์...
หึม อะไรเหรอ?...ทะ แทมิน!”
 
อยู่ๆคนเรียกก็อุ้มร่างบางขึ้นมานั่งบนตักพร้อมกับวางใบหน้าของตนลงบนไล่บาง แล้วหลับตาลง ถึงจะรับรู้ได้ว่าคนที่กอดอยู่นั้นจะขัดขืน แต่ก็อยากที่ทำ อยากที่จะกอด อยากที่จะได้สัมผัส
 
แทมิน...อย่าทำ...
แปบนึงนะคีย์...แค่กอด...แทมินอยากกอด...อยากกอดคีย์
แทมิน...นี่แทมิน...
 
เป็นอีกครั้งที่ร้องเรียงอีกคนแล้วไม่มีการตอบรับกลับมา นอกจากลมหายใจแผ่วเบาเหมือนคนที่กำลังเข้าสู่ห้วงนิทรา นิ้วมือเรียวค่อยๆเกลี่ยปลอยผมที่ปกปิดอยู่บนใบหน้าของร่างที่กอดเขาไว้อย่างเบามือ เพื่อที่จะไม่ทำให้คนที่หลับอยู่รำคาญเวลามันปลิวไปตามใบหน้า
 
เฮ้ย~นี่หลับจริงๆ หรือว่าแกล้งกันแน่นะ...แทมิน...


00028555_105012.gif
Fiction of Me |trackback(0) |ความคิดเห็น(0)

ลงความคิดเห็น















เจ้าของบล๊อกนี้เท่านั้นที่อ่านได้

ข้อมูลส่วนตัว

Shinee Land☆*゜

Author:Shinee Land☆*゜


Trackbacks ล่าสุด

ค้นหา

แบบฟอร์มขอเป็นเพื่อน