[SF] คิบอม...ของผมนะ! Past In Trip [OnKey] - Nc



At London...

“อือ...ถึงซะที ทั้งเมื่อยทั้งง่วง”

คำพูดบ่นกับตัวเองของคนสวยเรียกความสนใจให้น้องเล็กหันมาถามอย่างเป็นห่วง จนคีย์ต้องรีบแก้ตัวเป็นการใหญ่

“เออ...คือ พี่ตื่นเต้นนะเลยนอนไม่ค่อยหลับ แล้วก็นอนผิดท่ามันเลยเมื่อย”
“เหรอฮะ งั้นผมนวดให้ไหม ไหนเมื่อยตรงไหน”

มือนิ่มจับบ่าพี่ชายหน้าหวานไม่แพ้ตัวเองนวดกดจับจุดพอให้อีกคนรู้สึกสบายขึ้นบ้าง

“ดีไหมฮะ”
“อือ...ดี...แต่พี่ปวดหลังกับ...”
“กับตรงไหนฮะ?”

คำพูดแทบจะถูกกลืนหายลงไปในลำคอ เมื่อนึกถึงภาพของตัวเองกับอีกคนผุดขึ้นมาเต็มสมอง

“พี่คีย์”
“หึ?...วะ ว่าไง”
“ผมถามว่าพี่ปวดตรงไหน”
“อ๋อ...เออ ไม่ปวดแล้วละ หายแล้ว แทมินนวดให้ตรงไหล่ก็พอ”
“ก็ได้ครับ”

หลังจากนั้นไม่นาน สมาชิกในวงอีกสามคนก็เปิดประตูรถตามเข้ามา อนยูเลือกที่จะนั่งข้างๆคีย์ตามใจชอบ
ส่วนสองคนที่เหลือพยายามส่งซิกให้น้องเล็กรีบเปลี่ยนที่นั่งซะ ถ้าไม่อยากดูหนังสดให้ใจแตก

“หึ? พี่สองคนเป็นอะไรฮะ เจ็บตาเหรอทำไมถึง...”
“เออ แทมินมานั่งกับพี่ดีกว่านะ”
“ทำไมละ แทมินนวดให้พี่คีย์อยู่นะ”
“พี่ก็เมื่อย แทมินมานวดให้พี่บ้างสิ”

มินโฮรีบจับแขนน้องเล็กดึงให้ย้ายที่มานั่งเบาะหลังกับตัวเอง

“งั้น...แทมินไปนั่งกับพี่มินโฮนะ พี่คีย์”

คีย์ยิ้มให้เล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าอนุญาติให้น้องชายย้ายที่

“อ๊ะ...อนยู”

ทันทีที่ปลอดคน อนยูรีบก้มลงซุกไซ้ซอกคอเนียนขาว สูดดมกลิ่นกายหอมหวานเข้าเต็มปอด มือหนาเลื่อนโอบเอวบาง
กอดไว้อย่างหวงแหนก่อนจะซบหน้าอิงไหล่บางนอนหลับหน้าตาเฉย ถึงแม้คีย์จะบ่นอุ๊บอิ๊บเล็กน้อยตามประสา
แต่ก็ไม่ได้จะขัดขืนอะไรมาก จนแล้วจนรอดทั้งคู่เลยนอนซบกันตลอดทางจนมาถึงที่พัก
ตั้งแต่มาถึงที่พักยังไม่ทันจะได้พักผ่อนให้หายเหนื่อย ตารางงานต่างๆก็จู่โจมเข้ามาทุกคนต้องเลือกที่จะทำตามหน้าที่
ของตัวเองก็เป็นอันดับแรก ถึงแม้จะมีแค่สองสามนาทีที่คนตัวหนาจะได้สวีทหวานกับคนตัวขาวข้างกายบ้าง ก็ยังดีกว่าไม่มีละนะ
กว่าโชว์ต่างๆจะจบลงก็กินเวลาไปมากพอตัว ทุกคนต่างเหน็ดเหนื่อยกันมากทีเดียว แต่ยังไงทุกคนก็พร้อมที่จะยอมเหนื่อย
เพราะมันแลกมาด้วยความสุขของทั้งพวกเขาและแฟนคลับ
ทุกคนกลับมาจากที่พักอีกครั้งหลังจากจบโชว์ วันนี้มินโฮกับจงฮยอนนอนด้วยกัน คีย์เลือกที่จะนอนกับน้องชายคนเล็ก
ส่วนหัวหน้าวงถูกปล่อยให้นอนคนเดียวตามเคย

“พี่คีย์ทำไมไม่นอนกับพี่อนยูละฮะ”

น้องเล็กถามอย่างสงสัย ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ถึงความสัมผัสของพี่ชายทั้งสอง ก็เพราะรู้เนี่ยแหละถึงได้ถาม
ก็คีย์มักจะเลือกนอนเป็นคู่บัดดี้กับเขาตลอดแทนที่จะเป็นพี่ชายคนโตเสียมากกว่า

“เออ...พี่...พี่ไปอาบน้ำก่อนนะ”
ปัง!
“เอ๋? อะไรของเขา ถามแค่นี้ทำไมต้องหน้าแดงด้วย แถมทำท่าแปลกๆ”

กลางดึกหลังจากที่ทุกๆคนต่างเข้าสู่นิทรา แต่...ดูเหมือนจะมีบางคนที่น่าจะหลับเป็นคนแรกยังคงทำท่าลับๆล่อๆ
หน้าห้องน้องคนเล็กกับแฟนคนสวย

“อ้าว อนยูทำไมยังไม่นอนอีก ปกตินายหลับคนแรกเลยไม่ใช่เหรอ” เสียงผู้จัดการที่เผอิญเดินผ่านมาทักทายอย่างสงสัย
“เออ...คือ ผมลืมของสำคัญไว้กับคีย์นะครับ พี่พอจะมีกุญแจเปิดของของคีย์กับแทมินไหม”
“แล้วทำไมนายไม่เคาะเรียกล่ะ”
“ก็มันดึกแล้วผมไม่อยากกวน น้องๆ”
“อืมๆ งั้นรอแปบ”

รอไม่นานนักประตูห้องก็ถูกเปิดออกจากการช่วยเหลือของผู้จัดการ อนยูกล่าวขอบคุณตามมารยา ก่อนจะเดินเข้ามาในห้องเงียบๆ
ไม่อยากให้คนที่นอนอยู่ตื่นตัว
อนยูเดินไปหาคนที่เขาคิดถึงอย่างไม่รอช้า ก่อนจะนั่งลงที่ข้างเตียง มือหนาเอื้อมไปลูบใบหน้าเรียวขาวอย่างเบามือ
ก่อนที่จะจูบหน้าผากเนียนอย่างหลงใหล เสื้อนอนที่คีย์ที่คอเสื้อเปิดอ้าจากการติดกระดุมไม่เรียบร้อย
ทำให้คนมองเห็นไหล่เนียนขาวเด่นรับแสงพระจันทร์ ยั่วยวนจนต้องกลืนน้ำลายเข้าคอไปหลายรอบ

“คีย์...”

เสียงทุ้มก้มเรียกชื่อคนรักข้างใบหูเบาๆ แถมด้วยการขโมยหอมแก้มนุ่มให้ชื่นใจฟอดใหญ่

“อือออ”

เพราะการถูกรบกวนจากคนรักทำให้ร่างบางเริ่มส่งเสียงประท้วง แต่ก็ยังคงไม่ตื่นจากนิทรา

“คีย์...ตื่นก่อน คีย์ถ้าไม่ตื่นพี่จะลักหลับเราจริงๆนะ”

ปากหนาก้มลงขบเม้มซอกคอขาวจนเกิดรอยรักบางๆ คราวนี้คีย์เริ่มรู้สึกตัวขึ้นมาบ้างแล้ว ร่างเพรียวขยับกลิ้งไปมา
ก่อนจะยกมือขึ้นมาขยี้ตาให้ตาสว่างปรับเข้ากับแสงไฟได้

“อะ อนยู...อื้อออ”

คนที่ถูกเรียกชื่อก้มลงจูบเจ้าหญิงนิทราอีกครั้ง ก่อนจะปัดปายจมูกเสียดสีกันให้หายหมั่นเคี้ยว

“ตื่นได้แล้ว เจ้าหญิง...เจ้าชายจะพาไปเที่ยว”
“เอ๋? เที่ยว! ตอนนี้เนี่ยนะ”
“ชู่ว์... อย่าเสียงดังสิคีย์ เดี๋ยวแทมินตื่นจะยุ่งเอานะ”
“แต่นี้มันดึกแล้วนะ แล้วพรุ่งนี้ก็...”
“พรุ่งนี้มีงานตอนเย็น ไม่เป็นไรหรอก น๊า...พี่อยากไปเดท”
“เดท...พรุ่งนี้ค่อยไปก็ได้”
“ไม่เอา พี่อยากไปตอนนี้ น๊า...ถ้าคีย์ไม่ไปพี่จะเดทในห้องเนี่ยแหละ”
“เดทในห้อง...เดทบ้าอะไรของพี่”
“ก็เวลาเราสองคนเดทกัน เราทำอะไรกันบ้างละ กอด จูบ หรือว่าทำ...”
“พะ พอๆ ไปก็ได้ ขอแต่งตัวแปบหนึ่ง”
“จ๊า เร็วๆนะ”
“งั้นพี่ก็ออกไปรอข้างนอกสิ จะมานั่งอมยิ้มตาตี๋อยู่ทำไม”
“ก็ข้างนอกมันหนาว คีย์จะอายอะไร เห็นกันอยู่ทุกวัน”
“บ้า!ตาแก่ โรคจิต”

คนสวยใช้เวลาแต่งตัวไม่นาน ทั้งสองก็เดินเรื่อยเปือยตามทางมาจนถึงสะพานข้ามแม่น้ำสายหนึ่ง
แสงสียามค่ำคืนบวกกับบรรยากาศริมแม่น้ำ ช่างโรแมนติกเสียจริงในความคิดของทั้งคู่

“พี่อนยู อย่าทำแบบนี้ เดี๋ยวได้เป็นข่าวใหญ่กันพอดี”

พี่ชายตัวหนา จับมือนิ่มขึ้นมาประทับจูบบนหลังฝ่ามือเบาๆ แต่แทนที่คนรักจะเขินอายกลับถูกดุเอาเสียได้

“โถ่ คีย์อะ บรรยากาศแบบนี้โรแมนติกจะตาย คีย์ไม่เคลิ้มตามพี่เลยอะ...พี่น้อยใจนะเนี่ย”
“กะ ก็...คีย์...”

คีย์เหลือบมองอนยูเล็กน้อย ท่าทางที่เหมือนเด็กถูกขัดใจของคนรักแบบนี้ มันน่ารักน้อยเสียเมื่อไหร่
แก้มป่องๆพองลมบวกกับปากยู่ๆที่ยืนออกมา เห็นแบบนี้ใจอ่อนทุกครั้งเลยสิน๊า ร่างบางเขยิบเข้าไป
ใกล้คนขี้งอนจนตัวติดกัน ศรีษะทุยขยับซบอิงคนรักหวังอ้อนให้หายโกรธพร้อมเกี่ยวแขนควงเรียกหาไออุ่นของกันและกัน

“หนาวจัง ว่าไหมพี่อนยู”
“...”

ไรเสียงตอบรับ แต่คีย์รู้ดีว่าอนยูชอบที่ตนทำแบบนี้ ถึงแม้จะไม่พูดแต่อมยิ้มเจ้าเล่ห์แบบนี้นึกว่าเขาจะมองไม่เห็นมันหรือยังไง

“พี่อนยู จะไม่...จูบคีย์เหรอ”
“หึ? เมื่อกี้คีย์ว่าไงนะ”
“คีย์ถามว่าจะไม่จูบคีย์เหรอ ปกติตอนนี้คีย์คงถูกพี่...อะ อื้อออออออ”

คนสวยพูดยังไม่ทันจบคำ ปากบางก็ถูกคนฉวยโอกาสจู่โจมเข้าให้ชุดใหญ่ ไออุ่นจากริมฝีปากประทับบดเบียดกันไปมา
จนปากแดงเจ่อ จากนั้นลิ้นร้อนจึงเริ่มทำหน้าที่สอดแทรกเข้าชิมความหวานของกันและกัน ยิ่งนานยิ่งพาลให้อารมณ์ราคะลุกโชน
อนยูเริ่มอยากทำมากกว่าแค่จูบ ยิ่งเห็นคนรักเคลิ้มไปตามแรงชักนำที่ตัวเองมอบให้ ใบหน้าหวานเวลามีอารมณ์
ผิวขาวเวลาต้องแสงจันทร์ แก้มแดงๆเวลาเขินอาย มองที่ไรมันก็ทำให้อดใจไม่ไหวทุกที

“อะ อืออ”

ปากหนาไล้เรื่อยมาตามรูปคางเรียว จูบประทับไปทั่วลำคอเนียน ทิ้งร่องรอยรักไว้บางๆ ยิ่งเวลาที่อนยูสูดดมกลิ่นไอความหวาน
ซอกไซ้คอเนียนด้วยแล้ว คีย์ยิ่งแทบจะล้มพับทรงตัวไม่อยู่ ร่างบางกอดลำคอแกร่งไว้แน่น ถึงแม้จะขัดขืนบ้าง
แต่ก็ไม่สามารถขัดใจอีกคนได้เลย

“คีย์...”
“อือ...อะไร...พี่อนยู”
“ทำตรงนี้ได้ไหม”
“หึ!”

เหมือนสติที่สูญหายไปของคีย์จะกลับมาอีกครั้ง มือบางรีบผลักคนรักถอยห่างทันที เขารู้ว่าอนยูทำอย่างที่พูดได้จริงๆ
แต่ฐานะของเราทั้งสองตอนนี้ คงไม่เหมาะสมเป็นแน่ที่จะตามใจอีกฝ่าย

“โถ่คีย์ น๊า...พี่จะไม่ไหวแล้ว”

อนยูเร่งรวบเอวบางเข้ามากอด ดื้อดึงเอาแต่ใจไม่แพ้กัน อีกฝ่ายพยายามถอยห่างส่วนอีกฝ่ายพยายามรุกเร่งตาม
จนเหมือนว่ากำลังปลุกปล้ำกันเสียมากกว่า จนแล้วจนรอดนางเอกก็จนมุมเหมือนในละคร ถูกพระเอกจับกดติดกำแพงตามระเบียบ

“พี่...อนยู อย่าทำนะ ถ้าเกิดเป็นข่าวพี่รู้ใช่ไหมว่ามันจะเกิดอะไรมาตาม”
“รู้สิ แฟนคลับของอนคีย์คงคลั่งน่าดู หึๆๆ”
“บ้า! พี่อนยู...ไปทำที่ห้องพักเถอะนะ คีย์ยอมออนท็อปเลยก็ได้ พี่ให้ทำอะไรคีย์ยอมทุกอย่างเลยนะ”
“อย่ามาเล่นตัวคนสวย ยังไงคีย์ก็ขัดขืนพี่ไม่ได้”
“นี่! หยุดนะ อย่ามาเล่นบทพระเอกตบจูบ ซาดิท ป่าเถื่อนแบบนี้”
“หึ...”

การคุกคามเหมือนจะยิ่งหนักขึ้น คราวนี้คงจะหยุดไม่ได้ง่ายๆแล้วละคิบอม

“อ๊ะ พี่อนยู ไม่นะ...อย่าทำแบบนี้”

อนยูเร่งถอดเข็มขัดรูดซิบกางเกง ก่อนจะจับของๆคีย์ ออกมารูดมันเบาๆกระตุ้นอารมณ์ให้คนสวย
ร่างหนาคุกเข่าก้มลงทำออรัลเซ็กซ์ให้คีย์จนเกือบถึงฝั่ง แต่ก็ดันกลับรั้งไว้ให้คนรักทรมานค้างคา

“จะให้พี่หยุดไหม”
“พี่...อ๊า...”
“ว่าไง...คิบอม”
“คีย์ต้องการพี่...พี่อนยู”

คำพูดนั้นของคีย์ เหมือนจะปลุกไฟราคะของอีกฝ่ายให้รุกโชน ร่างสวยถูกดันให้หันหลังจนหน้าแทบติดกำแพง
ช่องทางเล็กที่หดรัดถูกนิ้วหนาทแยงย้ำ สอดใส่ให้เปิดอ้าออก ไม่นานท่อนกายอันใหญ่ก็ถูกส่งเข้าไปเติมเต็มจนแน่น
เซ็กซ์ครั้งนี้ค่อนข้างจะรุนแรงมากกว่าทุกครั้ง แต่ทั้งสองฝ่ายกลับรู้สึกดีมากกว่าทุกครั้ง
แรงกระแทกจากด้านหลังอัดซ้ำเติมหนักหน่วง จนเกิดเสียงดังซวบซาบจนน่าผิดสังเกตุ ถ้ามีคนอยู่ใกล้ๆบริเวณนี้
แถมเสียงร้องครวญครางที่เปล่งดังมาจากความสุขก็ก้องกังวานไม่แพ้กัน

“อ๊า...พี่อนยู เร็วอีก...อี๊...ดี...ดีจัง”
“คีย์ชอบแรงๆแบบนี้ใช่ไหม...อึ อื้ออ”

อนยูอัดท่อนกายเข้าใส่จนช่องทางแคบร้อนผ่าว ไม่แพ้กับร่างกายที่ขยับสอดรับกันสั่นคล่อนแทบยืนไม่ไหว

“อ๊ะ อ๊า.....”

ความอัดแน่นถูกระบายออกมาตามน้ำสีขุ่นใส แต่มันจะจบแค่นี้เหรอ อนยูขมวดคิ้วจ้องมองร่างสวยที่หันตัวกลับมา
มือเรียวค่อยๆบรรจงถอดเสื้อฮูดตัวนอกของอนยูกองลงพื้น ขาเรียวขาวนวลยกขึ้นเกี่ยวขาของอีกคนจนเกือบถึงเอว
แถมยังเซอร์วิสขยับท่อนเนื้อตรงกลางถูไถกันไปมาเบาๆยั่วฝ่ายตรงข้ามจนแรงรักตั้งชันขึ้นมาอีก

“ไหนบอกให้พี่หยุดไง ตอนนี้คีย์เป็นคนเริ่มเองนะ”
“คนบ้า...ก็ห้ามไม่ได้แล้วหนิ เลยเถิ่ดมาจนถึงขนาดนี้...ยังจะมาพูดดีอีก”
“งั้นพี่ไม่หยุดนะ”
“อืม”
“ทำแรงๆ หนักๆเลยนะ”
“อืม...เร็วๆสิ...อ๊ะ!”

คีย์ถูกดันกระแทกกำแพงจนรู้สึกเจ็บไปทั่วหลัง แต่นั้นก็ไม่เท่ากับของๆอนยูที่ใส่เข้ามาตอนที่ร่างบางยังไม่พร้อม
ท่อนเนื้ออันใหญ่สอดเข้ามาได้เพียงแค่ส่วนหัวก็ขยับแทบจะไม่ได้ ทั้งๆที่เพิ่งทำรักกันมาแต่มันกลับรัดแน่นกว่าเมื่อกี้เสียอีก
อนยูพยายามดันแท่งกายเข้าใส่ไม่หยุด อารมณ์ดิบเถื่อนที่ตนเองไม่เคยคิดจะนำมาใช้กับคนรัก ตอนนี้กลับเอามาลง
ที่ร่างกายเบาะบางจนช้ำไปทั่วร่าง อนยูอุ้มคนรักเกี่ยวเอวทั้งๆที่ยังขยับท่อนกายไม่หยุด แรงกระแทกเริ่มมากขึ้นตามลำดับ
จนร่างกายถูกปลดปล่อยอีกครั้ง

“คีย์...ซี๊ด....อะ อ๊า”
“พี่อนยู...ไม่...ไม่ไหวแล้ว อะ อ่ะ อ๊า...”

ที่ห้องพัก
ก๊อกๆ
“พี่มินโฮ พี่จงฮยอน”
“อืม...อะไรแทมิน มาปลุกมอนิ่งคิสพี่เหรอ”
“บ้าเหรอพี่มินโฮ...แทมินมาถามหาพี่คีย์ตังหาก”
“หึ? คีย์?”
“ใช่ พี่คีย์ไม่ได้อยู่ในห้อง ไม่รู้หายไปไหนทั้งคืน”
“ทั้งคืน!”

ทั้งมินโฮและจงฮยอนพูดพร้อมกันจนน้องเล็กถึงกับขำ แถมพี่ชายทั้งสองยังทำหน้าตาตื่นกว่าเขาซะอีก

“แล้วแทมินรู้ได้ไงว่านังคีย์...เอ้ยไม่ใช่ ไอ้คีย์มันหายไปทั้งคืน”
“ก็สักประมาณตีสาม แทมินตื่นมาเข้าห้องน้ำ แทมินก็ไม่เห็นพี่คีย์แล้ว แล้วนี้มันก็จะตีห้าแล้วนะพี่คีย์ยังไม่กลับมาเลย
แทมินเป็นหวง นอนไม่หลับเลยมาปลุกพี่ๆเนี่ย”
“เออ...แล้วทำไมแทมินไม่ลองไปถามพี่อนยูดูละ”
“อืม...ใช่ ลืมไปเลย พี่อนยูต้องรู้แน่ๆ”

แทมินรีบเดินไปห้องพี่ชายคนโตทันที แต่ว่า...

“อ้าว ห้องล็อก...”

มินโฮกับจงฮยองมองหน้ากันอย่างไม่ต้องสงสัยว่าคีย์หายไปไหนทั้งคืน แต่น้องเล็กสุดเนี่ยสิกลับยังไม่เข้าใจสถานการณ์

ก๊อกๆๆๆ
“เฮ้ย!แทมินจะเคาะทำไม”
“อะไรเล่า พี่มินโฮไม่ต้องมายุ่งเลย พี่อนยูต้องเอาพี่คีย์ไปนอนกอดไว้แน่ๆเลย”
“แทมินอ่า...ก็พี่อนยูเป็นพ่อพี่คีย์เป็นแม่ พ่อกับแม่ก็ต้องนอนด้วยกันไม่ใช่เหรอแทมิน”

แทมินเอียงหน้าคิดตามคำให้มินโฮพูดแก้มป่องๆพองลมออกมาอย่างครุ่นคิดจนพี่ชายตัวสูงอดใจไม่ไหวหยิกแก้มน้องเล็กให้ที

“พี่มินโฮแกล้งแทมิน”
“ก็อย่าทำแบบนี้สิ”
“ทำแบบไหน...ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง ยังไงแทมินก็ต้องรู้ให้ได้ว่าพี่คีย์อยู่กับพี่อนยูจริงหรือเปล่า”

ก๊อกๆๆๆ
“พี่อนยู พี่อนยูออกมาเปิดประตูให้แทมินเดี๋ยวนี้นะ...พี่อนยู”

แกร็ก...
“อือ...อะไรแทมิน พี่เพิ่งได้นอนเองนะ มีอะไร...”
“พี่คีย์อยู่กับพี่รึเปล่า?”
“อืม...คีย์นอนอยู่ ดูท่าจะปลุกไม่ตื่นแล้วละ”
“อะไรกัน พี่คีย์ไม่ใช่คนขี้เซาสักหน่อย น่าแปลกนะเนี่ย”
“แทมินแหละแปลก ปกติไม่ค่อยจะหวงแม่ขนาดนี้หนิ ทำไมวันนี้ดูหวงจัง”
“ก็พี่คีย์ชอบบ่นว่า เมื่อย ไม่ค่อยมีเวลานอน แทมินสงสารพี่คีย์”
“โอเคๆ งั้นพี่จะพยายามลดๆลงละกัน จบเรื่องแล้วใช่ไหม มินโฮ แกพาน้องกลับไปนอนได้แล้ว”
“ครับๆ”
“ไปเถอะแทมิน”

เมื่อเรื่องจบต่างฝ่ายจึงแยกย้ายกลับห้อง
เพี้ยะ!”
“โอ๊ย ตีมือพี่ทำไมเนี่ย”
“อย่ามาเนียนโอบเอวแทมินนะ”
“โถ่ แทมินอะ ใจร้าย”
“กลับห้องพี่ไปเลย แทมินเดินไปเองได้”
“แล้วแทมินไม่เหงาเหรอ อยู่คนเดียวแบบนี้”
“ไม่!”
“ใจร้าย”
“เอ๋ บอกว่าอย่ามาจับเอวเขาไง”
“งั้นจับที่ได้ใช่ไหม”
“พี่มินโฮ!”
คู่ 2มิน ดูเหมือนจะพ่อแง่แม่งอนไม่เลิก มาต่อที่คู่เมนดีกว่านะ

“อือ...พี่อนยู อย่าสิ่”

หลังจากปะทะกับน้องเล็กไปเรียบร้อย อนยูก็กลับมาแกล้งคนรักต่อ ร่างหนาเข้าสวมกอดคนที่นอนตะแคงข้างจนแนบชิดทั้งตัว
ก่อนจะจูบเม้มทิ้งรอยรักที่ไหล่เนียนแกล้งคนที่กำลังจะเข้าสู่นิทรา

“ขี้เซาจังนะ”
“ชิ...พี่ก็เหมือนกันแหละ”
“แต่ตอนนี้คีย์เป็นมากกว่าพี่อีก”
“ก็แค่วันนี้แหละ ไม่พูดกับพี่แล้วง่วงนอน”
“งั้นพี่ร้องเพลงกล่อมให้เอาไหม”
“อือ...เอาสิ ร้องเลย”

Song Now and forever - By Onew

“พี่รักคีย์นะ”
เพลงขับกล่อมที่ร้องออกมาจากหัวใจ ไม่รู้ว่าคนที่หลับไปแล้วจะรับรู้มันหรือไม่ อนยูก้มมองคนรักที่กำลังหลับตาพริ้มซบอกตัวเอง
มือหนาปัดไรผมที่ปกคลุมขมับออกเบามือ ก่อนจะมอบจูบหวานหยดลงขมับนั้นแล้วหลับเข้าสู่นิทราตามไป

หลังจากเสร็จงานตอนเย็น
“พี่อนยูไปช็อบปิ้งกัน”
“คีย์อ่า...พี่เหนื่อย ขอพักก่อนได้ไหม เดี๋ยวค่อยไปพรุ่งนี้ละกันนะ”
“ตามใจ คีย์ไปคนเดียวก็ได้ ถ้าเจอฝรั่งหน้าตาดีๆ มาขอเบอร์อย่าให้ว่าไม่เตือนก็แล้วกัน”

หมับ…
“อ๊ะ พี่อนยู!”
“พี่ไม่ให้ไป”
“พี่...”
“กลับเข้าห้องไปนอนกับพี่”
“ไม่!”
“แน่ใจ งั้นเลือกเอาว่าจะนอนในห้องกับพี่ หรือว่าเราจะนอนระหว่างไปช็อบปิ้งดี”
“คนบ้า ลามก โรคจิต”
“ตอบไม่ตรงคำถาม งั้นพี่...”
“โอเคๆ ไป...เออ...ไปนอนกับพี่ก็ได้ แต่...”
“หึ?”
“หลังจากนั้นพาคีย์ไปช็อบปิ้งนะ”
“ก็ได้ ถ้าห้างมันยังไม่ปิดก่อนนะ”
“อ๊ะ อ๊ายยยย ตาแก่โรคจิต จะหื่นไปถึงไหนเนี่ย!”

เจ้าบ่าวอุ้มเจ้าสาวเข้าห้องไปเป็นที่เรียบร้อย.....................................................................

“พี่อนยู เสื้อตัวนี้สวยไหม”

คีย์รีบทาบเสื้อสีสันแสบตาเข้ากับตัวอวดโชว์คนรัก
“สวยดี แต่พี่ว่าลองใส่ดูก่อนไหม เดี๋ยวพี่ไปเป็นเพื่อน”
“ไม่...หยุดเลยนะไอ้ความคิดลามกเเบบนี้เนี่ย”
“เอาตัวนี้แหละ...ไม่ต้องลอง!”

ร่างบางรีบเดินตรงไปเคาเตอร์จ่ายเงินทันที อนยูที่มองตามได้แต่แอบขำท่าทางของคนรัก ทั้งสองเดินช็อบปิ้งดูนู้นดูนี้กันอยู่นาน
จนเกือบบ่าย ถึงได้หาร้านอาหารนั่งกินก่อนกลับห้องพัก

“คีย์จะกินอะไร เดี๋ยวพี่ไปสั่งให้”
“ไม่ต้องคีย์ไปสั่งให้เอง พี่นั่งเชยๆเลย ยิ่งอายุเยอะอยู่ด้วย”

คนสวยปากร้าย แลบลิ้นหยอกใส่คนรักทีหนึ่งก่อนจะเดินไปสั่งอาหาร ระหว่างที่ยืนต่อคิวสั่งอาหาร คีย์ดันทำกระเป๋าเงินตก
โชคดีที่มีฝรั่งใจดีช่วยเก็บขึ้นมาให้ ก่อนจะพูดขอบคุณกันสองสามคำ อนยูที่มองดูคนรักตลอดเวลาเริ่มนั่งไม่ติดเก้าอี้
ก็แทนที่จะขอบคุณกันไปก็จบเรื่อง แต่ฝรั่งคนนั้นดันช่วยคุยต่อเนี่ยสิ

“จะคุยอะไรกันนักหนาว่ะ”

อนยูเริ่มบ่นพึมพรำ หัวเสียตามประสาคนขี้หึง ร่างหนารีบก้าวตรงไปยังคู่กรณี ฉวยโอกาสโอบเอวบางแสดงความเป็นเจ้าของต่อหน้าต่อตา
ให้มันรู้ซะบ้างของใครเป็นของใคร

“พี่อนยู ทำอะไรเนี่ย”
“คุยนานเกินไปแล้วนะ หวง หึง เข้าใจไหม”
“...คนบ้า...”

จินกิหันกลับไปมองคู่กรณีก่อนจะยิ้มให้จนตาแทบปิด จากนั้นใบหน้าที่ดูอบอุ่นก็กลับกลายเป็นอสูรร้าย
แถมยังลักพาตัวเจ้าหญิงไปต่อหน้าต่อตาเสียดื้อๆ

“พี่อนยู ทำแบบนี้เสียมารยาทนะ”
“แล้วทำไมต้องไปสนใจด้วย คีย์ชอบมันเหรอ”
“เพ้อเจ้อใหญ่แล้ว”
“กลับห้อง!”
“ไม่...กลับไปตอนนี้ก็มีแต่จะเสียเปรียบพี่นะสิ”
“หึ...เสียมาตังนานแล้วยังไม่รู้ตัวอีกเหรอจ๊ะคนสวย”
“บะ บ้า...ตาแก่ลามก!”

ท่าทีที่เหมือนเด็กน้อยกำลังถูกขัดใจของคีย์ เที่ยวไล่ชกต่อยพี่ชายตัวหนาจนต้องวิ่งหลบกันให้วุ่น
สุดท้ายเจ้าตัวก็ถูกรวบมัดสวมกอดดิ้นขลุขละอยู่ในอ้อมแขนอีกฝ่าย

“ปล่อยนะ ปล่อยเลยคนนิสัยไม่ดี”
“อยู่นิ่งๆสิคีย์ พี่ทำไม่ถนัดนะ”
“ทะ ทำอะไรอย่านะ อนยู!”

อนยูเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้คีย์ จนใบหน้าหวานเริ่มแดงระเรื่อขึ้นเรื่อยๆ พอใกล้มาเข้าอีกคีย์ถึงกับหลับตาปี้
ซ่อนความอายไม่กล้าเผชิญหน้าอีกฝ่ายตรงๆ แต่จนแล้วจนรอดสิ่งที่คิดว่าอีกฝ่ายจะกระทำกับตนดันเป็นสิ่งตรงกันข้าม

“อ๊ะ เสร็จแล้ว”
“หืม?”

มือเรียวจับต้นคอตัวเองเบาๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นอย่างตกใจ เมื่อรับรู้ถึงสิ่งที่ตัวเองสัมผัสอยู่นั้น

“สร้อยคอ...”

ร่างบางก้มลงมือสร้อยคอที่อนยูใส่ให้ ก่อนจะพบสิ่งที่ทำให้แก้มแดงๆเริ่มแดงขึ้นอีก

“OK...”
“คีย์ชอบไหม นี่...ดูที่คอพี่สิ ก็มีเหมือนกันนะ”

อนยูรีบโชว์สร้อยคอที่ตัวเองสั่งทำเป็นพิเศษเพียงสองเส้นให้คนรักดู

“ชอบไหมคีย์”
“อืม”
“อืมอะไร พี่ให้ตอบว่าชอบหรือไม่ชอบเท่านั้นนะ”
“ชอบ...”
“งั้นก็ OK สินะ”
“อืม...OK”
“ปะ กลับห้องกัน คีย์ตอบตกลงแล้ว”
“เอ๋?”
“ก็คีย์บอกว่า OK แล้วหนิ”
“ไม่...ไม่ใช่แบบนั้นนะ...พี่อนยู ตาแก่ลามกกกก”



Fiction of Me |trackback(0) |ความคิดเห็น(4)

-_-

หนุกๆๆๆๆๆๆมากๆๆๆๆ
2012/05/14 (Mon) 23:23| URL | snw_2318 #aGidF8g. [แก้ไข]

อ่าาา.... เฮียหื่นได้โล่จริงๆอ่ะแหละ! เหอๆๆ -,.-
2012/06/03 (Sun) 23:01| URL | pop_snw #- [แก้ไข]
ความคิดเห็นนี้รอคำอนุญาตจากผู้เขียนเว็บนี้
2012/12/15 (Sat) 05:28| | # [แก้ไข]
ความคิดเห็นนี้รอคำอนุญาตจากผู้เขียนเว็บนี้
2013/04/10 (Wed) 09:51| | # [แก้ไข]

ลงความคิดเห็น















เจ้าของบล๊อกนี้เท่านั้นที่อ่านได้

ข้อมูลส่วนตัว

Shinee Land☆*゜

Author:Shinee Land☆*゜


Trackbacks ล่าสุด

ค้นหา

แบบฟอร์มขอเป็นเพื่อน