[SF] คิบอม...ของผมนะ! Past in Home [OnKey] - Nc


“เรียบร้อย...แบบนี้จะใช้ได้ไหมน๊า? พี่อนยู มาหาคีย์หน่อยสิ”

หนุ่มน้อยร่างบาง ตอนนี้เนื้อตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยแป้งทำขนม แถมแก้มใสๆยังมีเนื้อครีมเลอะติดจนดูมอมแมมไปหมด

“มาแล้วจ๊า”

พี่ชายคนโตในกลุ่ม Shinee รีบโผล่เข้ามาในครัวตามเสียงเรียก

“ว่าไง เรียกพี่มาทำไม”
“นี่…”

คีย์หยิบคัฟเค้กสีสวยในถาดขึ้นมาให้พี่ชายตัวหนาลองชิมดูหนึ่งอัน

“พี่อนยูลองชิมหน่อยสิ รสชาดใช้ได้ยัง”
“แหม ให้พี่กินก่อนคนอื่นเนี่ย มันหมายความว่ายังไงกัน จะดีใจดีไหมน๊า...”
“อะไรเล่า...คนเขาอุตส่าห์นึกถึงพี่เป็นคนแรกเลยนะ ไม่ได้คิดจะให้มาเป็นหนูทดลองซักหน่อย...อุ้ย! อันหลังเนี่ย เขาล้อเล่นน๊า อนยู...”
“หึ พี่จะลองเชื่อเราก็ได้”

อนยูหยิบคัฟเค้กขึ้นมากินจนหมด แต่สีหน้ากลับนิ่งเฉย จนคนทำเริ่มมีลางแปลกๆ

“ไม่อร่อยเหรอ?”
“ก็...”
“ก็อะไรละ พูดมาเร็วๆสิพี่อนยู”
“อยากรู้เหรอ...”
“ก็ต้องอย่างรู้สิ รสชาดมันเป็นไงบ้าง พี่อนยูชอบไหม หรือว่ามันไม่ดี หวานไปรึเปล่า หรือมันจืดไป หรือว่า”
จุ๊บ...
“พี่อนยู!”

อนยูรวบตัวน้องชายคนสวยเข้ามาจุ๊บแก้มเบาๆตรงที่มีเนื้อครีมติดอยู่ ลิ้นหนายื่นออกมาเลียคราบเนื้อครีมที่แก้มจนไม่เหลือคราบครีม ก่อนจะกระซิบให้คนในอ้อมกอดเขินหนักขึ้นอีก

“อร่อยทั้งเค้กทั้งคนทำเลยนะ”
“...คนบ้า”

หมัดเล็กยกขึ้นทุบอกพี่ชายเบาๆแก้เขิน

“กล้าทำร้ายพี่เหรอ คิบอม”
“ปะ เปล่าซะหน่อย ก็มัน...เขินอะ พี่อนยูทำอะไรบ้าๆ...”
“หึ ต้องทำโทษสักหน่อยแล้ว คิบอม”
“...อะไรกัน นี่อย่าสิ่...อะ อือ”

ร่างบางถูกรวบกอดแน่นพร้อมจูบหนักหน่วงของพี่ชายตัวหนา นี้เป็นครั้งแรกที่อนยูจะสอนให้น้องชายคนสวยรู้จักจูบดิปคิสแบบนี้

แฮ่กๆๆ
“พี่อน...ยู เดี๋ยว..อื้อออ”
คีย์เริ่มจะหายใจไม่ออก ทั้งตัวเหมือนถูกกลืนกินจากคนตัวหนา พออนยูถอนจูบออกไปเท่านั้นแหละ ตัวก็แทบล้มพับลงกับพื้น

“ขาอ่อนเลยเหรอเนี่ย ฮาๆๆ”
“อย่ามาขำนะ อนยู”

คีย์ยืนหอบเหนื่อยจนอีกคนต้องเข้ามาสวมกอดประคองไว้ แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่แค่กอดเสียแล้ว เรียกว่ายืนให้อีกคนแทะโลมเสียมากกว่า

“อือ..พี่อนยู อย่า...นี้หยุดเลยนะ”

คนสวยเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาอยากจะห้ามปราบพี่ชายตัวหนาแต่ก็ทำได้แค่หยิกแก้มนิ่มของอนยูปรามไว้เท่านั้น

“โถ่ พี่แค่อยากได้กำลังใจในการทำงาน...คีย์ใจร้ายจัง”
“ใจร้ายอะไร เมื่อกี้ ก็...ก็ได้ไปแล้วหนิ”
“ไม่พอ”
“อนยู!”
“จ๊า...”
“คนบ้า ลามก เจ้าเล่ห์”

ร่างน้อยทำปากยู่ คิ้วย่น แก้มแดงๆเริ่มพองลมจากการโมโห ก่อนจะหันหน้าหนีพี่ชายสุดแสบ สงสัยจะโกรธจริงๆแล้วละ

ฟอด... แก้มนิ่มข้างซ้ายถูกขโมยหอมไปฟอดใหญ่
“เอ๋ พี่อนยู!”
“น่ารักจัง”
“...ไม่ต้องมาพูดแบบนี้เลยนะ คีย์ยังโกรธอยู่นะ”

จุ๊บ...หน้าผากเนียบถูกจุ๊บไปหนึ่งที
“อือ...คนบ้า ถ้าทำอีก คีย์จะโกรธจริงๆด้วยนะ แล้วคีย์ก็จะไม่เดินกับพี่อนยู ไม่นั่งใกล้ ไม่พูดด้วย ไม่ถ่ายรูปด้วย เวลาขึ้นเวทีก็จะไม่ยิ้มให้ด้วย ไม่จับมือ ไม่ซื้อกาแฟให้พี่ คีย์จะไปกอดจง ไปนั่งใกล้มินโฮ จะถ่ายรูปแล้วก็จะยิ้มให้แทมิน...อุ๊บ”

ปากบางถูกกัดจนคีย์ถึงกับสะดุ้ง สะโพกเล็กถูกกดให้เข้าหาลำตัวของอีกคน อนยูเริ่มขยับเอวเบาๆให้ส่วนด้านหน้าของทั้งสองเสียดสีกันและกัน คีย์เองก็ดิ้นไปมาไม่หยุด ทั้งผลักทั้งดันให้ร่างหนาถอยห่างเป็นพันลวัน แต่เหมือนยิ่งดิ้นลำตัวส่วนล่างก็ยิ่งเสียดสีกันแรงขึ้น มือหนาของอนยู บีบขยำก้นงอนหนักขึ้นเรื่อยๆ ถึงแม้ทั้งสองจะไม่ได้ถอดเสื้อผ้าออกเลยสักชิ้น แต่อารมณ์เบื้องล่างกลับติดลุกโชนชึ้นมาอย่างง่ายดาย ยิ่งนานเข้ายิ่งรุนแรงมากขึ้น คีย์เริ่มหยุดดิ้นก่อนจะเปลี่ยนมายึดเกาะบ่าแกร่งของพี่ชายไว้แทน ปล่อยให้ร่างกายถูกอีกคนชักนำไปตามใจชอบ
อนยูเร่งขยับร่างกายรุกน้องชายคนสวยมากขึ้นอีก เป้ากางเกงของทั้งสองขยับถูไถเข้าหากัน จนเริ่มมีน้ำเหนียวซึมไหลเลอะภายในเป้ากางเกงใน ร่างหนาบีบขยำก้นงอนเน้นย้ำเป็นจังหวะพร้อมกับขยับเป้ากางเกงไปพร้อมๆกัน ตอนนี้ร่างสวยเริ่มจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ต้องแอ่นตัวหงายไปด้านหลัง ให้ส่วนกลางกายได้แนบชิดกันมากขึ้น มือที่เกาะอยู่บนบ่าเปลี่ยนมาจับแขนอนยูไว้แทน

“อะ อนยู...พี่อนยู...อ่า อ๊า...”
“คิบอม...พี่...อ๊ะ อีกนิด...อึ อือออ”

น้ำเหนียวถูกปล่อยเลอะคากางเกงในของทั้งคู่ อารมณ์ร้อนก็ถูกดับลงไปเช่นกัน คีย์พยุงตัวเกาะอนยูไว้แน่น ทั้งคู่หอบเหนื่อยแข่งกันอยู่ไม่นาน อนยูก็เปลี่ยนมากอดเอวบางไว้จากทางด้านหลัง ก่อนจะซุกหน้าฝังจูบลงไปที่ต้นคอจนเกิดรอยแดง

“ทำไม...ทำแบบนี้อนยู”
“หวง หึง...ไม่ชอบให้คีย์พูดแบบเมื่อกี้”
“แบบเมื่อกี้...ก็เขาโกรธนี่”
“งั้นคีย์ก็รู้แล้วสินะ เวลาพี่โกรธพี่จะทำยังไง”
“คนลามก!”

อนยูกอดคีย์แน่นอีก ลิ้นหนาเริ่มเลียใบหูนิ่ม ก่อนจะใช้ปากขบเม้มเบาๆให้อีกคน เสียวซ่านไปทั่วตัว

“อือ...พี่อนยู”
“คิบอม เป็นของพี่...พี่มีสิทธิในตัวเราได้เพียงคนเดียว สัญญาสิคิบอม ว่าจะเป็นของพี่คนเดียว...เท่านั้น!”

คำพูดเน้นย้ำทุกคำทุกประโยคที่อนยูพูดออกมาเหมือนดั่งเวทมนต์ศักสิทธิ์ที่ไม่อาจปฏิเสธได้ อนยูจับแก้มนิ่มให้หันมาสบตา ดวงตาที่สะท้อนทุกสิ่งอย่างส่องสะท้อนถึงความปรารถนาของเขาได้ไม่มีบิดเบือน

“สัญญาสิ คิบอม”
“...สัญญา คีย์จะเป็นของพี่คนเดียว...อ๊ะ...พี่...”

มือหนายื่นไปจับแท่งกายน้อยบีบเม้มมันเบาๆพอให้อีกคนเกิดอารมณ์ ก่อนจะค่อยๆถอดกางเกงตัวสั้นให้หลุดกองลงพื้น ตามด้วยกางเกงของตน อนยูกอดเอวบางไว้หลวมๆ พร้อมกับใช้อีกมือรูดสาวแท่งกายของคีย์จนมันเริ่มตั้งชัน น้ำเหนียวค่อยๆไหลออกมาจากยอดปลายเล็กน้อย ก่อนอนยูใช้นิ้วชี้ถูวนตรงส่วนยอดปลายจนมันบวมแดง

“อ๊า...อนยู...คีย์ไม่ไหวแล้ว อย่าทำแบบนี้”

เหมือนร่างหนาจะไม่ได้ฟังที่อีกคนพูดเลยสักนิด แท่งกายของเขาที่ถูอยู่ตรงง่ามก้นงอนถูแทรกเข้ามาเสียดสีตรงหว่างขาของคนสวย เขาขยับมันเข้าออกอยู่ตรงนั้นไม่ได้เอาเข้าไปด้านในรูเล็ก

“อือ...อนยู...อย่า...”
“พี่ไม่เอาเข้าไปหรอก ไม่ต้องกลัวนะคีย์”
อนยูขยับแท่งกายสอดใส่เข้าออกตรงหว่างขาของคีย์จนน้ำเหนียวเริ่มไหลเยิ้มไหลตามขาเรียว มือที่จับของๆอีกคนชักเข้าออกก็เร่งรูดสาวให้เร็วแรงไม่แพ้กัน

“อ่ะ อนยู...อนยู ดีจัง...อ๊ะ อ๊า...”
“คีย์...อือ...อะ อ่า...”

มือหนาพยายามชักนำความสุขให้ร่างบางเร่งขยับจนมันกระตุกปล่อยออกมารวดเดียวเลอะทั้งฝ่ามือและขอบโต๊ะ ก่อนจะเป็นตัวคนทำเองที่อดไม่ไหวปล่อยน้ำเหนียวออกมาเช่นกัน แถมยังไหลหยดแหมะๆลงพื้น จนไม่รู้ว่าของใครเป็นของใคร

“แฮ่กๆ อนยู”
คีย์แอ่นตัวฟุบลงไปกับโต๊ะอย่างเหนื่อยล้า ตามด้วยร่างหนาที่นอนซ้อนทับอยู่ด้านหลัง

“ไปอาบน้ำกัน เลอะไปหมดแล้ว”

อนยูพยายามจะอุ้มคนสวยไปอาบน้ำไปกลับโดนรั้งไว้ คีย์ดันพี่ชายออกห่างจนสุดแขน

“คีย์...คีย์อาบเอง”
“อย่าดื้อสิคีย์ อยากให้พี่โกรธเหรอ”
“...เปล่า แต่ว่า...”
“เร็วๆเถอะ เดี๋ยวคนอื่นๆก็ตื่นขึ้นมาเห็นแล้วจะแย่เอานะ”

คำขู่ถึงบุคคลอื่น เป็นตัวล่อให้น้องชายตัวเล็กหายจากอาการดื้อดึงได้ผลยิ่งนัก เพราะเหตุนี้อนยูถึงได้ใช้มันบ่อยๆ เพราะคีย์จะทำตามเขาทุกครั้งที่อ้างแบบนี้

“ว้าว คัฟเค้ก พี่คีย์ทำเองเหรอฮะ น่ากินสุดๆเลย”

หลังจากทุกคนในสมาชิกตื่นกันหมดแล้ว เสียงโวยวาย ครึกครื้นก็ดังตามมา น้องชายเล็กสุดของวงรีบวิ่งมายังโต๊ะตัวใหญ่ตรงห้องครัว เมื่อมองเห็นถาดคัฟเค้กวางล่อตาล่อใจอยู่

“แทมินกินนะฮะ พี่คีย์”

น้องเล็กหันไปขออนุญาติพี่ชายที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดกระเป๋าให้เข้าที่เข้าทางสำหรับการเดินทางในวันนี้

“อืม...แต่อย่ากินเยอะนะ เดี๋ยวจะกินข้าวเช้าไม่ลง”
“ครับผม”

“ช่วยไหมคีย์”

มินโฮที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องรีบเดินตรงเข้ามาช่วยร่างบางที่กำลังจะยกกระเป๋าลงไปใส่ไว้ในรถ

“อืม...ขอบใจนะ”

หมับ!
“หืม?”

มินโฮเหลือบขึ้นมองพี่ชายคนโตที่จู่ๆก็โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ อนยูส่งยิ้มจางๆให้มินโฮ ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า

“พี่ช่วยคีย์เอง นายไปดูแทมินเถอะ ไม่รู้ลืมเอาอะไรใส่กระเป๋าอีกรึเปล่า”
“เออ...ครับ งั้นผมไปดูแทมินก่อนละกัน”

มินโฮทำท่าลังเลเล็กน้อยตามองทั้งคีย์และอนยูสลับกันไปมา ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้ร่างบางรับมือกับพี่ชายตามลำพัง คีย์เอาแต่ก้มหน้ารีบถือกระเป๋าส่วนที่เหลือเดินตรงไปที่รถ โดยไม่สนใจสายตาจับจ้องของอีกคนที่เอาแต่มองเขาไม่กระพริบตา
กระเป๋าถูกนำไปจัดเก็บที่รถเสร็จ คีย์ไม่รอช้ารีบก้าวเท้าหวังจะเดินกลับไปยังห้องพักให้เร็วที่สุด เพราะดูเหมือนว่าตอนนี้รังสีหึงหวงของพี่ชายตัวหนากำลังจะครอบงำเขาในไม่ช้า ถ้าอยู่ด้วยกันนานกว่านี้มาหวัง…

“คีย์!จะไปไหน”

มือหนาฉุดกระชากแขนเรียวจนร่างบางเซล้มเข้าสู่อ้อมกอดของอนยูตามที่คาด

“จะ...จะไปดูว่าลืมอะไรอีกไหม”
“เมื่อกี้ทำอะไร คุยอะไรกับมินโฮ”
“ไม่ได้คุยอะไร...มินโฮแค่จะมาช่วยถือกระเป๋า”
“แล้วทำไมไม่เรียกให้พี่ช่วย”
“โถ่ พี่อนยู เรื่องแค่นี้เองทำไมต้องโกรธด้วย”
“ไม่ได้โกรธ!”
“นี่นะไม่ได้โกรธ”
“พี่ไม่ได้โกรธ แต่พี่หึง เข้าใจไหม!”
“...”

คีย์นิ่งเงียบไปทันทีหลังจากได้ฟังประโยคเมื่อครู่นี้ อนยูคล้ายอ้อมกอดออก ก่อนจะจับน้อยชายคนสวยหันหน้ามาสบตา แต่คีย์ก็เอาแต่ก้มหน้ามองพื้นลูกเดียว

“มองตาพี่สิ คิบอม”
“...”

คีย์ค่อยๆเงยหน้ามองพี่ชายช้าๆ อนยูจับคางมลให้ใบหน้าสวยแน่นิ่งมองเขาเพียงผู้เดียว

“รู้ใช่ไหมว่าที่พี่เป็นแบบนี้เพราะพี่รักเรามาก พี่รู้ว่ามันงี่เง่า น่ารำคาญ แต่พี่ก็ห้ามตัวเองไม่ได้ คีย์เข้าใจพี่ใช่ไหม”

ตั้งแต่วันที่เขาเข้ามาเป็นสมาชิกในวงชายนี่ ตั้งแต่ที่พี่ชายตัวหนามาสารภาพรัก ตั้งแต่นั้นมาอนยูก็มักจะเป็นอย่างนี้เสมอ ถึงเราจะไม่ได้หวือหวาหรือทำท่าทีว่าเป็นคู่รักกันออกสื่อ แต่ทุกวันนี้ทุกคนที่รู้จักเขาทั้งสองต่างก็รู้ดีว่า ‘คิบอมนะมีเจ้าของแล้ว’ และพิษหึงของอนยูแรงใช่ย้อยซะที่ไหน

“พี่อนยู...คีย์กับมินโฮไม่มีอะไรกันจริงๆนะ คุยกันแค่ไม่กี่คำเอง”
“หึ...งั้นเหรอ”

อนยูปล่อยตัวออกจากน้องชายมายืนกอดอกพิงรถหน้านิ่ว ยังคงหึงอยู่หรือว่าแค่อยากแกล้งกันนะ คีย์เริ่มจะลังเลใจขึ้นมานิดๆ

ฟอด...คนสวยเขยิบไปหอมแก้มพี่ชายหวังให้หายโกรธลงได้บ้าง แต่กลับต้องหน้าหงายเมื่อได้ยินคำพูดของอีกคน

“แค่นี้เองเหรอคีย์...ใช้ปากสิแล้วพี่จะหายโกรธ”
“คนลามก...นี้มันกลางวันแสกๆนะ”
“หึ คิดไปไหนเนี่ย ที่บอกให้ใช้ปากนะ เม้าทูเม้า ไม่ใช่กับตรง...”
“พอ...พอแล้ว ก็ได้ จูบก็จูบ พี่หลับตาก่อน”
“ทำไมต้องหลับ”
“ก็...เออ...ก็คีย์อายหนิ”

อนยูอมยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะหลับตาตามที่อีกคนขอ เพียงไม่นาน สัมผัสนุ่มนิ่มก็ค่อยๆ แตะที่ริมฝีปากหนาก่อนจะกลายเป็นแรงกดเม้มเบาๆ แค่พอรู้สึกว่ามันกำลังจะจางหาย ฝ่ามือหนาจึงรีบกดท้ายทอยของคนสวยให้ตนได้จูบกลับคืนไปบ้าง คราวนี้เริ่มจะลุกลามใช้ลิ้นพันกันในปาก ใบหน้าทั้งคู่เอนเอียงสลับกันไปมา ปากต่อปากลิ้นแลกลิ้นบดขยี้จนน้ำลายเริ่มไหลล้น

“แทมิน มินโฮ เก็บของเสร็จแล้วตามมาที่รถนะ...!”
“พี่จง ไหนบอกจะไปที่รถไง ทำไมมายืนนิ่งอยู่ตรงนี้หละ”
“เออ...แทมิน พี่ลืมของนะไปช่วยหาหน่อยสิ”
“หึม...ลืมอะไรของพี่ แล้วทำไมแทมินต้อง...เอ๋...พี่จงจะผลักทำไมเนี่ย!”

แทมินที่เพิ่งจะเดินตามพี่ชายลงมาติดๆ กลับถูกดันหันหลังให้กลับเข้าหอพักเสียดื้อๆ ก็เมื่อกี้จงฮยอนเพิ่งเห็นหนังสดเต็มๆตา เจ้าตัวถึงกับอึ้งไปหลายวิ ที่อึ้งนะไม่ใช่เพราะอะไร แต่เพราะตอนที่กำลังเดินตรงไปที่รถ นอกจากเขาจะเห็นคีย์กับอนยูกำลังจูบกันแล้ว เขายังเห็นสายตาของพี่ชายคนโตที่มองมา เหมือนจะบอกความในว่า เข้ามามึงตาย! แล้วทีนี้ใครจะกล้าเข้าไปหาเรื่องซวยใส่ตัวเองละ ใครๆก็รู้ว่าอนยูโกรธนะ น่ากลัวชะมัด

16795_106491.gif

กรุบกริบพอประมาณ 555 ต่อไปจะเป็นพาส on plane กับ in trip เหมือนเป็น sf ที่เป็นตอนๆ หาที่จบมิได้ แต่มันก็ไม่ได้ค้างใช่ไหมอะ nc ไม่ค่อยแรงเท่าเรื่องที่ผ่านๆมา (แต่พาสหน้า ไม่รับประกัน อิๆๆๆ) เน้นความหวาน หวง หึง โหด 555 หวังว่าจะชอบนะฮับ จะพยายามให้หวานที่สุด
Fiction of Me |trackback(0) |ความคิดเห็น(0)

ลงความคิดเห็น















เจ้าของบล๊อกนี้เท่านั้นที่อ่านได้

ข้อมูลส่วนตัว

Shinee Land☆*゜

Author:Shinee Land☆*゜


Trackbacks ล่าสุด

ค้นหา

แบบฟอร์มขอเป็นเพื่อน