One Love OnKey-(2Min) NC-17 Part 5

page.jpg


ณ ใจกลางกรุง ท่ามกลางแสงสีที่มากพร้อมไปด้วยแหล่งบันเทิงยั่วยวนใจ ผู้คนมากมายก็เดินควักไคว้ไปมามากมายเช่นกัน ในผู้คนเหล่านั้นส่วนมากจะใส่หน้ากากเข้าหากัน ไม่รู้ว่าร้ายหรือดี แต่ก็ต้องปกกันตัวด้วยหน้ากากที่สวมใส่ คุณว่างั้นไหม เหมือนอย่างที่เคยมีคนเขาพูดว่ารู้หน้าไม่รู้ใจ และในคืนนี้แทมิน นายกำลังจะได้รู้ซึ้งถึงคำพูดเหล่านี้ในไม่ช้า

“มินโฮ...”
“หึ?เป็นอะไรแทมิน จับแขนซะแน่นเลย กลัวเหรอ”
“ก็...แทมินไม่ค่อยได้มาที่แบบนี้อะ แทมินว่าเรากลับกันดีกว่านะ”
“โถ่...ไม่เป็นไหรหรอกน๊า มินโฮอยู่นี้ทั้งคนไม่ต้องกลัวนะคนดี”

ร่างสูงก้มจุมพิตที่ขมับให้อีกคนหายตื่นกลัว อ้อมแขนที่กอดเอวบางไว้ก็เกี่ยวแน่นขึ้นอีก ตอนนี้ร่างน้อยในอ้อมอกแกร่ง เริ่มรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก คงเป็นเพราะคนข้างกายสินะ การได้รับการปกป้อง และหวงแหนจากคนรัก ไม่ว่าใครก็อุ่นใจทั้งนั้น แต่ถ้ามันทำมาจากใจจริงๆ มันจะอุ่นใจมากกว่านี้...เห็นด้วยไหม? มินโฮ!

“เข้าไปข้างในกัน เพื่อนมินโฮรออยู่”
“เพื่อนเหรอ?”
“อืม แค่สองสามคนเอง ไว้ใจได้”
“อืม”

reply-00000028355.gif

ตัดมาที่คู่หวาน รักกันแน่นหนึบแห่งปี ><

หมับ
“อะ อย่าสิ่อนยู คีย์ทำอาหารอยู่นะ”
“ก็คีย์ดื้อหนิ หายดีแล้วเหรอ พอตื่นมาก็ลุกมาห้องครัวเลย จะไม่ให้ทำโทษเด็กดื้อได้ไงเนี่ย”
“คีย์ไม่เป็นไรแล้ว แค่อยากทำอะไรตอบแทนอนยูบ้าง...”
“จริงเหรอ?”
“อือ...”
“งั้น...”
“อ๊ะ!อนยู”

อนยูอุ้มแม่ครัวคนสวยขึ้นนั่งบนเคาเตอร์ ร่างบางที่ถูกปกปิดด้วยเสื้อเชิตสีขาวตัวใหญ่โคร่งที่เขาเป็นคนสวมให้กับผ้ากับเปื้อนสีฟ้าอ่อน ช่างทำให้คนสวมดูน่าถนุถนอมและเซ็กซี่ในเวลาเดียวกัน ยิ่งพอมองเห็นท่อนขาขาวหยวกตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมายังน่องอ่อน ยิ่งทำให้ร่างหนาเลือดสูบฉีดจนร้อนไปทั้งตัว

“คีย์”
“หึ?”
“ขอได้ไหม”
“ขอ...อะไรเหรอ?”
“เข้าไปในตัวคีย์...”
“อะ อะไรนะ...แต่ว่า...”
“นะ คีย์...ไหนคีย์บอกว่าอยากตอบแทนอนยูไง...ได้ไหม?”
“แต่ว่า...ไม่ทำตรงนี้ได้ไหม เดี๋ยวมีคนมาเห็น”
“ไม่เป็นไรหรอก...เห็นก็ดีสิ เขาจะได้รู้ว่าคีย์เป็นของอนยู...ของอนยูคนเดียว”
“อะ อื้อออ”

ริมฝีปากหนาเลื่อนไปจุมพิตคนรักให้สมกับอารมณ์ร้อนที่อัดแน่นอยู่ในอก ใบหน้าทั้งสองสลับไปมายามที่จูบนั้นร้อนแรงขึ้น ก่อนจะผละออกจากกันให้ลิ้นด้านในปากยื่นแล่บออกมาเกี่ยวกระหวัดกันด้านนอก แล้วค่อยประกบจูบกันอีกครั้ง ในยามที่ลิ้นก็เกี่ยวรัดกันอยู่ คนสวยเริ่มกอดลำคอของอีกคนให้เข้ามาแน่นอีก ลำแขนของอนยูที่กอดเอวบางไว้ก็เพิ่มแรงรัดแน่นขึ้นอีก จนลำตัวส่วนล่างเสียดสีกันไปมา ยิ่งทำให้แรงราคะรุกโซนขึ้นอีก

“อึ อือ...”

มือหนาเร่งถอดเสื้อเชิตที่อยู่ด้านในออก เหลือแต่ผ้ากันเปื้อน ร่างบางเองก็ช่วยอีกคนถอดเสื้อเชิตที่ใส่อยู่ออกเช่นกัน หน้าอกเปือยเปล่าของอนยูแนบถูไถไปกับอีกร่างที่มีผ้ากันเปื้อนสีหวานปกปิดผิวขาว เห็นอย่างนี้ยิ่งทำให้แม่ครัวคนสวยน่าลิ้มลองยิ่งกว่าอาหารเสียอีก

“อ๊า...จินกิ”

แท่งกายน้อยที่โผล่นูนอยู่ด้านในผ้ากันเปื้อน ถูกมือหยาบบีบคลำจนแข็งตั้งชัน พอบีบและลูบแรงๆ เนื้อผ้ากันเปื้อนตรงบริเวณนั้นก็มีรอยคลาบน้ำเหนียวๆ ซึมติดผ้าออกมา

“อะ อนยู อย่าแกล้งคีย์สิ่”
“งั้น...อนยูเอาจริงละนะ”
“อะ อ๊าย...อนยู”

อนยูจับขาเรียวสองข้างพาดบ่า จนร่างบางแทบหงายหลัง มือหยาบจับแท่งกายน้อยที่โผล่ชูออกมารูดสาวขึ้นลง ก่อนริมฝีปากของตนจะห่อหุ้มแท่งนั้นจนเกือบสุดโคน

“อ๊า...อนยู”

มือนิ่มปัดปายไปทั่วแท่นเคาเตอร์หินอ่อนสีดำ สะโพกบางแอ่นกระดกขึ้นให้คนรักทำตามใจชอบ บางครั้งที่คนรักดูดส่วนนั้นของตนแรงๆ เคาเตอร์ที่คนสวยนั่งอยู่จึงกลับกลายเป็นที่ระบายอารมณ์รัก เล็บสีสวยจิกข่วนลงไปแรงพอควรเมื่อความเสียวซ่านแพร่ไปทั่วร่าง

“อึก...อ๊า อนยูเร็วอีก...อี๊...”

น้ำสีในเริ่มไหลออกมาตรงส่วนยอดปลาย อนยูเลียมาเข้าปากอย่างไม่นึกรังเกียจเหมือนเช่นทุกครั้ง ก่อนมันจะไหลออกมามากกว่านี้ เพื่อให้ร่างบางได้ปลดปล่อย แต่คนตัวหนากลับรั้งเกมไว้ซะดื้อๆ

“อะ อนยู หยุดทำไม”
“คีย์จะมีความสุขก่อนอนยูได้ไง เราต้องมีความสุขเพราะกันสิ...นะคนดี พร้อมกันนะ”
“อื้อ...”

นิ้วหนารีบแหย่เข้าไปยังช่องทางคับแคบ ดุดันนิ้วเข้าออกเตรียมพร้อมให้มันรับสิ่งที่ใหญ่กว่านี้ ปากที่ว่างก็ค่อยดูดเลียยอดอกสีสวยไปพลาง ขบกัดให้คนสวยเพิ่มแรงราคะมากขึ้นอีก

“อนยู...เข้ามา...เข้ามาเลย อ๊า...”

ดังคำบัญชา แท่งกายของร่างหนา เร่งสอดเข้าไปจนคีย์ตัวแทบโยก ปลายขาเรียวถูกจับยกขึ้นสูงแทบจะเป็นรูปตัววี ก่อนจะเปลี่ยนมาเกี่ยวไว้ที่เอวหนา พร้อมกับแรงกระแทกหนักหน่วง จนร่างสวยต้องเปลี่ยนมากอดคอคนรักไว้แน่น

“อูย...คีย์...”
“อนยู...อือ...ดีจัง”

ร่างหนาเร่งเครื่องเร็วจนช่องทางเล็กบวมแดง ร้อนผ่าว ด้านในยิ่งแน่นยิ่งกระแทกแรงเข้าไปอีก คีย์ถูกจับอุ้มจนตัวลอย ยิ่งท่านี้ยิ่งสอดใส่ได้ลึกเข้าไปใหญ่

“คีย์...อีกนิดเดียว อึก...อือ”
“อนยู...คีย์...ไม่ไหวแล้ว”

ร่างหนาอุ้มคนสวยเดินเซไป จนแผ่นหลังบางติดกำแพง มือหนาเกี่ยวสะโพกงอนให้แนบชิดขึ้น บวกกับร่างบางที่ใช้เรียวขาเกี่ยวเอวหนาแน่นเช่นกัน อารมณ์รักในตอนนี้ร้อนจนดับยังไงก็ไม่มอด แท่งกายใหญ่สอดใส่รั่วเร็วเป็นพันลวัน ร่างกายแทบจะหลอมกลายเป็นคนๆเดียวกัน ยิ่งใกล้ถึงที่หมายยิ่งหนักหน่วงจนเหงื่อเริ่มผลุดซึมไปทั่วตัว

“อึก...คีย์...อะ อ๊า~”
“อ๊ะ...อนยู...อนยู คีย์...อะ อ๊ายยย”

อนยูใส่ของๆตนเข้าออกรั่วเร็วอีกสองสามครั้ง ก่อนจะกระตุกเกร็งปล่อยน้ำรักให้ไหลเข้าช่องแคบของอีกคนจนเอ่อล้นไหลลงตามง่ามขา แถมยังหยดเลอะที่พื้นอีก คนสวยที่พอถูกคนรักช่วยรูดสาวส่วนที่ชูชันอยู่ให้ จนมันบวมแดง เจ้าตัวถึงได้กระตุกปล่อยให้น้ำเหนียวๆไหลเลอะไปทั่วหน้าท้องของอนยู

“อนยูเหงื่อเต็มเลย”

มือเรียวยกขึ้นมาซับเหงื่อที่ไหลเกาะอยู่ตรงขมับให้คนรักด้วยความห่วงใย อนยูเฝ้ามองการกระทำของคีย์แล้วรู้สึกหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง แต่ดันรู้สึกอยากทำอีกรอบขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ก็ใครใช่ให้ยั่วกันแบบนี้ละ คิม คิบอม

“อ๊ะ...อนยู ทะ ทำอะไร”
“ก็ทำอีกรอบไง”
“อะ อะไรนะ!”

ร่างหนากระแทกแท่งกายที่ค้างไว้ในตัวของคนรักเข้าใส่อีกรอบ สงสัยงานนี้คนที่เหนื่อยจะไม่ใช่อนยูแล้วมั้ง...

16795_106491.gif

คู่นี้ยังหวานกันไม่เลิก รักกันไม่มีเบื่อ ผิดกลับอีกคู่ที่คนหนึ่งก็เอาแต่รักจนไม่ลืมหูลืมตาแต่อีกคนกลับไม่รู้ใจตัวเองสักที ต้องให้สูญเสียไปก่อนหรือไงถึงจะได้รู้ว่าเนื้อคู่กับรักแท้นะมีจริง ชเว มินโฮ

“เฮ้ย ไอ้มินโฮอยู่นี้ๆ”

เพื่อนของมินโฮรีบตะโกนโวยวายแข่งกับเสียงเพลงเรียกสองคนที่เพิ่งเดินเข้ามา ร่างสูงหันมองไปตามเสียงเรียกก่อนจะกอดเอวบางให้เดินตามมาด้วยกัน

“มินโฮ...มินโฮจริงๆด้วย”

ยังเดินไม่ถึงโต๊ะกลับดันเหมือนมีมารผจญ ตัวร้ายในละครที่พยายามยื้อแย่งพระเอกไปจากนางเอก วันนี้เพิ่งจะเห็นเต็มๆตาเลยนะแทมิน จู่ๆหญิงสาวร่างเล็กที่รีบเดินมาจากตรงไปก็ไม่รู้ เดินตรงมากอดคนตัวสูงไว้แน่นแถมยังจงใจผลักร่างบางที่เดินเคียงข้างมา แทบกระเด็นล้มหงายลงไปนั่งที่พื้น แต่อะไรก็ไม่เท่าที่หล่อนจงใจแนบหน้าอกคับซีถูไถแผ่นอกของมินโฮโดยไม่มียางอายอีกตังหาก

“เรนะ!”
“จ๊ะ เรนะเอง ดีนะที่วันนี้ยัยซันนี่ไม่อยู่ ไม่งั้นเรนะคงไม่ได้กอดมินโฮแบบนี้แน่ๆเลย”
“นี้ เรนะปล่อยก่อน ฉันพาเพื่อนมาด้วยนะ”

...เพื่อนเหรอ?...
แทมินที่ได้ยินคนรักพูดแบบนั้นจึงยิ่งรู้สึกน้อยใจเข้าไปใหญ่ ทั้งยังโกรธจนหน้ามืด
ไม่รู้ว่ามินโฮลืมไปรึเปล่าว่าตอนนี้แทมินกำลังป่วยโรคเป็นอะไรอยู่ นายทำตัวนายเองนะมินโฮ

เพี้ย!
เสียงฝ่ามือที่ตบหน้าสวยของหญิงสาวที่กำลังกอดมินโฮไว้ดังจนคนรอบข้างถึงกับหยุดมอง แทมินจับหล่อนฉุดให้แยกออกจากคนรัก จนตัวเธอล้มก้นกระแทกพื้นอย่างจัง ก่อนร่างน้อยจะตามลงไปทำร้ายเธออีกครั้ง มินโฮที่ได้สติก่อนใครพยายามจับรั้งแทมินเอาไว้

เพี้ย!
“มินโฮ...ตบแทมิน...”

ฝ่ามือหนาตบหน้าแทมินแทบหัน แค่นั้นร่างน้อยที่เหมือนบ้าคลั่งก็หยุดนิ่งโดยทันที
ตอนนี้เหตุการณ์กลับตาละปัด ไม่รู้ว่าใครคือตัวร้ายในละครกันแน่ ผู้คนที่อยู่ในผับต่างสนใจหยุดมองกันเกือบหมด

“ทำบ้าอะไรห๊ะแทมิน!”

ร่างบางที่บอบช้ำกลับช้ำหนักเข้าไปใหญ่ ไม่ว่าทั้งจิตใจและร่างกายถูกทำร้ายไม่ต่างกัน เจ็บจนไม่รู้จะพูดออกมายังไง ได้แต่ยืนจับแก้มน้ำตาไหลพลากมองดูคนรักประคองกอดผู้หญิงคนนั้นด้วยความห่วงใย แต่กลับเขาละ แม้แต่หางตาก็ไม่เหลียวแล

“บ้า...มินโฮบ้าที่สุดเลย!”
“แทมิน...เดี๋ยว...แท...”

มินโฮทำท่าจะตามไป แต่หญิงสาวที่อยู่ในอ้อมกอดกลับพยายามรั้งเอาไว้ โดยเหตุผลที่ทำให้เขาต้องยอมทำตาม

“โอ๊ย...เจ็บจังมินโฮ เรนะเจ็บแก้มอะ ดูสิทั้งบวมทั้งแดง ยัยบ้านั้นร้ายชะมัด ไม่รู้ว่าเป็นโรคปราสาทรึเปล่าอยู่ๆก็...”
“หุบปาก!”
“มินโฮ...เรนะก็แค่...”
“ถ้าไม่อยากเจ็บมากกว่านี้ ฉันบอกให้เธอหุบปากซะ”
“กะ ก็ได้”

มินโฮประคองหญิงสาวกลับไปนั่งกับเพื่อนในกลุ่ม เพื่อจะได้ออกไปตามหาร่างบาง ไม่รู้ว่าตอนนี้หนีไปไหนแล้ว ยิ่งไม่เคยมาที่แบบนี้ ยิ่งน่าเป็นห่วง แต่เพิ่งจะมาเป็นห่วงงั้นเหรอ นายน่าจะเป็นห่วงตั้งแต่ที่ทำร้ายร่างน้อยนั้นด้วยมือของนายแล้วนะ

“อ๊ะ มินโฮจะไปไหน”
“เรื่องของฉัน”
“แต่เรนะยังเจ็บอยู่เลย พาเรนะไปห้องน้ำหน่อยนะ”
“เจ็บที่หน้าไม่ใช่เหรอ ขาเธอยังใช่การได้หนิ”
“แต่...เรนะกลัวหนิ ถ้าเกิดเด็กบ้านั้นมาอีก แล้วทำร้ายเรยะ เรยะจะ...”
“พอๆ ฉันพาไปก็ได้”
“อิๆ ขอบใจจ๊ะ”

เมื่อร่มินโฮตบปากรับคำ หล่อนก็รีบเกาะแขนแกร่งควงเดินไปจนถึงห้องน้ำ แต่เมื่อร่างสูงทำท่าจะเดินกลับ มายาหญิงที่มีหลายเล่มเกวียนก็เริ่มแผลงฤทธิ์

“เรนะ...อึ อือ”

หญิงสาวผละมินโฮจนตัวเซติดกำแพง ยังไม่ทันให้ได้หายใจ เจ้าหล่อนรีบรั้งคอที่มินโฮก้มลงจูบอย่างไม่ให้ได้ตั้งตัว ลิ้นบางแทรกเข้าไปในโผลงปากหนาเกี่ยวกระหวัดให้อีกคนตอบรับรสจูบนี้ไว้ ทั้งยังใจกล้าจับมือหนาให้ขึ้นมาลูบไล้หน้าอกอวบอึ้มของเธออีก เพราะทุกคนเป็นเพียงคนธรรมไม่ใช่เพราะอิฐพระปูนถึงจะได้ไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยกับเรื่องแบบนี้ มินโฮเองก็เช่นกัน เมื่ออีกคนเสนอมาจะไม่ให้เขาสนองตอบ ในตอนนี้คงทำได้ยาก ร่างสูงเริ่มผลิกเกมกลับเป็นฝ่ายรุกในเพียงไม่กี่วินาที ร่างของหญิงสาวก็ถูกผลิกลงไปแทนที่เขา จากที่จูบกันแค่ปาก ค่อยๆไล้ลงมาที่ซอกคอ จนถึงหน้าอกนุ่มบวมพองทั้งสองข้าง การร่วมรักกันของสองคนไม่ค่อยที่ใครสนใจเท่าไรนัก เพราะที่แห่งนี้เรื่องอย่างว่ามีให้เห็นออกถ่มไป แต่ถ้าเกิดเป็นคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าคนรักละ คุณจะคิดยังไง เมื่อเห็นคนรักกำลังกอดจูบอยู่กับผู้หญิงอื่น

“มินโฮ...”

แทมินที่เพิ่งวิ่งร้องไห้หนีเข้ามาในห้องน้ำ พอเปิดประตูออกมาหวังจะกลับบ้านดันมาเจอภาพบาดตาเข้าเต็มสองตา ฝ่ามือทั้งสองรีบยกขึ้นปิดปากกั้นเสียงร้องไห้ที่เพิ่งหยุดไป น้ำตาที่เพิ่งหยุดไหลก็ไหลออกมาซ้ำเติมอีกละรอก

“อ๊า...มินโฮ อุ้ย...มินโฮเด็กคนนั้น”

หญิงสาวที่หลงระเริงอยู่กับรสชาดราคะที่ชายหนุ่มมอบให้ หันมาเจอคู่ปรับโดยไม่ทันตั้งตัว เมื่อได้ยินหล่อนพูดถึงแทมิน ร่างสูงถึงเพิ่งระลึกได้ว่าเขาทำสิ่งที่ร้ายกาจลงไปแล้ว

“แทมิน”

มินโฮรีบผละตัวออกจากหญิงสาวแล้วตรงไปหาอีกคนที่ยืนร้องไห้ตัวโก้ง แต่พอเข้าไปใกล้ เท้าเล็กกลับถอยห่างออกไป สายตาที่เคยมีแต่ความรัก ความสดใส กลับดูเศร้าและเจ็บปวด

“เลว!นายมันเลวที่สุด”
“แทมิน...เดี๋ยวฟังก่อน”

มินโฮพยายามยื้อรังคนตัวเล็กให้หันมาคุยแต่อีกคนกลับเอาแต่ทุบตีเขาไม่ยอมฟังอะไรเลย จนร่างบางผละออกมาได้จึงรีบวิ่งหนีออกมา แต่คราวนี้ มินโฮคงไม่ปล่อยไปอีกเมื่อครั้งแรก

“มินโฮจะไปไหน”
“กลับไปรอที่โต๊ะก่อนเรนะ”
“ไม่!”
“ฉันบอกให้กลับไปก่อนไง!”

หญิงสาวถูกผละให้พ้นทาง ก่อนร่างสูงจะเร่งฝีเท้าวิ่งตามให้ทันร่างบางจนมาถึงหน้าผับ เขาเห็นคนตัวเล็กยืนอยู่กับผู้ชายอีกคน ไม่รู้ว่าจะเคยรู้จักกันมาก่อนหรือยังไงก็ตาม เขาไม่ชอบใจ ไม่ชอบให้มันมาเตะเนื้อต้องตัวของๆเขา

“แทมินกลับบ้าน”
“ไม่...ฉันจะไปนอนกับผู้ชายคนนี้”
“แทมิน!”

ฝ่ามือหนาทำท่าจะยกขึ้นตบแก้มนิ่มอีก แต่คราวนี้แทมินกลับยื่นหน้าให้ตบเหมือนท่าทาย ทั้งสองมองหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร ร่างสูงบีบแก้มนิ่มไว้ แล้วจูบลงไปอย่างกระหาย ดิปคิสแบบนี้ทำเอาโฉมงามในอ้อมกอดอสูรแทบหมดลมหายใจ เมื่อจูบจนพอใจ มินโฮถึงได้หันไปเล่นงานผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างๆ

“นี้ เมียกูมึงอย่างยุ่ง”
“ไม่ใช่นะ!”

“น้องเขาบอกว่าไม่ใช่ มึงปล่อยเขาเลย เขามาขอนอนกับกูเอง มึงนะแหละอย่างยุ่ง”
“หรือจะให้พิสูจน์”

มินโฮหันมาจ้องมองร่างน้อย ก่อนจะยักคิ้วท้าทายว่าจะให้เขาพิสูจน์รึเปล่า แต่เหมือนคนในอ้อมก่อนจะดื้อไม่เลิก มือหนาเลยเลื่อนไปปลดกระดุมเม็ดบนออก ริมฝีปากหนาก้มลงไปกัดเม้มที่ซอกคอทำรอยแดงทับรอยเก่าที่ยังไม่จางหายดี ซ้ำเติมเข้าไปอีก

“อื้ออออ...พอแล้ว เจ็บมินโฮ”

เมื่อได้ยินเสียงครางเปล่งร้องออกมาพร้อมใบหน้าแดงก่ำ มินโฮจึงหันไปพูดจาตอกย้ำให้ผู้ชายคนนั้นเลิกยุ่งกับของๆเขาอีกครั้ง
“คราวนี้มึงยังจะอยากปีนต้นงิ้วอีกไหม”

ชายหนุ่มที่ตอนแรกดูท่าจะไม่ยอม กลับถอยห่างออกไปง่ายๆ ที่ยอมถอยนะไม่ใช่เพราะอะไร แต่เพราะตนเพิ่งได้รับรู้ว่ากำลังเล่นอยู่กับคนมีอำนาจใหญ่ ก็ตอนเมื่อได้ยินชื่อที่ร่างบางเรียกออกมาเนี่ยแหละ มินโฮอุ้มร่างเล็กกลับไปที่รถ แล้วสั่งให้คนรถขับกลับบ้านตามเดิม แต่ที่แปลกก็คือ ทำไมแทมินถึงได้นั่งนิ่งไม่พูดไม่จา ถึงจะยอมให้เขากอด ให้จูบก็ตามที เกิดอะไรขึ้นกันแน่ นายเป็นอะไรแทมิน
แล้วนายละมินโฮกำลังทำอะไรอยู่ ที่พาแทมินมาที่นี้เพราะต้องการให้เรื่องมันเลวร้ายเหมือนในตอนแรกไม่ใช่หรือ แล้วที่ทำไปเมื่อกี้นายทำไปเพราะอะไร แสดงความเป็นเจ้าของ หึงหวงออกนอกหน้า ไม่ใช่ว่าเพิ่งรู้ใจตัวเองหรอกนะ แต่นายรู้อะไรไหมว่าจิตใจที่บอบช้ำ แหลกสลายไปแล้ว มันจะกลับมาเหมือนเดิมได้อีก คงยากแล้วในตอนนี้ ต่อไปนายกำลังจะได้เจอบทพิสูจน์รักที่หนักหนาแน่ ชเว มินโฮ

“อึก...อือ แทมิน”

กลับมาถึงบ้าน มินโฮก็เอาแต่รุกรานร่างน้อยไม่หยุดหย่อน ตั้งแต่บนรถจนถึงในห้องนอน ท่อนกายแข็งขึง
คล่อนใส่ช่องทางแคบจนบวมแดง ยิ่งมันตอดรับของๆเขามากเท่าไหร่ มินโฮก็ยิ่งยัดใส่กลับไปมากเท่านั้น

“อือ...”

ร่างบางในตอนนี้ทำหน้าที่เหมือนเป็นตุ๊กตายางที่แค่คอยรับอารมณ์มักมากเท่านั้น ถึงจะร้องครางออกไปบ้างในบางครั้งที่รู้สึกดี แต่ก็ไม่มีการตอบสนองอย่างอื่น เหมือนที่เคยทำ

“อ๊า...แทมิน...อึ อือออ”

แท่งกายหนากระแทกบดขยี้ช่องทางเล็กจนคนที่ถูกทำและเตียงนอนสั่นคลอนไม่เพียงกัน ก่อนหยาดน้ำเหนียวจะไหลเข้ารูเล็ก กระเซ็นเลอะเต็มง่ามก้น

“แทมิน...”

น่าแปลกที่ทำไมแทมินถึงยังทำหน้าเฉยได้ ทั้งๆที่ปกติตอนนี้ต้องร้องคราง ทำหน้าเสียวซ่านเรียกให้เขาทำรักให้อีกรอบ พอจ้องมองร่างกายเพียวบางจนมาเห็นแท่งกายน้อยที่มันยังไม่ได้รับการปลดปล่อย มินโฮจึงยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาทันที
ร่างสูงก้มลงมาใช้ปากให้กับอีกคน เมื่อคิดได้ มือหนาจับของๆแทมิน รูดขึ้นลงให้พอมีน้ำสีใสไหลออกมาตรงส่วนปลาย ก่อนจะจับมันใส่ปากทำออรัลให้

“อึ อื้อ...”

แทมินที่ตอนแรกทำหน้านิ่งเฉย ตอนนี้แทบจะกัดปากตัวเองจนห่อเลือด แก้มป่องแดงระเรือสีหน้าเร้าอารมณ์ชวนให้คนที่มองอยากทำรักขึ้นมาอีกรอบ

“อี๊...มินโฮ...อะ อ๊า...”

มินโฮใช่ปากทั้งดูดทั้งเลียเอาใจคนตัวเล็ก จนทนไม่ไหวต้องร้องครางออกมาให้เขาได้ยินอย่างสมใจ น้ำรักไหลเข้าปากหนาจนหมด มินโฮกลืนมันเข้าไปหมดเช่นกัน แถมยังเลียคราบน้ำที่เลอะเปื้อนร่างน้อยให้จนสะอาด ก่อนจะดึงให้คนที่เหนื่อยหอบจากการปลดปล่อยเมื่อกี้มากอดไว้แน่น

“แทมิน”
“.....”

เรียกเท่าไหร่ก็ไรเสียงตอบรับ คนที่โดนกอดเริ่มเบียงตัวหนีไปอีกทาง แต่ยังไงซะมินโฮก็ยังกอดร่างนี้ไว้ไม่ปล่อยอยู่ดี ถึงจะได้กอดจากทางด้านหลังก็ตาม

“แทมินของมินโฮเป็นอะไร”

ร่างสูงเริ่มเขยิบตัวเข้ามาซบหน้าลงที่ซอกคอนิ่มก่อนจะฝังจมูกโด่งซุกไซ้สูดดมกลิ่นกายของคนที่นอนหันหลังให้จนเติมปอด

“ว่าไง แทมินเป็นอะไร”

จะถามจะรบเร้าสักแค่ไหนก็ไร้ผล ในเมื่อร่างเล็กยังทำนิ่ง มินโฮก็เริ่มหงุดหงิดแล้วเหมือนกัน

“ไม่พูดก็ไม่ต้องพูด แค่ร้องครางให้ฉันฟังแล้วกัน แทมิน!”
“อะ อ๊ายยย เจ็บ...ปล่อยนะ”

มินโฮขบกัดซอกคอขาวจนเป็นรอยเคี้ยว จ้ำแดงเป็นวง ริมฝีปากหนาไล้พรมจูบตามหลังเนียนไปทั่ว บางครั้งก็ขบกัดสร้างรอยรักอย่างหยาบคาบ การกระทำที่อ่อนหวานหายไปไม่เหลือ ความรุนแรงแฝงด้วยตัณหา ถูกยัดใส่ร่างเล็กอย่างคนป่าเถื่อน ร่างบางที่ตื่นตระหนกพยายามหนีหาทางรอด แต่ตอนนี้ทั้งแขนทั้งขาถูกพันธการจนขยับไปไหนไม่ได้ เสียงร้องที่พยายามจะเปล่งออกมา กลับถูกคนหน้ามืดประกบจูบสอดลิ้นผัวพันอยู่ด้านใน มีแต่เสียงร้องอื้ออึงอยู่ในลำคอที่พอจะเปล่งออกมาได้

ความรักที่ว่าหวานแต่บางเวลาก็ขมจนไม่กลับลิ้มลอง รสหวานกับรสขมคุณจะเลือกรสไหน เรื่องนี้ตอบได้ง่ายโดยไม่ต้องคิด แล้วรสขมนะพอกินเข้าไปแล้วมันจะติดปากของเราไปนานกว่ารสหวานซะอีก เหมือนความรักของนายสองคนตอนนี้ไง
แทมินคนใหม่กำลังจะทำให้นายคลั่งมากกว่านี้อีก จำไว้ ชเว มินโฮ!
Fiction of Me |trackback(0) |ความคิดเห็น(0)

ลงความคิดเห็น















เจ้าของบล๊อกนี้เท่านั้นที่อ่านได้

ข้อมูลส่วนตัว

Shinee Land☆*゜

Author:Shinee Land☆*゜


Trackbacks ล่าสุด

ค้นหา

แบบฟอร์มขอเป็นเพื่อน