[Fic] เจ้านายหน้าเลือดกับลูกจ้างสุดเแสบ OnKey-Nc Part 2

1105144mhqw5cb2ul.gif
ปังๆๆๆ!

 คีย์ ออกมาเดี๋ยวนี่นะ ออกมาคุยกับฉันเดี๋ยวนี่!
ไม่ ฉันไม่อยากคุยกับคนบ้าอย่างนาย ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน
นี่...นาย จะออกหรือไม่ออก
ไม่!

ร่างสูงเริ่มหมดความอดทน เพราะเขาไม่เคยต้องง้อใครแบบนี้ จินกิสั่งให้แม่บ้านใช้กุญแจสำรองไขเข้าไปใน ห้องของคีย์
โดยที่เจ้าของห้องยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าประตูได้ถูกเปิดออกแล้ว

นาย! จะทำอะไรเก็บกระเป๋าทำไม
จินกิ! นายเข้ามาได้ยังไง
นี่มันบ้านฉัน ฉันมีสิทธิ์จะเข้าหรือออกที่ไหนก็ได้ แล้วอีกอย่างห้องทุกห้องก็มีกุญแจสำรอง นายหนีฉันไม่พ้นหรอก แล้วนายจะไปไหนเก็บกระเป๋าทำไม
ฉ ฉันจะกลับไปอยู่กับพ่อแม่ที่บ้านของฉัน ส่วนเงิน 5 ล้าน ฉันสัญญาว่าจะหามาคืนนายให้ได้ นายไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ไม่ว่าวิธีไหน หรือจะนานแค่ไหน ฉันก็จะหามาให้นายจนครบ
นายมันไม่เจียมตัวเลยนะ ฉันบอกแล้วไงว่านายต้องอยู่กับฉันที่นี้ นายเป็นของฉันตั้งแต่วันที่พ่อแม่นายเซนต์สัญญายกนายให้ฉันแล้ว จะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น
สัญญาบ้าบออะไรฉันไม่สนทั้งนั้น ฉันเกลียดนาย ฉันไม่อยากอยู่ที่นี้ อยู่กับคนเลวๆแบบนาย
เลวงั้นหรอ!

ตุบ! จินกิพลักร่างบางลงไปกระแทกกับพื้นเต็มแรง คนตัวเล็กพยายามที่จะลุกหนี แต่เขาก็ถูกจับกดกับพื้น แขนทั้งสองข้างก็ยังถูกรั้งตรึงไว้เหนือศีรษะ ร่างสูงประทับริมฝีปากของเขาลงไปหาอีกคนอย่างฉุนเฉียว ยิ่งกว่าตอนที่อยู่ในห้องครัวเสียอีก ขบกัดเสียจนเลือดซิบออกมาจากปากเรียวปากบางของคีย์ ลิ้นหนาแทรกเข้าไปในโพรงปากละเลียดชิมความหวานของคนตัวเล็กจนหน่ำใจ ไม่เพียงเท่านั้นมือหนายังลูบไล้โคนขาอ่อนขึ้นมาจนถึงส่วนที่อ่อน ไหวที่สุดของร่างบาง  จินกิบีบขลำเร่งเร่าจุดนั้นเสียจนร่างในอาณัติแทบคลั่ง  จากที่สัมผัสแค่ภายนอก มือใหญ่ล่วงเข้าไปในกางเกงสัมผัสผิวเนื้อในของคีย์เร่งเร่าหนักกว่าเดิมจนคนที่ถูกกระทำเริ่มร้องครางออกมาตามสัญชาตญาณ

ยะ อย่า อื้อออ ปะ ปล่อย จะ จิน...กิ

เมื่อเริ่มรู้สึกถึงการตอบรับร่างเพรียว จินกิก็รูดซิบกางเกงของร่างบางลง แล้วถกมันลงมาจนถึงหัวเข่า คนตัวเล็กถึงกับตกใจหวีดร้องแทบคลั่ง มือบางทั้งสองข้างยกขึ้นมากทุบตีคนร่างสูงให้หยุดการกระทำนั้น แต่ยิ่งจินกิเห็นท่าทีของคีย์อย่างนี้ เขากลับยิ่งรู้สึกสาสมใจ ร่างสูงก้มลงกระซิบเบาๆที่ข้างหูคนตัวเล็กว่า

อยากไปจากฉันนักใช่ ไหม มันไม่ง่ายขนาดนั่นหรอก ฉันอยากจะรู้นัก ถ้านายเป็นของฉันแล้ว นายยังจะกล้าเอาหน้าไปเจอใครได้อีก คิบอม!

จินกิค่อยๆจับส่วนอ่อนไหวของคนด้านล่างรูดขึ้นลงจนบวมแดง และนั้นยิ่งเป็นการกระตุ้นเร่งเร้าร่างบางได้เป็นอย่างดี ถึงแม้คีย์อยากจะส่งเสียงร้องออกมากแค่ไหนก็ตาม แต่เขากลับต้องพยายามเม้มปากของตัวเองไม่ให้ส่ง เสียงอะไรออกมา เพราะกลัวว่าจินกิจะเย้ยหยั่นเขาอีก แค่นี้มันก็แย่มากพอแล้ว

ยิ่งเห็นท่าทางของร่างบางในตอนนี้ จินกิก็แทบควบคุมตัวเองไว้ไม่ได้แล้วเช่นกัน จากที่ตั้งใจจะแค่แกล้งสั่งสอนอีกคนให้เกรงกลัว แต่ร่างบางตรงหน้าก็ช่างยั่วยวนจนห้ามใจไหว ร่างสูงเริ่มถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก จากนั้นเขาก็จับแท่งกายของคีย์มาถูกับของๆเขาอย่างช้าๆ ในขณะนั้นนิ้วมือหนาก็ล่วงล้ำเข้ามาในรูแคบๆของร่างบางอย่างค่อยเป็นค่อยไป เพราะเกรงว่าอีกคนจะทำไม่ไหวจึงค่อยๆทำไม่ได้รีบร้อน  พอจินเริ่มเร่งเร้ากับช่องทางแคบๆของตนมากขึ้น ร่างกายของคีย์จึงเริ่มสวนทางกับจิตใจ บั้นท้ายงอนกลับยกขึ้นเพื่อให้ร่างสูงสามารถทำงานได้สะดวก ใบหน้าแดงระเรื่อเหมือนจะจับไข้ เสียงครางที่เก็บกดเอาไว้ก็เริ่มร้องออกมาเมื่อนิ้วมือหน้าสอดใส่เข้ามาได้ถูกจุด ยิ่งได้รับการตอบสนองจากคนตัวเล็กมากขึ้นร่างสูงยิ่งหึกเหิม คนด้านล่างมีเสน่ห์ยั่วยวนมากกว่าที่เข้าคิดนัก

“อึก...อือ”
อื้อ ออ~ ยูริ นายทำให้ฉันแทบคลั่งแล้วรู้ไหม

เมื่ออารมณ์เริ่มถึงที่สุด จินกิก็สอดใส่ความเป็นชายของเขาเข้าไปในช่องแคบๆที่เตรียมพร้อมไว้แล้ว

อื้ออออ ยูริ
จะ เจ็บ จินกิ ฉ...ฉัน...เจ็บ

ถึงแม้จะรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดของร่างบาง แต่ผู้กระทำในตอนนี้ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ความต้องการของเขามีมากเกินกว่าจะรับรู้สิ่งใด นอกจากร่างกายของคนตรงหน้าเท่านั้น เขาต้องการให้คีย์เป็นของเขาเท่านั้น

เจ็บสิดี นายจะได้จำไว้ ว่าอย่าคิดที่จะไปจากฉันอีก!

จินกิเร่งกระแทกดุดันแท่งกายของตนเข้าใสอีกคนไม่หยุด ช่องทางแคบๆของร่างบาง มันช่างตอบรับความเป็นชายของเขาได้ดีจนเหลือเชื่อ คีย์เองแม้ปากจะบอกว่าไม่ แต่สะโพกสวยกลับแอ่นรับไปมาตอบสนองคนที่อยู่ด้านบนได้ทุกครั้งที่แท่งกายใหญ่สอดใส่เข้ามา ขาทั้งสองข้างของเขาก็ยกขึ้นเกี่ยวรอบพันเอวของจินกิเอาไว้อีกต่างหาก แถมแขนเรียวบางยังยกขึ้นมาเกี่ยวรอบคอหนาไว้ยึดให้คนด้านบนกดตัวลงมาอีก จินกิเร่งกระแทกแท่งกายเข้ามาถี่รั่วจนลำตัวของคนตัวเล็กโยกไหวไปตามแรง ปรารถนาของเขาถี่ยิบ

อ๊า~ ยูริ ฉันจะไม่ไหวแล้ว
“อะ อ๊ะ...จินกิ...”


จนถึงตอนนี้บทรักใกล้จะจบลงเต็มที่ ร่างสูงเร่งขยับความเป็นชายสอดใส่เข้าไปในช่องทางแคบๆของอีกคนจนสุดโคน กระทุ้มหนักหน่วงสองสามที น้ำสีใสก็ไหลพุ่งเข้าไปข้างในช่องแคบจนหมด คนตัวเล็กเองก็กระตุกปล่อยน้ำของตนออกมาเช่นกัน จนในที่สุดก็ถึงฝังพร้อมกันทั้งสองคน ร่างน้อยนอนหอบหายใจถี่รั่ว อ่อนระทวยจนขยับตัวแทบไม่ได้

ไง เมื่อกี้ยังปากดีอยู่เลยไม่ใช่หรอ แค่นี้ถึงกับเข่าอ่อนเลย ถ้านายยังดื้อกับฉันแบบนี้อีกละก็ นายเจอหนักกว่านี้แน่ ฉันจะทำให้นายลุกไปไหนไม่ได้เลย จำเอาไว้
“.....” ไม่มีคำพูดใดออกจากเรียวปากบาง มีแต่น้ำตาเริ่มไหลออกมาเปรอะเปื้อนแก้มทั้งสองข้าง

ถึงจะดูน่าสงสาร น่าถนุถนอมมากเพียงใด แต่ จินกิกลับไม่สนเลยสักนิดเขายังเฝ้าประทับรอยจูบไว้ตามตัวร่างบางตั้งแต่ หน้าผาก แก้ม จนถึงบริเวณต้นขอ จนทั่วทุกที่ที่เขาสามารถทำได้ ซึ่งมันเกิดเป็นรอยแดงจ้ำๆจนเห็นได้ชัด เมื่อรังแกคนภายใต้อ้อมกอดจนหน่ำใจ ร่างน้อยถึงได้ถูกอุ้มไปนอนบนเตียง จินกิวางร่างที่อยู่ในอ้อมแขนลงบนเตียงนุ่มอย่างถนุถนอม ก่อนจะก้มลงจูบหน้าผากมนอย่างแผ่วเบา แล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้คนตัวเล็กนอนไปพร้อมกับคราบน้ำตาจนถึงเช้า

เช้าของอีกวัน

ก๊อกๆๆๆ คุณหนูคะ อาหารมาเสิร์ฟแล้วคะ
ฉันยังไม่หิว แล้วคีย์ตื่นรึยัง
ยังคะ ไม่รู้เป็นอะไรรึเปล่า ข้าวเช้าก็ไม่ลงมาทาน
งั้น เอาอาหารของฉันไปที่ห้องคีย์ ฉันจะกินที่นั่น แล้วก็เอาอาหารของคีย์ขึ้นมาให้ด้วย
คะ คุณหนู

พอสั่งคนรับใช้ของตัวเสร็จ จินกิจึงได้เดินเข้ามายังห้องของร่างบาง


คีย์ๆ จะนอนไปถึงไหน นี้มันจะเที่ยงแล้วนะ ตื่นได้แล้ว!
“...” ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ
อย่า ให้ฉันต้องเดินไปปลุกนายนะ ไม่งั้นนายไม่ได้ลงจากเตียงแน่
“...” เงียบเหมือนเดิม

แล้วจินกิเดินตรงเข้าไปหาคนที่ยังนอนไม่ได้สติ ร่างสูงมองดูคนตัวเล็กที่นอนหลับสลบไสลอยู่นาน ยิ่งที่คนนอนอยู่ไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้านอกจากผ้าห่มพื้นนุ่มพื้นเดียวที่ปกคลุมร่างกาย ยิ่งทำให้คนมองใจเต้นไม่เป็นจังหวะและเมื่อเห็น ผิวขาวนวลที่มีรอยรักปะพรมไปทั่วร่างด้วยฝีมือของเขา ยิ่งทำให้ร่างสูงเริ่มรู้สึกใจเต้นรัวกว่าเดิม  จินกินั่งลงข้างๆร่างบางแล้วยื่นมือไปเตะที่หน้าผากเบาๆ สัมผัสแค่นั้นก็ทำให้รู้แล้วว่าทำไมคนตัวเล็กถึงไม่มีการตอบโต้เขาเหมือนทุกครั้ง เพราะพิษไข้คงเล่นงานเสียให้แล้ว  ตัวก็ร้อนจนแก้มทั้งสองข้างแดงจัดจนเห็นได้ชัด จินกิรีบสั่งแม่บ้านมาดูแลคีย์เป็นการใหญ่โดยที่ตัวเขาเองก็คอยดูอยู่ใกล้ๆไม่ได้ห่างไปไหนเลย


คุณหนูคะ เช็ดตัวเสร็จคะ จะให้ดิฉันปลุกมาทานข้าว ทานยาเลยรึปล่าวคะ
ไม่ต้อง ที่เหลือฉันจัดการเอง ไปเอาข้าวต้มกับยามาก็พอ
คะ

เมื่อแม่บ้านออกไปได้ไม่นาน จู่ก็มีเสียงครวญครางดังลอดออกมาจากร่างบางเพียวแผ่วเบา


พ่อ แม่ อย่าทิ้งผมไป อย่าทำกับผมอย่างนี้ ผมคิดถึงพ่อกับแม่ อย่าทิ้งผมไป~”

อาจเป็นเพราะพิษไข้ทำให้คีย์นอนละเมอออกมาโดยที่ไม่รู้ตัว คำพูดทุกคำที่ร่างบางพูด ทำให้คนที่ยืนอยู่ข้างๆ รู้สึกเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะสงสารหรือเสียใจดี แต่ความรู้สึกอย่างหลังน่าจะมากกว่า จนเขาต้องบ่นกับตัวเองอย่างอดน้อยใจไม่ได้


การอยู่กับฉันมันทรมานขนาดเลยหรอ นายเกลียดฉันมากเลยใช่ไหมคีย์

ก๊อกๆๆ

คุณหนูคะ ข้าวต้มกับยามาแล้วคะ
วางไว้ที่โต๊ะ แล้วก็ออกไปได้
คะ

เมื่ออาหารและยาพร้อมสำหรับคนป่วยแล้ว จินกิเลยปลุกให้ร่างบางลุกขึ้นมาทานมันซะก่อนที่อาการจะแย่ไปมากกว่านี้

คีย์ ตื่นมากินข้าวก่อน
อือ~ ใครอะ พ่อกับแม่หรอฮะ

เพราะคีย์ยังคงมึนงง จากอาการพิษไข้  พอลืมตาขึ้นมาได้แค่นิดเดียว เขาก็เห็นคนที่นั่งโอบกอดตัวอยู่เป็นพ่อแม่ไปเสียอย่างนั้น ร่างดึงตัวของจินกิเข้ามากอดอย่างลืมตัว กอดที่แสนจะโหยหา แสนจะคิดถึงแล้วก็แนบแน่นจนไม่มีช่องว่างใดๆระหว่างคนสองคนไว้เลย  คนที่โดนกอดสติแทบไม่อยู่กับที่ใจเต้นแรงจนจะล้นออกมาข้างนอก  ยิ่งร่างบางแสดงท่าทีอย่างนั้นกับตน เขาก็อดเผลอใจให้ทำลุ่มลามกับคนในอ้อมกอดไม่ได้ จินกิก้มลงจูบหน้าผากเนียน เรื่อยลงมาที่เปลือกตา แก้มใสทั้งสองข้างอย่างแผ่วเบา ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูคีย์ว่า

กินข้าวก่อนนะคนดี จะได้หายไข้เร็วๆ

คีย์เองก็ยอมทำตามโดยดี โดยที่จินกิเป็นคนป้อนข้าวให้เขาทาน เขาก็ไม่บ่นไม่เถียงสักคำ จนทานยาเสร็จคนตัวเล็กก็ไม่มีท่าทีรังเกียจหรือขัดขืนเลยสักนิด แถมยังเกาะแขนคนตัวหนาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย การกระทำของคนตัวเล็กช่างน่ารักเหลือคนที่อยู่ข้างๆจะห้ามใจไหว ทั้งออดอ้อนแล้วก็อ่อนหวาน ทั้งรอยยิ้มท่าทางทุกอย่างยิ่งทำให้คนตัวตัวสูงไม่อยากปล่อยให้ร่างน้อยนี้ให้ห่างกายเลยสักวินาทีเดียว  ในสมองได้แต่คิดว่าเขาจะทำยังไง คีย์ถึงจะได้อยู่กับเขาตลอดไป จะทำยังไงคนตัวเล็กถึงจะรักเขาหมดหัวใจ

คีย์ นายรู้รึเปล่าว่าฉันทรมานมากแค่ไหนกว่าจะได้เจอนาย ฉันต้องเจอกับอะไรบ้างเวลาที่ไม่มีนาย นายหายไปไหนตอนนั้น ทำไมถึงทิ้งฉันไว้คนเดียว ฉันคิดถึงนายจนแทบบ้าเลยรู้ไหม

จินกิ กอดคีย์แน่นมากขึ้นอีก จนคนถูกกอดเริ่มร้องว่าเจ็บคนตัวหนาจึงคลายกอดแต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยเป็นอิสระ เวลาผ่านไปไม่นานพอคีย์เริ่มรู้สึกตัว  เขาถึงได้มองหน้าคนที่กอดเขาได้เต็มตามากขึ้น เมื่อรู้ความจริงว่าเป็นคนที่เขาแสนเกียจ ร่างบางไม่รีรอที่จะพยายามถอยให้จากที่คนๆนี้ แต่ด้วยความที่จินกิแรงเยอะกว่า ถึงร่างน้อยจะพยายามตีตัวออกห่างมากสักเพียงใดยังไงก็ไม่มีทางทีจะคนตัวสูงจะปล่อยให้ทำอย่างนั้นได้สำเร็จ

นี่! ปล่อยฉันนะไอ้ลามก อย่ามาเข้าใกล้นะ
เข้าใจผิดรึเปล่าคีย์ นายเป็นคนดึงฉันเข้าไปกอดเองนะ แถมยังไม่ยอมให้ฉันปล่อยอีก ดูสิเนี่ย ฉันเมื่อยแทบตายยังไม่บ่นสักคำ
อย่ามาพูดบ้าๆนะ ก็ฉันบอกให้นายปล่อยแล้วไง ก็ปล่อยสิ
ไม่! มีอะไรปะ
นาย ไอ้~”
อะ อะ อย่าพูดมากนะไม่งั้นฉันจะจูบนายจนกว่าจะหายไข้แน่ ถ้าอยากให้ฉันปล่อยก็พูดดีๆ เพราะๆหวานๆ ทำได้ไหม
ไม่
ถ้าไม่ทำ ฉันก็จะนอนกอดนายทั้งคืนไม่ยอมปล่อยเลยด้วย
ไอ้...

“ไอ้อะไรคีย์ พูดให้มันดีๆนะ นายก็รู้ว่าฉันพูดจริงทำจริง”

“กะ ก็ได้...”

คีย์ทำใจอยู่สักพัก ก่อนจะยอมพูดตามที่อีกคนสั่ง ซึ่งเขาไม่เต็มใจเลยสักนิด ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวจะเกิดเรื่องอย่างเมื่อคืนอีกชาตินี้อย่าได้หวังว่าเขาจะพูดดีๆด้วยเลย

จินกิ คือฉันอึดอัดนะปล่อยฉันเถอะนะ
พูดได้แค่นี้เนี่ยนะ นายเรียกแทนตัวเองว่าคีย์สิ ฉันอยากได้ยิน แล้วก็ทำท่าอ้อนฉันด้วย
ไอ้บ้า! จะมากไปแล้วนะ
ว่าไงนะคีย์ จะทำไมทำ ถ้าไม่ทำก็อยู่มันอย่างนี้แหละ
เฮ้ย~”

คนตัวเล็กถอนหายใจอย่างหมดหวัง ก่อนจะค่อยๆขึ้นไปนั่งบนตักร่างสูง  สองแขนเรียวยกขึ้นมาโอบรอบคอแกร่งไว้  พร้อมกับซบลงตรงแผ่นอกหนา ทั้งยังส่งสายตากับทำท่าทางน่ารักออดอ้อนเหมือนลูกแมวกำลังคลอเคลียเจ้าของไปให้อีกคนได้ใจเต้นรัวกันอีกหน เห็นอย่างนี้แล้วจินกิยิ่งชอบใจ อย่าจะแกล้งคนน่ารักที่อยู่ตรงหน้ามากขึ้นอีก

จินกิ ปล่อยคีย์เถอะนะ คีย์อึดอัดนะ และเราก็ไม่อยากให้จินกิติดหวัดจากเราด้วย น๊า~นะ ปล่อยคีย์เถอะนะ

คีย์ขยับแก้มนุ่มของตัวเองขึ้นไปถูกับแก้มของอีกคนอย่างออดอ้อนที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ในตอนนี้ ถึงแม้ในใจจะอยากอาเจียนกับคำพูดของตัวเองเต็มที จินกิแทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ กับความน่ารักของคีย์ในตอนนี้ เขาได้แต่นั่งอ้มยิ้ม มองดูร่างบางทุกการกระทำ

หัวเราะอะไรห๊ะ! ก็นายต้องการแบบนี้ไม่ใช่หรอ คนบ้า...ฉันทำให้แล้ว นายก็รีบปล่อยสักทีสิ

ถึงอย่างนั้นจินกิก็ยังไม่อยากปล่อยคนตัวเล็กเลย อยากกอดไว้อย่างนี้นานๆ แต่ถึงจะเสียดายกติกาก็ต้องเป็นกติกาเขารับปากแล้วจะผิดคำพูดได้อย่างไรกัน  ร่างสูงจึงย่อมปล่อยคีย์เป็นอิสระ

นายหายไข้แล้วหรอ ไหนดูสิ

จินกิใช้หลังฝ่ามือแตะไปที่หน้าผากของคีย์เบาๆ ซึ่งนั้นก็ทำให้คนตัวเล็กสะดุ้งตกใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร

ตัวยังอุ่นๆ อยู่เลยนะ ฉันว่านายนอนพักอีกสักหน่อยก็น่าจะดีขึ้นแล้วละ แต่เอ๋แล้วทำไมนายถึงเป็นไข้ได้ละเนี่ย

ได้ยินอย่างนั้นคีย์ถึงกลับหันขวับหันไปมองค้อนใส่คนที่พูด ก็เพราะใครละเขาถึงต้องมีสภาพแบบนี้ เพราะนายนะแหละลี จินกิ เหมือนร่างสูงจะรู้ทันความคิดของคนตัวเล็กจึงแกล้งผิวปากเดินออกจากไปห้อง แต่ก็ยังหันกลับมาพูดยั่วคนตัวเล็กส่งท้ายไว้อีก

งั้นฉันไม่กวนแหละ นายก็รีบๆนอนหละ จะได้หายเร็วๆ ฉันยังไม่อยากทำอะไรคนป่วย

ร่างสูงพูดเสร็จก็รีบปิดประตูลงทันที ทำให้คนข้างในได้แต่พูดด่าลับหลังตาม

ไอ้บ้า ค่อยดูเถอะไว้ฉันหายดีเมื่อไหร่จะเอาคืนนายเป็นสิบเท่าเลย

ce001.gif
Fiction of Me |trackback(0) |ความคิดเห็น(0)

ลงความคิดเห็น















เจ้าของบล๊อกนี้เท่านั้นที่อ่านได้

ข้อมูลส่วนตัว

Shinee Land☆*゜

Author:Shinee Land☆*゜


Trackbacks ล่าสุด

ค้นหา

แบบฟอร์มขอเป็นเพื่อน