[Fic] เจ้านายหน้าเลือดกับลูกจ้างสุดเแสบ OnKey-Nc Part 1

ฝากรูป


reply-00000028355.gif

กลับมาแล้วครับ
เอ๋ ! พ่อ แม่เป็นอะไรทำไมนั่งซึมกันอย่างนี้ละฮะ
เออ...คือ...พ่อกับแม่ มีเรื่องอยากจะให้ลูกช่วยหน่อยนะ
มีเรื่องให้ช่วย เรื่องอะไรฮะ
เออลูกช่วยไปทำงานที่บ้านเจ้านายพ่อหน่อยได้ไหม พอดีพ่อรับปากเขาว่าจะให้ลูกไปทำงานที่นั่นนะ
ได้สิคับเรื่องแค่นี้เอง แล้วไปทำอะไรละ
พ พ่อ ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เดี๋ยวไปถึงลูกก็คงจะรู้เอง เป็นอันตกลงนะ งั้นไปกันเลย...ปะ
ห๊า ! ไปเดี๋ยวนี้เลยหรอ แล้วทำไมต้องเอาเสื้อผ้าไปด้วย เอ๋! พ่อกับแม่จัดของให้ผมเสร็จเลยเหรอเนี่ย
ใช่จะ...ไปกันเลยนะ เดี๋ยวเจ้านายพ่อเขาจะเอารถมารับ
พ่อ แม่ นี่มันอะไรเนี่ย!”
นั่น รถมาแล้ว ไปขึ้นรถได้แล้วละลูก ไม่ต้องห่วงพ่อกับแม่นะ
ดูแลตัวเองด้วยนะลูก พ่อกับแม่..... ขอโทษนะ

หลังจากรับปากตกลงจะไปทำงานที่บ้านของเจ้านายให้พ่อผู้มีพระคุณล้นเหลือ คนตัวเล็กก็ถูกรวบตัวขึ้นมายังรถคันหรูโดยที่เจ้าตัวยังคงมึนงงกับเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมาไม่กี่วินาที มีคำถามมากมายนักที่อยากจะพูดออกมาแต่ก็เหมือนจะถูกกลืนหายลงคอไปหลังจากรถมาจอดถึงหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ คฤหาสน์หลังนี้ดูหรูหรา โอ่งอ่าง ตั้งแต่ประตูรั้วจนถึง ภายในบริเวณตัวบ้านเลยทีเดียว

ถึงแล้วครับ เชิญครับ
ขะ ขอบคุณครับ

(นี่มันอะไรกันเนี่ย ผมฝันอยู่รึเปล่า นี่เหรอที่ที่ต้องมาทำงาน แล้วผมจะมาทำอะไรได้ แล้วทำไมต้องมานอนที่นี้ด้วย แล้วเจ้านายของพ่อเป็นใครกัน แล้วพ่อทำไมต้องให้ผมมาทำงานในที่แบบนี้ด้วย โอ๊ย งงไปหมดแล้วใครก็ได้ช่วยบอกทีเถอะ)
ความคิดฟุ้งซ่านที่อัดแน่นอยู่เต็มสมองของร่างบางหยุดลงเมื่อมีเสียงของหญิงสูงวัยบางคนดังขึ้นข้างๆเขา

ขอโทษนะคะ คุณชื่อ คิม คิบอม ใช่หรือเปล่าคะ
ครับ ใช่ครับ แต่เรียกผมว่าคีย์ก็ได้นะครับ
คะ...งั้นเชิญเข้ามาเลยคะ คุณหนูกำลังรอคุณอยู่
ค คุณหนู เหรอครับ
คะ เชิญคะ
เออ ขอโทษนะครับ คุณหนูของป้าเขาชื่ออะไรหรอครับ
ชื่อ ลี จินกิ คะ
ลี จินกิ...

เมื่อพูดจากันเสร็จคีย์จึงเดินตามแม่บ้านเข้ามายังด้านในบ้าน ไม่ใช่สินะน่าจะเรียกว่าคฤหาสน์มากกว่า มันกว้างขว้างใหญ่โตจริงๆ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นของมีค่าทั้งสิ้น เขาต้องคอยเดินมองโน้นมองนี้อย่างระมัดระวังกลัวว่าจะเผลอไปชนอะไรเขา

เมื่อเดินมาถึงยังหน้าห้องๆหนึ่ง เป็นห้องที่ใหญ่น่าดู คีย์เริ่มอยากรู้แล้วว่าใครกันที่เป็นเจ้านายของพ่อ

(ก๊อกๆๆๆ)
คุณหนูคะ ดิฉันพา คุณคิม คิบอม มาพบแล้วคะ
..... เงียบไม่มีเสียงตอบรับใดๆ
เชิญเข้าไปข้างในได้เลยคะ
ผมเข้าไปได้เหรอครับ
คะ คุณหนูรู้แล้วละคะว่าคุณจะมาพบ
ครับ
(รู้สึกเสียวสันหลังยังไงไม่ รู้)
ขออนุญาตเข้าไปนะครับ

พอประตูเปิดเข้าไป คีย์ก็ได้พบกับเด็กผู้ชายคนหนึ่งซึ่งน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับเขา ซึ่งนั้นยิ่งทำให้เขามึนงงหนักกว่าเดิม

ขอโทษนะครับ คุณคงเป็นลูกชายของเจ้านายพ่อผมใช่ไหมครับ แล้วคุณพ่อคุณไปไหนละ คือผมอยากจะคุยเรื่องที่คุณพ่อคุณจ้างผมมาทำงานที่นี้นะครับ
พ่อไปอเมริกา
อ้าว แล้วผมจะคุยเรื่องงานกับใครละ
ก็ กับฉันนี่ไง ฉันเป็นคนจ้างนายมาเอง แล้วคนที่พ่อกับแม่นายเรียกว่าเจ้านายนะก็ฉันนี่แหละ
ห๊ะ อะไรนะ!!!

คีย์แทบไม่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน นี้มันเรื่องตลกที่ทำให้เขาขำไม่ออกเลยสักนิด

ตกใจอะไร ก็พ่อแม่นายเป็นหนี้ฉันตั้ง 5 ล้าน เขาก็เลยจะให้นายมาใช้หนี้แทนไงละ นายไม่รู้หรอ
บ้า บ้าไปแล้ว นายพูดเรื่องอะไร ฉันไม่เชื่อหรอก พ่อกับแม่ไม่มีทางทำอย่างนี้เด็ดขาด
อ๋อ หรอ! งั้นก็เอาสัญญานี้ไปดู พ่อแม่นายเป็นคนเซ็นมันกับมือ

ร่างเพรียวค่อยๆเดินไปหยิบกระดาษสีขาวที่มีตัวอักษรพิมพ์ไว้ประมาณ เกือบครึ่งหน้ากระดาษ พร้อมกับลายเซนต์และลายนิ้วมือที่แสดงว่าสิ่งที่อีกคนพูดนั้นเป็นความจริง ในสัญญาเขียนไว้ชัดเจนว่า (พ่อแม่เขาติดหนี้อยู่ 5 ล้าน จะต้องชดใช้ภายใน 5 เดือน ถ้าชดใช้ไม่ได้จะถูกฟ้องล้มละลาย แต่ถ้ามีคนมาใช้หนี้แทนให้หนี้ทั้งหมดก็จะโมฆะ แล้วคนที่ใช้หนี้แทนก็จะต้องเป็นผู้รับผิดชอบหนี้ทั้งหมดต่อ) พออ่านข้อความในกระดาษแผ่นบาง คนตัวเล็กแทบจะยืนทรงตัวไว้ไม่อยู่ ขอบตาเริ่มแดงก่ำไม่นานน้ำสีใสก็ค่อยๆไหลซึมออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง ทุกอย่างมันรวดเร็วเกินกว่าที่เขาจะตั้งรับได้ทัน ทำไมพ่อกับแม่ทำกับเขาอย่างนี้ ทำเหมือนเขาไม่ใช้ลูก ทำไมๆๆๆๆๆ น้ำตาของคีย์ไหลออกมาไม่หยุดแม้ไม่อยากจะร้องแต่ก็ห้ามไม่ได้จริงๆ มันสุดจะทนแล้ว!)

ไง ถึงกับน้ำหูน้ำตาไหลเลยหรอ แต่ไม่ต้องเสียใจไปหรอก นายไม่ต้องใช้หนี้ฉันแล้ว
น นายว่าไงนะ นี่นายพูดจริงๆเหรอ
ใช่... เงิน 5 ล้านนายไม่ต้องใช้ฉันแล้ว แต่นายต้องใช้ตัวนายแทนหนี้ 5 ล้านทั้งหมด! นายต้องอยู่กับฉันที่นี้จนกว่าฉันจะพอใจ แล้วหลังจากนั้นถ้านายอยากจะไปก็เชิญ!
ไม่ พูดอะไรบ้าๆ! ฉันไม่มีทางอยู่กับคนอย่างนายเด็ดขาด
ว่าไงนะ! ทั้งๆที่พ่อแม่นายเป็นคนพานายมาประเคนให้ฉันถึงที่ แล้วก็เต็มใจซะด้วย ยังจะมาทำอวดดีอีก
"ไม่ จริง! นายโกหก นายต้องไปบังคับพ่อกับแม่ฉัน ไม่งั้นพวกเขาคงไม่มีทางทำแบบนี้แน่
ไม่เชื่อก็ตามใจ ตั้งแต่วันนี้นายเป็นของฉัน! เป็นของๆฉันคนเดียว! ไม่ว่าฉันต้องการอะไรนายต้องทำตาม ไม่งั้นคนที่เดือดร้อนก็คือพ่อกับแม่นาย!

พูดจบจินกิก็สั่งให้แม่บ้านพาคีย์ไปที่ห้องพัก โดยไม่คิดที่จะสนเลยว่าคนที่ถูกสั่งนั้นจะ เต็มใจหรือไม่ แต่มีหรือที่คนอย่างคิม คิบอม จะยอม

ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น ฉันจะไม่อยู่ที่นี้เด็ดขาด!”
งั้น นายก็เตรียมตัวดูพ่อกับแม่นายเข้าไปอยู่ในคุกได้เลย คนจนก็เป็นคนจนอยู่วันยังค่ำละนะ นายคงไม่มีทางเลือกมากนักหรอก เงินตั้ง 5 ล้านนายจะมีปัญญาเอามาคืนฉันได้ชาติไหน ฉันว่านายควรทำตามที่ฉันบอกจะดีกว่านะ ถ้ายังไม่รีบขึ้นห้องไปเก็บของ เปลี่ยนชุด แล้วก็ลงมาทำงาน ฉันจะให้นายแก้ผ้าเปลี่ยนมันตอนนี้เลย
อะ ไอ้ลามก!
นี่นายกล้าว่าเจ้านายหรอ พ่อแม่นายไม่เคยสอนหรือไงห๊ะ ว่าควรจะทำตัวดีๆกับผู้มีพระคุณนะ
ผู้มีพระคุณบ้าบออะไรกัน นายมันก็แค่ไอ้คนเห็นแก่ตัว ชอบเห็นความทุกของคนอื่นเป็นเรื่องสนุก
ฉันซักจะหมดความอดทนกับนาย แล้วนะ! ฉันจะนับ 1 ถึง 3 ถ้ายังไม่รีบทำตามที่ฉันบอก นายได้ยืนโป๊ในห้องนี้แน่
ไอ้ …”
“1”
ฉัน …”
“2”
ไปก็ ได้

ปัง! เสียงประตูถูกปิดลงทันที คีย์รีบตามแม่บ้านขึ้นไปบนห้อง ถึงแม้จะไม่เต็มใจ แต่ในเวลาก็ต้องยอมฝืนทำตามไปก่อนไม่งั้น คำขู่ของอีกคนอาจจะไม่ใช่แค่คำขู่เป็นแน่

ห้องของคุณอยู่ทางนี้นะคะ อยู่ติดกับห้องของคุณจินกิค่ะ
ห๊า! อะไรนะ แล้วทำไม ต้องอยู่ติดกันด้วยละครับ
ก็เป็นคำสั่งของคุณจินกิ พวกเราต้องทำตามคะ ขอโทษจริงๆนะคะ งั้นคุณก็เอาของไปเก็บแล้วรีบไปเปลี่ยนชุด นี้คะชุด

คีย์รับชุดมาจากแม่บ้าน แล้วก็เปิดประตูเข้าไปในห้อง ข้างในห้องตกแต่งได้สวยจริงๆ ดูหรูหรา ฟอนิเจอร์ หรือของตกแต่งที่ใช้มันทันสมัยและเข้ากับห้องอย่างไม่มีที่ติ  จนเขาเองก็อดรู้สึกชอบห้องนี้ไม่ได้เหมือนกัน ร่างบางใช้เวลาไม่นานในการแต่งตัวเมื่อจัดชุดเข้าที่เข้าทางแล้ว เขาก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาพ่อกับแม่ แต่ปรากฏว่าไม่มีสัญญาณตอบรับใดๆโทรศัพท์ได้ถูกระงับการใช้งานไปแล้ว นั้นยิ่งทำให้เขากังวลและคิดหนักเข้าไปใหญ่ ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ ความจริงมันคืออะไรกันแน่ พ่อกับแม่ทำไมถึงทำแบบนี้ ยังไม่ทันที่จะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ เสียงเคาะประตูดังขึ้น

ปังๆๆๆ!
นี่นาย ฉันให้เข้าไปเปลี่ยนชุดนะไม่ได้ให้ไปไถนา ทำไมนานจัง หรือว่าเสียใจจนผูกคอตายไป แล้วรีบๆออกมาซะทีสิ

(มันจะอะไรกันนักกันหนา ห๊ะ! จะรีบออกไปเดี๋ยวนี้แหละ) คนตัวเล็กได้แต่บ่นกับตัวเองถึงความเอาแต่ใจของคนที่วางอำนาจเป็นเจ้าของตน


ไงออกมาได้แล้วหรอ นึกว่าจะให้ฉันเข้าไปตามถึงเตียงซะอีก
ไอ้บ้า ลามก
ถ้านายด่าฉันอีกคำ ฉันจะทำอย่างที่ด่าจริงๆ ชอบใช่ไหมละ ไอ้เรื่องแบบนี้เนี่ย
นี่นาย! ไอ้....
เอาสิ ด่าสิ
(ใจเย็นๆไว้คิบอมนับ 1 ถึง 3 เอาไว้นะลูก)

แล้วนายมีอะไรถึงลากสังขาลมาตามถึงนี้
นายลืมหน้าที่ของตัวเองแล้วหรอ นายเป็นคนใช้ส่วนตัวของฉัน เพราะฉะนั้นนายก็ต้องมาคอยรับใช้ฉันตลอด 24 ชั่วโมง ไม่ว่าฉันต้องการอะไรนายก็ต้องทำตามนั้น เข้าใจไหม

(ไอ้หน้าเลือด เผด็จการสุดๆ นิสัยอย่างนี้ใครมันจะไปทนนายไหว) คีย์คิดด่าจินกิอยู่ในใจทั้งๆที่อยากจะตะโกนด่าให้หน่ำใจ แต่ก็ยังเก็บอารมณ์ไว้จนกว่าเจ้าตัวจะทนไม่ไหว

แล้วจะให้ฉันทำอะไรละก็บอกมาสิ
ไปกินข้าว ฉันหิวแล้ว
แล้วนายจะให้ฉันป้อนหรือ หิวข้าวก็ไปกินสิ!
จะกินได้ไงก็มันไม่มีคนทำ
ห๊า! อย่าบอกนะ ว่า...นายจะให้ฉันทำให้กินนะ
ใช่ ไปได้แล้วฉันหิวจนจะกินคนเข้าไปได้ทั้งตัวแล้ว

ไม่พูดเปล่าร่างสูงยัง มองคีย์ด้วยสายตาแปลกๆ จนคนถูกมองถึงกับหน้าถอดสี รีบวิ่งลงไปห้องครัวแทบไม่ทัน ท่าทางที่เหมือนกระต่ายตื่นตูมของคีย์ ยิ่งทำให้คนที่พูดชอบใจหนัก จนอดขำไม่ได้

ร่างบางเดินลงมาข้างล่างอย่างเก้ๆกังๆเพราะไม่รู้ว่าห้องครัวมันอยู่ตรงไหน เขาเดินหาอยู่นานเพราะบ้านหลังนี้ใหญ่ซะเหลือเกิน แล้วตัวเองก็เพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรก โชคดีที่มาเจอกับแม่บ้านคนหนึ่งซึ่งช่วยบอกทางให้ พอไปถึงห้องครัวก็แทบอยากจะร้องไห้ เขาไม่รู้ว่าจะเริ่มทำอะไรก่อนดี จะหยิบจับอะไรก็ไม่ค่อยถนัดห้องครัวนี้ ทั้งใหญ่และข้าวของก็เยอะถึงแม้จะจัดเป็นระเบียบก็ตามที

แล้ววันนี้ ฉันจะทำอะไรที่ไอ้บ้าอำนาจมันกินละเนี่ย ค่อยดูเถอะเดี๋ยวแม่จะใส่ยาพิษซะเลย
อะ แฮ่ม !

ยังไม่ทันที่จะได้ทำอะไร คนที่เขาแอบคิดปองร้ายก็เดินเข้ามา เหมือนเงาปีศาลดีๆนี่เอง
นายเข้ามาทำไม ฉันยังทำอะไรไม่เสร็จเลยนะ
ทำไม่เสร็จหรือทำไม่เป็นกันแน่
นี่นาย! ฉันก็กำลังจะทำอยู่นี่ไงละ นายก็ออกไปสิ
ไม่ออก ถ้าฉันออกไป แล้วเกิดนายใส่ยาพิษให้ฉันกิน ฉันไม่แย่หรอกหรอ

(แล้วมัน สมควรไม่ละ คนอย่างนายนะ) ร่างบางได้แต่คิดอยู่ในใจ
รีบทำเร็วๆสิ ฉันหิวจะแย่อยู่แล้ว

คีย์ยืนคิดเมนูซักพัก แล้วก็เริ่มทำอาหารที่เขาคิดว่าจินกิต้องอ้าปากค้างแน่ ถ้ารู้ว่ามันคืออะไร
แล้วก็เริ่มลงมือทำอย่างขะมักเขม้น โดนที่จินกิเองก็ยืนมองเขาอยู่ไม่วางตาเหมือนกัน

เอา เสร็จแล้ว
อะไร นี่นายทำอะไรมาให้ฉันกินเนี่ย
ดูไม่ออกรึไง ก็ไข่ต้มไง
ไข่ต้ม?”
ใช่ ทำไม นายไม่รู้จักหรอ อะ...ฉันลืมไป คนอย่างนายคงไม่เคยกินละสิ คนรวยก็อย่างนี้แหละ กินแต่อาหารหรูๆแพงๆ ฟุ่มเฟือย ไม่รู้จักความพอดี
ใช่ ฉันไม่เหมือนพวกคนจนๆอย่างนายหรอกนะ กินอะไรไม่เลือกเลยหนิ
นี่ นาย! คนเขาอุตสาห์ทำให้กินแล้วยังจะมาบ่นอีก ไหนบอกว่าหิวมากไม่ใช่หรอ ฉันมีปัญญาทำให้นายกินได้แค่นี้แหละ อยากกินอาหารดีๆก็ไปสั่งจากโรงแรมโน้น หรือไม่ก็ให้แม่นายทำให้กิน แต่พ่อกับแม่นายไม่อยู่หนิ ฉันว่านายคงถูกทิ้งแล้วละ พวกลูกคนรวยก็เป็นอย่างนี่แหละ เป็นพวกเด็กมีปัญหา พ่อแม่ก็ไม่สนใจ วันๆทำแต่งาน ใช่เงินฝาดหัวลูกอย่างเดียว ไม่น่าหละ นายถึงแต่มีนิสัยแย่ๆแบบนี้ เพราะพ่อแม่นายคงไม่มีเวลาสั่งสอนละสิ
นี่ มันจะมากไปแล้วนะ!

เพล้ง! ร่างสูงขว้างจานที่วางบนโต๊ะตกแตกกระจายลงพื้นจนหมด แล้วหันมาเล่นงานคนตัวเล็กที่ยืนตกใจกับการกระทำของจินกิ เขาไม่คิดว่าอย่างจินกิจะโมโหมากถึงขนาดนี้ ร่างสูงรีบเดินตรงเข้าไปหาคีย์ทันที แต่ด้วยความตกใจและสัญชาตญานการเอาตัวรอดคีย์จึงรีบก้าวเท้าจะวิ่งหนีแต่จินกิกลับถึงตัวเขาก่อนที่คนตัวเล็กจนก้าวเท้าเดินด้วยซ้ำ


น.. นายจะทำอะไรนะ อย่าเข้ามานะ นี่นายบ้าไปหรือไง...อย่าเข้ามานะ
ทำไม นายกลัวหรอ ที่เมื่อกี้ยังด่าฉันฉอดๆอยู่เลยนี่ ฉันบอกนายไปแล้วใช่ไหมว่าฉันหิวมาก หิวจนกินคนได้ทั้งตัว
ละ แล้วไง นายเป็นยักหรือไงถึงกินคนได้นะ บ้ารึเปล่า
ฉันเป็นยิ่งกว่ายักอีก


ยังไม่ทันที่คีย์จะได้พูดอะไรต่อจินกิก็ดึงแขนเขาเข้ามาหาตัว แล้วโอบเอวบางเข้ามาแนบลำตัว ในตอนนั้นหน้าของทั้ง 2 คน ใกล้ไม่ถึงเซน


นี่นายอย่าทำอะไรบ้าๆนะ ฉันไม่สนุกด้วยนะ
แต่ฉันสนุกนี่
นาย.......................
คำพูดของคนตัวเล็กถูกกลืนหายลงไปด้วยฝีมือของ จินกิ เขาก้มลงจูบร่างบางในทันทีที่อีกคนพยายามจะพูดจาโต้แย่งกลับมา ร่างบางดวงตาเบิกกว้าง ดิ้นไปมาไม่หยุด พยายามจะดันตัวออกมา แต่ก็ไม่เป็นผล แถมตอนนี้แขนทั้งสองข้างยังถูกล็อกไว้อีก ยิ่งต่อสู่ดิ้นรนไม่ได้ก็ยิ่งเจ็บใจ ทำไมเขาต้องมาเสียจูบแรกให้กับคนแบบนี้ด้วย ทำไมพระเจ้าถึงแกล้งเขาแบบนี้ จินกิจูบคนตัวเล็กอยู่นานจนอีกคนเกือบจะหมดลมหายใน รสจูบนี้มันทั้งรุนแรงและฉุนเฉียวร่างสูงกัดปากล่างของอีกคนจนเกือบห้อเลือด ขบกัดจนคนถูกจูบสะดุ้งจะหันหน้าหนีแต่มือแกร่งก็รั้งศีรษะของคีย์ ไว้ให้หันหนีไปไหนไม่ได้ ลิ้นหนาพยายามดันเข้าไปสำรวจความหวานภายในจากคนตัวเล็กอยู่นาน

อื้ออออ...

เมื่อความอดทนของร่างบางใกล้ถึงที่สุด เขาจึงใช้เล็บจิกแขนจินกิแรงๆ จนคนร่างสูงยอมปล่อยเขาเป็นอิสละ พอทั้งสองผละออกจากกัน ไม่รู้ทำไมจู่ๆหน้าของคีย์ถึงไม่แดงระเรื่อเหมือนลูกสตอเบอรี่สุกเปร่ง แต่ บริเวณขอบตากลับแดงกลำเหมือนจะร้องไห้ คีย์รีบเอามือปิดปากตัวเองไว้เพราะมันทั้งเจ็บแล้วก็บวมจนห่อเลือด จากนั้น เขาก็วิ่งหนีขึ้นห้องของตัวไปทันที ปล่อยให้คนเริ่มเรื่องตะโกนเรียกตาม จนบ้านแทบแตก


นี่นาย...เดี๋ยว จะไปไหน คีย์กลับมาเดี๋ยวนี้นะ!คีย์!”

เมื่อขึ้นไปถึงห้องคีย์รีบปิดประตูล็อกห้องทันที เขายังทำใจไม่ได้กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งความรู้สึกในตอนนี้สับสนตีกันไปหมด  ทำไมจินกิถึงทำกับเขาแบบนี้

นายทำเกินไปแล้วลี จินกิ! ฉันจะไม่ทนอยู่กับนายอีกแล้ว ให้ฉันเข้าไปอยู่ในคุกก็ยังดีกว่าต้องทนอยู่กับคนอย่างนาย

คีย์รีบจัดการเก็บข้าวของเพื่อจะออกไปจากที่นี้ทันที เมื่อคิดกับตัวเองได้เช่นนั้น

00024619_93414.gif
ฟิดเรื่องยาวววววววววววววว
เรื่องนี้แต่งจบแน่คะ 555 ไม่ต้องให้รอเพราะมันเป็นฟิกแปลงที่แต่งจบแล้ว
แต่จะลงรวดเดี๋ยวหมดก็กระไรอยู่ เพราะต้องมีการขัดเกลาเนื้อเรื่องใหม่อีกครั้ง
เดี๋ยวนี้ไรเตอร์คิดอะไรไม่ค่อยออกเลยเอาฟิกที่แต่งคู่อื่นมาแต่งใหม่ 555
หวังว่าคงจะชอบกันนะฮับ
ตอนนี้ของแต่งอนคีย์เยอะหน่อย หวังว่าคงไม่เบื่อกันนะ ส่วนคู่อื่นๆพยายามแต่งอยู่คะคงไม่นานเกินรอ
ฝากเรื่องนี้ไว้ด้วยนะคะ

ข้างล่างนี้เครดิทรูปค๊า
credit Muffincafe – cafeador , onkeymanse & on-keycn


Fiction of Me |trackback(0) |ความคิดเห็น(0)

ลงความคิดเห็น















เจ้าของบล๊อกนี้เท่านั้นที่อ่านได้

ข้อมูลส่วนตัว

Shinee Land☆*゜

Author:Shinee Land☆*゜


Trackbacks ล่าสุด

ค้นหา

แบบฟอร์มขอเป็นเพื่อน