[SF] จำนำรัก 2min - nc 18 Part 1



จำนำรัก

บ้านคฤหาสน์หลังใหญ่โต ที่มีข้าราชบริวารมากมายคอยรับใช้เจ้านายหนุ่มรูปงามซึ่งเป็นเจ้าของคฤหาสน์กับพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้เพียงผู้เดียว เขาเป็นอมตะ ไม่มีวันตาย ชีวิตอยู่อย่างสุขสบาย อยากได้อะไรก็นิมิตรดลหาได้หมด เพราะทั้งร่างกาย และจิตวิญญาณของเขาได้ถูกขายให้กับซาตานตนหนึ่ง เพื่อแลกกับสิ่งเหล่านั้นที่เขาต้องการจะได้มาครอบครอง แต่มีสิ่งเดียวที่เขาไม่สามารถนำมาครอบครองได้ คือความรัก สิ่งนี้เป็นเพียงสิ่งเดียวที่ไม่ว่าจะปรารถนาสักเพียงใดก็ไม่เคยได้มา เพราะชีวิตเขาเป็นอมตะ แต่คนที่เขารักนั้นไม่ได้เป็นอมตะเหมือนดั่งตัวเขา ร่างกายย่อมมีวันดับสูญ ดังนั้นทุกวันเขาจึงต้องคอยหาสิ่งนี้มาเติมเต็มให้ไม่ขาด ทุกคนต่างรู้ดีว่า เจ้านายรูปร่างผู้นี้ตั้งการจำนำไถ่ซื้อร่างกายคนมาเพื่อการใด

 

นายท่าน

 

เสียงของชายหนุ่มผู้ซึ่งคอย ปรนนิบัติรับใช้เจ้านายของตนอย่างไม่เคยขาดตกบกพร่องดังขึ้น ด้านหลังเขาในขณะที่ตัวเขากำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องโถงโอ่งอาด อย่างสบายใจ

 

วันนี้มีเศรษฐีคนหนึ่งเอาลูกชายมาจำนำครับ

ลูกชาย...เหตุผลละ

ครอบครัวเขากำลังจะล้มละลาย ตอนนี้ต้องการเงินมากพอที่จะนำไปชดใช้หนี้สินทั้งหมด

อืม...แล้วเจ้าว่าไง ของที่จำนำมา เจ้าว่าข้าจะถูกใจไหม

คงจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง

ฮาๆๆ เจ้าทำงานได้ดีมากจงฮยอน ไปจัดการรับของจำนำมา แล้วเอาสิ่งที่เขาอยากได้ตอบแทนไป

ครับ

 

หลังจากได้รับคำสั่งจากเจ้านาย จงฮยอนก็รีบกลับไปยังบ้านของเศรษฐีที่กำลังจะตกอับ เขาหยิบยื่นค่าตอบแทนให้ครอบครัวของเศรษฐีผู้นั้นจนหน่ำใจ ก่อนจะแลกเปลี่ยนกับของจำนำนั้นกลับมายังคฤหาสน์ของเจ้าของ ของตน ชายหนุ่มรูปร่างเบาะบางราวกับผู้หญิง ผิวขาวอมชมพู เนื้อตัวขาวเนียนสะอาดหมดจดไร้ราคี ถ้าจะบอกว่างดงามราวกับเทพธิดาองค์น้อยก็ไม่มีใครกล้าขัดความคิดเห็นเหล่านี้ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ช่างขัดกับความงดงามเหล่านี้เหลือเกิน ดวงตาอันเศร้าหม่อง ไม่มีแววตาสุกใส ระยิบระยับ ไม่ว่าจะมองไปทางใดดอกไม้ก็พาแห้งเหี่ยวเหมือนดวงตาคู่นั้น

ถึงแล้วครับ นี้คือที่ที่คุณจะต้องอยู่จนกว่าจะมีคนมาจำนำคุณกลับไป

จำนำกลับไป แสดงว่าฉันสามารถไปจากที่นี้ได้ใช่ไหม?

 

คำถามนั้นกลับไม่ได้รับคำตอบ มีเพียงรอยยิ้มบางๆส่งกลับไปให้ แต่ชายหนุ่มตัวน้อยจะรู้ไหมว่าที่แห่งนี้ไม่เคยมีใครมาไถ่สิ่งที่ตนจำนำกลับไปได้เลยสักคน ของที่ถูกจำนำแล้วยอมไม่มีวันออกไปจากที่นี้ได้ จนกว่าร่างกายจะดับสูญ หรือจนกว่าผู้เป็นเจ้าของคฤหาสน์หลังนี้จะเป็นคนทำให้ดับสูญซะเอง

 

รถม้าแล่นผ่านประตูรั้วบานใหญ่จนมาถึงยังบริเวณภายในคฤหาสน์ ผ่านสวนดอกไม้นานาพันธ์ ผ่านสระน้ำที่พุ่งโปรยปรายแล้วตกลงมาเหมือนหยาดฝน ผ่านทุ่งหญ้าเขียวขจี พร้อมกับสายลมที่พริ้วไหว จนยอดหญ้านั้นปลิวไปมา จากบริเวณรอบจนเข้ามาถึงตัวคฤหาสน์ใช้เวลาในการเดินทางอยู่สักพักถึงจะเข้ามายังด้านในได้ เสียงฝีเท้าม้าค่อยๆหยุดเดินดังย่ำเป็นจังหวะก่อนจะจบลงตรงประตูทางเข้าคฤหาสน์พอดี ไม่นานคนรับใช้ผู้รู้หน้าที่ก็รีบเดินมาเปิดประตูต้อนรับด้วยหน้าตาเจียมเนื้อเจียมตัวโค้งก้มหัวให้ทุกย่างก้าวที่ผู้มาเยือนย่ำเดิน

 

เชิญครับ ถึงคฤหาสน์ของนายท่านแล้ว ตอนนี้เราจะนำคุณไปยังห้องของคุณ เพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเครื่องแต่งกายเสียใหม่

 

ไม่มีคำตอบใดจากปากของคนถูกจำนำหรือจะพูดได้ว่าไม่สามารถจะพูดอะไรได้นอกจากทำตามเท่านั้น กระเป๋าข้าวของใดๆที่จะนำมาก็ไม่มี วันนี้เขามาแต่ตัวเท่านั้น หลังจากที่พ่อขอร้องเขาทั้งน้ำตา ด้วยความเป็นลูกที่ไม่สามารถอกตัญญูพ่อแม่ได้จึงต้องก้มหน้าทำตาม ถึงแม้จะเจ็บปวดทรมานเพียงใด ถึงแม้จะกลัวแสนกลัวก็ต้องทำ

 

พอก้าวลงจากรถ ชายหนุ่มร่างน้อยก็ถูกพามายังห้องที่ผู้ชายคนนั้นบอกไว้ ระหว่างทางเดินมีห้องเยอะแยะมากมายจัดเป็นบริเวณ เหมือนคฤหาสน์แทบยุโรป บ้างก็มีห้องแบบเอเชียสลับกันไปตามแต่ใจเจ้าของบ้าน แต่ข้าวของตกแต่งทุกชิ้นล้วนแต่เป็นของหายาก หรือไม่ก็ราคาแพงจนไม่กล้าแตะต้อง เขาเดินตามคนรับใช้ไปตามทางเรื่อยๆจนถึงห้องที่จัดไว้สำหรับตน พอเดินเข้าไปภายในห้องก็มีคนรับใช้อีกสองสามคนคอยปรนนิบัติเขาอยู่อีก แม้แต่เสื้อผ้าก็ยังถอดให้ เวลาอาบน้ำก็คอยนวดถูร่างกายรับใช้ไม่ห่าง เหมือนเขากลายเป็นตุ๊กตาตัวน้อยคอยแต่นั่งกระพริบตา ให้คนอื่นหยิบจับ ยื่นนู้นนี้ให้ หลังจากอาบน้ำชำระร่างกาย ประทินผิว แล้วจบลงด้วยการสวมใส่เสื้อผ้าอาภร ก็เป็นอันเสร็จครบทุกขั้นตอน ชายหนุ่มร่างน้อยรูปงาม ในตอนนี้กลับงดงามขึ้นกว่าเดิมอีกหลายเท่านัก

นั่งรออยู่ในห้องนี้นะคะ สักครู่นายท่านจะมาพบคุณ

 

สิ้นเสียงการพูดจา คนรับใช้ทุกคนที่อยู่ภายในห้องก็กลับออกไปจนหมด ไม่นานคนด้านในก็สัมผัสได้ถึงเสียงเปิดกลอนประตู ชายร่างสูงใหญ่ รูปร่างเหมือนถอดออกมาจากเทพบุรุษสมัยกรีกโรมัน หน้าตาคมเข้ม รูปงาม ทุกย่างก้าวทุกสายตาที่จับจ้อง แทบทำให้คนถูกจ้องมองไม่กล้าขยับหายไปไหน ชายร่างสูงเดินไปนั่งบนขอบเตียง ก่อนจะสั่งอีกคนให้เดินเข้ามาหา

 

เจ้าใช่ไหม แทมิน เดินเข้ามาใกล้ๆข้าสิ

 

คำสั่งดังชัดจนไม่อาจขัดขืน ร่างน้อยก้าวเดินไปหาผู้ออกคำสั่งอย่างกล้าๆกลัวๆ ร่างกายสั่นเล็กน้อย ดวงตามีน้ำใสๆคลอเบ้าจนขอบตาแดงก่ำ

 

ใช่ได้เลย ไม่ผิดหวังจริงๆ งดงามมาก เจ้างดงามกว่าใคร

ท่าน...หมายความว่ายังไง

เจ้าเป็นของข้า

ของ...ท่าน

 

ท่อนแขนใหญ่รวบกอดร่างบางเขามากกกอด สูดดมกลิ่นกายหอมหวานจากแก้มทั้งสองข้าง ในขณะที่ร่างบางนั้นยังคงมึนงงไม่ได้สติ สองแขนจึงได้แต่กอดคอแกร่งพยุงตัวไว้

ทั้งร่างกาย ทั้งจิตใจ เจ้าเป็นของข้า จะเป็นหรือจะตายต่อไปข้ากำหนดเอง

ไม่...ปล่อยข้านะ

 

ร่างที่อยู่ในอ้อมกอดเริ่มขยับทุบตีคนที่กำลังใช้วาจาครองครอบเขาไว้อย่างบ้าคลั่ง น้ำตาที่ใกล้จะไหลก็ได้รินไหลออกมาสมใจ ความกลัวแล่นจับขึ้นมาครอบคลุมทั่วร่างกาย ความน้อยใจเสียใจยังคงมีอยู่ไม่จางหาย

 

หึ...ดิ้นไปก็มีแต่จะเจ็บตัว เจ้าลองมองดูตัวเจ้าสิ ในตอนนี้บาดแผลเต็มไปหมดแล้ว

 

ใช่ ตัวเขาในตอนนี้มีแต่รอยขีดข่วนเต็มร่างกายไปหมด แต่นั้นเป็นผลจากการที่เขาทำกับอีกางน้อยก็ก้าวเดินมาสู่อ้อมกอดแกร่ง

เจ้าต้องการข้า ใช่ไหม ใบหน้าน้อยขยับตอบรับเองดังถูกต้องมนต์ หลังจากนั้นเขาก็ถูกอุ้มลอยจากพื้นไปสู่เตียงกว้างสีขาวสะอาด

เจ้าเป็นของข้า ริมฝีปากหนาก้มลงประทับรอยจูบลงไปที่ผิวปากนวลเนียนสีแดงสด ลิ้นสอดใส่เข้าไปกวาดต้อนตักตวงชิมรสชาติน่าลิ้มลองจนพอใจ ก่อนจะฝั่งรอยจูบไว้ทั่วทุกอณูของร่างอันน่าโอชะ

อือ...

 

ร่างกายของหนุ่มน้อยที่ไม่เคยถูกผู้ใดแตะต้องสัมผัส พอถูกปลุกเล้าจาบจ๊วงหนักเข้า เจ้าตัวก็รู้สึกเหมือนคนใกล้ตาย หายใจติดขัด หัวใจเต้นแรง ปากเผยออ้าร้องครางไม่หยุด ร่างกายเริ่มแดงฉาน ร้อนไปทั่วตัว

 

เจ้างดงามเหลือเกิน เสียงครางของเจ้าช่างหวานจับใจ เจ้าน่าลิ้มลองกว่าผู้ใด

 

ร่างสูงใหญ่เริ่มคุกคามมากขึ้นอีก เรียวขางามถูกจับให้ตั้งฉากแล้วจับแยกออกกว้าง ส่วนน่าปรารถนาของร่างน้อยโผล่ชูชันขึ้นมาให้เขาชิมเลียจนมันมีสีแดงสด ปากหนาเฝ้าโลมเลียอยู่ตรงส่วนนั้น นิ้วมือก็คอยทแยงย้ำเข้าไปในช่องเล็กแคบจนมันเปิดอ้าออกกว้าง

 

อะ อ๊า~”

 

น้ำสีขุ่นถูกปล่อยออกมาเมื่อผู้ถูกกระทำต้านทานแรงรักไว้ไม่ไหว มินโฮดูดเลียซึมซับน้ำเหนียวนั้นลงไปอย่างไม่รังเกียจ

 

เจ้าพร้อมสำหรับข้าแล้วสินะ 

 

ร่างกายกำยำยันตัวลุกขึ้นถอดเสื้อผ้าของตนออก เหลือแต่ร่างเปลือยเปล่า ณ เวลานี้ ทั้งสองปราศจากสิ่งใดมาขว้างกั้นแล้ว ร่างสองร่างแนบชิดดั่งเสมือนเป็นคนๆเดียวกัน มินโฮจับท่อนขาเรียวทั้งสองเกี่ยวกระหวัดไว้ที่เอว แท่งกายของเขาค่อยๆสอดแทรกเข้าไปในร่างน้อยจนเกือบมิด

 

อ๊ะ...เจ็บ...

 

เลือดแดงฉานรินไหลออกมาจากช่องทางที่ฉีกขาดจากการกระแทกอย่างหนักหน่วง

 

เดี๋ยวมันจะดีเอง เจ้าไม่ต้องเกร็ง

 

มินโฮขยับแท่งกายเข้าออกเบาๆให้ร่างน้อยได้ปรับสภาพ ก่อนจะเร่งจังหวะถี่กระชันมากขึ้นจนแท่งกายนั้นแทรกซึมเข้าไปจนสุดแกน

อะ อ่า...แทมิน

แท่งกายของมินโฮขยับถี่รั่ว ดั่งเสียงของหัวใจที่เต้นเสมือนเสียงกลองกำลังตีดังสนั่นหวั่นไหว เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นไม่แพ้เสียงร้องครวญคราง หรือเสียงเคลื่อนคล้อยไปมาของเตียงนอน

 

อ่า...เจ็บ...ไม่ไหวแล้ว

 

ท่อนแขนเรียวโอบกอดลำคอแกร่งไว้แน่น ท่อนขาก็กระชับเกี่ยวเอวหนาไว้จนเกร็ง ร่างกายสั่นสะท้านทุกครั้งที่รู้สึกเสียวซาบซ่านขึ้นมาจับใจ หยาดน้ำตาค่อยๆไหลเรื่อยลงมาตามแก้มเนียนไม่ขาดสาย พร้อมกับเสียงสะอื้นปนเสียงร้องคราง

 

อึก...อือ...ดีจริง...ร่างกายของเจ้าทั้งหอม หวาน ตอบรับข้าได้ดีเหลือเชื่อ เจ้าน่าพิสมัยเหลือเกิน แทมินของข้า

 

ท่วงทำนองรักที่แสนจะร้องแรงดังเปลวเพลิง ดำเนินต่อไปอย่างไม่หยุดหย่อน แรงขึ้น และแรงขึ้นอีก ร่างกายเบียดเสียด หลอมเข้าหากันจนยากจะมอดไหม้  เชื้อเพลิงลุกโชนไม่มีสิ้นสุด จนเหงื่อโทรมกาย แต่แค่เตียงนอนยังไม่สามารถหยุดแรงปรารถนาของร่างสูงได้ ทั้งพื้นเย็นเฉียบ โซฟาที่จัดอยู่มุมห้อง โต๊ะเครื่องแป้ง หรือแม้แต่ในห้องน้ำ หรือระเบียงที่ยื่นออกไปของห้องนอน ทุกๆที่ในห้องนี้ก็ยังคนมีกลิ่นอายของทั้งสองตลอดคืน

 

รุ่งอรุณของเช้าวันใหม่มาเยือน แสงแดดอ่อนๆสอดส่องผ่านหน้าต่าง เข้ามายังห้องพร้อมกับสายลมที่ปริวผ่านม่านลายลูกไม้สีขาวนวล ช่างเป็นบรรยากาศที่อบอุ่นยิ่งนัก ร่างสองร่างที่นอนกอดก่ายแอบอิงแนบชิดกันก็ยังคงหลับไหลอยู่ เพราะเหน็ดเหนื่อยจากการร่วมรักกันมายาวนาน หลายต่อหลายครั้ง

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

เสียงเคาะประตูดังแทรกเข้ามายังโซนประสาทการรับรู้ คนตัวเล็กที่นอนหลับอยู่จึงเริ่มขยับเปลือกตาเล็กน้อย ก่อนจะงัวเงียตื่นอย่างสลึมสลือ

 

อึ อือ...

 

เพียงแค่ขยับตัวออกจากอ้อมอกแกร่งร่างกายก็เจ็บเหมือนดั่งถูกเข็มพันเล่มทิ่มแทง ปวดระบมไปทั่วตัว เจ็บแสบตรงช่องทางด้านหลังจนไม่กล้าขยับ

นายท่าน กระผมเข้าไปนะครับ

 

สิ้นเสียงการขออนุญาต ประตูก็ถูกเปิดออก แทมินรีบดึงผ้าห่มผืนใหญ่ขึ้นมาคลุมกายทันที เมื่อใครอีกคนเข้ามา

 

อ้าว นายท่านยังไม่ตื่นหรือครับคนพูดหันไปหาร่างบางที่นั่งกอดผ้าห่มอยู่

ยะ ยังไม่ตื่น

ไม่เป็นไรครับ แล้วเช้านี้คุณอยากทานอาหารเช้าแบบไหนดีครับ ผมจะได้จัดให้ เพราะนายท่าน ไม่ค่อยจะทานอาหารเช้าสักเท่าไหร่

...อะไรก็ได้

ครับ งั้นผมขอตัวก่อน

 

ประตูปิดลงพร้อมกับร่างของผู้มาเยือนเดินออกไป แทมินได้แต่นั่งถอนหายใจ จ้องมองไปทั่วห้อง คิดอยากจะหาวิธีหนี แต่จะทำได้อย่างไรกัน ในเมื่อคนที่อยู่ข้างกายช่างน่ากลัวเหลือเกิน กลัวว่าถ้าเกิดจับได้ว่าเขาคิดตีจาก ตัวเขาจะถูกทำให้ทรมานจนตาย กลัวเหลือเกิน

 

อื้อออ

 

ร่างสูงเริ่มขยับกายไปมาเล็กน้อย เปลือกตาค่อยๆลืมขึ้นอย่างช้าๆ พอลืมตาตื่นขึ้นมาเต็มตา เขาก็ยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก จ้องมองมายังร่างบางที่นั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ข้างกาย

 

ตื่นนานแล้วหรือ คนดีของข้า

 

ท่อนแขนแกร่งรวบดึงร่างน้อยเข้ามากกกอด พร้อมกับประทับจูบไปที่เปลือกตา ไล้ลงมายังแก้มข้างซ้าย แล้วก้มลงกดจูบไปบนไหล่เนียนจนเกิดรอยสีแดงช้ำ ก่อนจะไล้ใบหน้าขึ้นไปขบเม้มติ่งหูนิ่มหยอกล้อจนพอใจ ลิ้นหนาจึงค่อยแทรกแหย่เข้าไปในรูหู

 

อะ...อย่า...

เจ้าไม่ชอบ? คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อยอย่างขัดใจ หน้าตาเริ่มดุดันจนอีกคนเริ่มกลัวขึ้นมา

ปะ เปล่า...นี่ยังเช้าอยู่ ข้า...เหนื่อยแล้วก็หิว

งั้นหรือ ข้าจะพาเจ้าไปอาบน้ำแล้วไปทานอาหารเช้า

อาบน้ำ...

ใช่...เจ้าไม่อยากอาบน้ำกับข้างั้นหรือ

เปล่า...ตามใจท่านเถอะ

หึ...เจ้าช่างถูกใจข้าเสียจริง แทมินของข้า

 

ร่างบางถูกอุ้มไปยังห้องอาบน้ำที่กว้างไม่แพ้ห้องนอน อ่างอาบน้ำกว้างพอที่หลายคนจะลงไปอาบได้ ซึ่งตอนนี้มันมีน้ำเติมเต็มอ่างเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว มินโฮว่างร่างในอ้อมแขนลงไปแช่น้ำในอ่างตามด้วยตัวเขา การอาบน้ำค่อยๆดำเนินไปอย่างไม่รีบร้อน ร่างสูงอุ้มแทมินขึ้นมานั่งค่อมทับตักตนไว้ เขากวักน้ำขึ้นมาลูบไล้ไปทั่วร่างกายเนียนนุ่ม นวดถูไปมาอย่างสนุกมือ แทมินได้แต่หลบสายตาที่จ้องมองร่างของตน อย่างแฝงความนัย สภาพล่อแหลมแบบนี้ จะชวนคิดอย่างอื่นไปได้เสียอย่างไร

 

แทมิน... เสียงเรียกอันอ่อนโยนทำให้ใบหน้าหวานหันมองอย่างสงสัย

ขยับตัวของเจ้าสิ

ขยับ...

ใช่ กอดคอข้าไว้ แล้วขยับก้นงอนของเจ้า

ท่าน...

เจ้ากล้าปฏิเสธข้าหรือ

...

 

ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นจนเลือดขึ้นสี  ร่างน้อยขยับกายส่วนล่างแนบชิดเสียดสีไปมาเข้ากับแท่งกายของมินโฮที่กำลังตั้งชัน ก่อนจะแท่งกายนั้นจะดันเข้าไปในตัวเขาจนสุดแท่ง

 

อ๊ะ...อือ

 

ช่องทางเล็กหดรัดแท่งกายจนแน่นก่อนคนด้านบนจะค่อยๆขยับกายขึ้นลงบำเรอนำความสุขให้ผู้ที่เป็นใหญ่

 

อ๊า...ตัวเจ้ารัดของๆข้าแน่นเหลือเกิน เจ้าทำข้าแทบคลั่ง แทมิน...ขยับแรงๆ อ่า...แรงอีก

อึ...อ่า

 

แรงขยับเพิ่มจังหวะหนักหน่วงขึ้นอีกหลายเท่าตัว ร่างเล็กโอบกอดเข้าหาอีกคนไว้แน่น ก้นงอนขยับขึ้นลงรั่วเร็วจนตัวโก่ง

 

จูบข้า แทมิน

 

คำสั่งที่ไม่อาจขัดขืนมีแต่ต้องทำตาม แทมินโน้มหน้าเข้าไปป้อนจูบไร้เดียงสาให้คนตัวสูง ถึงจะไม่ชำนาญ ไม่ร้อนแรงเท่าอีกคน แต่ก็สามารถทำให้เคลิ้มฝันไปกับรสจูบนี้ได้

 

อือ...

 

มินโฮ ย้ายร่างบางให้เปลี่ยนไปพิงยึดจับขอบอ่าง ก้นงอนที่เชื่อมต่อกับของๆเขาก็ยังดำเนินขยับเข้าหากันไม่ขาด ร่างเล็กกอดขอบอ่างไว้แน่น เพราะท่อนกายส่วนล่างของตนถูกสอดใส่จนสั่นสะท้าน ก้นงอนแอ่นขึ้นตั้งรับของๆมินโฮที่ใส่เข้ามาไม่ขาดตอน ทุกครั้งที่สอดใส่ น้ำที่อยู่ในอ่างก็จะกระเพื่อมเหมือนพายุกำลังเข้า เสียงน้ำกระเฉาะดังลั่น ไม่แพ้เสียงครางของทั้งสอง

 

อ่า...แทมิน

ท่าน...

มินโฮเรียกข้าว่ามินโฮ

อะ อ๊ะ...มินโฮ...ข้าไม่ไหวแล้ว

อีกนิดเดียว...อ่า

 

มือหนาบีบเคล้นบั้นท้ายเนียนจนเป็นรอย แดงแท่งกายใหญ่กระแทกถี่กระชันจนร่างบางสั่นคลอน  เสียงเนื้อกระทบเข้าหากันดังถี่ยิบ จนแทบจะลุกไหม้ ยิ่งใกล้ถึงจุดหมาย ยิ่งโหมแรงจนแทบจะขาดใจ มือน้อยข้างหนึ่งของแทมินยื่นมาจับแท่งกายของตนรูดมันขึ้นลงช่วยตัวเองไปพรางจนถึงที่สุดเมื่อเขาทนไม่ไหว

 

อะ อ่ะ...มินโฮ...อะ อ๊า

 

ร่างน้อยปลดปล่อยน้ำสีขุ่นออกมาจนหมดความปรารถนา ส่วนอีกคนเมื่อใกล้จะถึงที่หมายร่างกายของเขาจึงเหยียดขึ้นตรง แอ่งหน้าท้องเข้าหาร่างน้อย มือบีบกำก้นงอนเข้ารัดของๆเข้าแน่นขึ้นกว่าเดิม ก่อนจะขยับเร่งแรงหนักหน่วง เพียงไม่กี่ครั้ง น้ำสีขุ่นก็ปล่อยเข้าสู่ร่างบางจนล้นเอ่อเต็มช่องทางด้านหลัง  

 

อึก  อ๊า~”

 

ทั้งสองนั่งกอดก่ายหอบหายใจจนหน้าอกกระเพิ่มขึ้นลงอย่างเหน็ดเหนื่อย  จนแล้วจนรอดกว่าจะอาบน้ำเสร็จ ก็เลยเวลาทานอาหารเช้ามาเกือบหลายชั่วโมง

 

ท่าน...ทำไมให้ข้าใส่ชุดแบบนี้

ก็เหมาะกับเจ้าดีหนิ

แต่นี้มัน ชุดของสตรีมิใช่หรือ

หึ...ไม่ว่าจะสตรีหรือบุรุษ เจ้าใส่เข้าไปแล้วก็ไม่ต่างกันนักหรอก

แต่...

ลงไปทานอาหารกันได้แล้ว ไหนบอกว่าหิว

 

ร่างเล็กอยากจะตะโกนสิ่งที่อึดอัดอยู่ภายในใจใส่คนตรงหน้าเสียจริง ก็ผู้ใดกันเล่าที่ทำให้เวลาทานอาหารเช้าเลยมาไกลจนเขาหายหิวไปเสียแล้ว

 

คนร่างสูงเดินนำอีกคนลงมายังห้องอาหารที่มีสำรับมากมายจัดเตรียมไว้พร้อม ที่นั่งตรงหัวโต๊ะคงเป็นที่นั่งของเจ้าของคฤหาสน์ ส่วนที่นั่งข้างๆนั้นถูกจัดไว้ให้ร่างน้อยที่เดินตามหลังมา เมื่อทุกอย่างจัดเตรียมไว้พร้อม ทั้งสองจึงนั่งทานอาหารพร้อมกัน อาหารที่มีอยู่มากมายเต็มโต๊ะแต่กลับมาคนโปรดปรานมันอยู่แค่คนเดียว เพราะคนสูงใหญ่เอาแต่นั่งจิบชา มองหน้าอีกคนไปพลาง ดูท่าจะอิ่มเรือนร่างน้อยจนทานอะไรไม่ลงเสียแล้วก็เป็นได้

 

ท่าน...ไม่ทานอะไรสักหน่อยหรือ เอาแต่มองหน้าข้า แล้วแบบนี้ข้าจะทานอาหารลงได้อย่างไรกัน

หึ...ข้าอิ่มแล้ว

อิ่มสิ่งใด? ในเมื่อท่านยังไม่ได้ท่านอะไรเลย

ทานแล้ว ข้าทานเจ้ามาทั้งคืน เมื่อเช้าก็ด้วย

ทะ ท่าน...

 

เพราะวาจาเล้าโลมที่คนพูดไม่รู้สึกกระด้างอาย แต่คนที่ได้ฟังกลับหน้าแดงฉาน

 

ขะ...ข้าอิ่มแล้ว แทมินรวบช้อนส้อมเข้าหากัน ดื่มน้ำจากแก้วลงไปเกือบหมด

ข้าขอตัวก่อน

ข้าไม่ได้สั่งให้เจ้าไปอย่าบังอาจลุกเดินหนีจากข้า...นั่งลง!”

 

คำพูดท้ายประโยคของผู้สูงใหญ่ดังกึกก้องไปทั่วห้อง จนคนที่ได้ยินไม่อาจหลีกเลี่ยงไม่ให้ทำตามได้

 

วันนี้ข้าจะพาเจ้าเดินชมคฤหาสน์ของข้า ตามข้ามาสิ

 

มินโฮลุกขึ้นจากที่นั่ง เดินตรงออกไปยังห้องโถงใหญ่โดยมีอีกคนเดินตามหลังมาไม่ห่าง

 

อ๊ะ...ท่าน...

เจ้าจะเดินห่างข้าไปใย มาเดินข้างๆข้าจะดีกว่า

 

แขนแกร่งดึงเอวเล็กมาโอบแนบข้างให้พาเดินไปพร้อมกัน จากด้านในของคฤหาสน์จนถึงบริเวณด้านนอก ถูกอย่างเหมือนกับถูกรังสรรค์มาจากวิมานในความฝัน คฤหาสน์หลังนี้สวยงามกว่าที่คนตัวเล็กคิดไว้นัก

 

นี่คือที่ที่ข้าชอบมากที่สุด ข้าชอบมานั่งแถวนี้บ่อยครั้ง

 

สวนหย่อมสีเขียว ที่มีสระบัวลายล้อม สะพานไม้ที่ทั้งสองข้ามมาเพื่อจะไปยังอีกฟากหนึ่ง ซึ่งเป็นที่พักนั่งข้างริมน้ำ ช่างดุเหมาะเจาะลงตัวกันดีเหลือเกิน ที่แห่งนี้วิเศษนัก นอกจากนี้ยังมีกลิ่นหอมของดอกไม้อบอวลไปทั่ว แถมยังมีสายลมพัดโชยเย็นสบายทั้งกายและใจ เมื่อร่างน้อยถูกปล่อยออกจากอ้อมแขนใหญ่ เขาจึงเดินเล่นไปทั่ว หน้าตาดูสดชื่นกว่าวันที่ผ่านมาเป็นมาก มีรอยยิ้มบางๆผุดขึ้นบนใบหน้าหวานเป็นบางครั้ง

 

เจ้าชอบที่นี้หรือไม่

 

ร่างสูงเดินมากอดผู้ที่ยืนมองสระน้ำไว้จากทางด้านหลัง เสียงกระซิบแผ่วเบาดังรอดผ่านเข้าใบหูอีกคนเบาๆ เหมือนเสียงสายลม

 

...

 

ไม่มีคำพูดใดเปล่งออกมาจากกล่องเสียงหวานหยด มีแต่ใบหน้าหวานที่ขยับตอบรับให้รู้ว่าเจ้าตัวเองก็ชอบที่นี้เหมือนกัน ร่างสูงเริ่มกระชับโอบกอดคนตัวเล็กแน่นขึ้นอีก ก่อนจะก้มลงมาสูดดมความหอมหวานจากกลุ่มผมสีน้ำตาลแดง ไล้เรื่อยสันจมูกลงมาตามแก้มเนียนด้านซ้าย แล้วจับใบหน้าน้อยให้หันมารับจูบของตน

 

อือ...

 

ริมฝีปากหนาสัมผัสแตะอย่างแผ่วเบา ก่อนจะหนักหน่วงรุนแรง จนบดบี้เบียดเสียดกลายเป็นเนื้อเดียวกัน ฝ่ามือใหญ่ที่กอดเอวบางไว้ เลื่อนลงมาจับเรียวขาเนียน ถึงจะมีกระโปรงตัวยาวจรดปลายเท้าขว้างกั้นอยู่ แต่นั้นก็ดูจะไม่ใช่อุปสรรคที่หนักหนาสักเท่าใดนัก

 

อึ อื้อออ

 

มือซุกซนเริ่มเลื่อนมาหยุดอยู่ตรงหว่างขาที่ตอนนี้แท่งกายน้อยกำลังเปล่งบวมคล้ายจะตั้งชันขึ้นเล็กน้อย มินโฮค่อยๆบีบกำมันสร้างอารมณ์สวาทให้รุกโซนขึ้นอีก

 

อะ อ่า...ท่าน

เจ้าต้องการเหมือนกันไม่ใช่หรือ...ลองสัมผัสของๆข้าบางสิ แทมิน

 

มินโฮจับมือน้อยให้มาสัมผัสที่แท่งกายของตน ต่างคนต่างจับส่วนนั้นของกันและกัน บีบคลำจนมันนูนเต่งจนเห็นเป็นรอยผ่านทางเสื้อผ้าอาภรณ์ที่สวมใส่อยู่

 

อ๊า...ท่าน

 

ร่างน้อยถูกกอดไว้แน่น ถูกปลุกเร้าอารม์ทางเพศจนตัวอ่อนเพลี้ย สองขาแทบจะไม่มีแรงยืน มือข้างที่ว่างจึงต้องยกขึ้นไปอ้อมเกี่ยวลำคอแกร่งเอาไว้

 

อือ...ข้าไม่ไหวแล้ว แทมิน...ข้าต้องการเจ้า

อะ อ๊า!”

 

กระโปรงตัวยาวถูกดึงจนฉีกขาด ร่างกายท่อนล่างที่ไม่ได้รับการเตรียมพร้อมใดๆ ถูกแท่งกายแข็งใหญ่สอดแทรกเข้าไปจนสุด ร่างน้อยผวาสะดุ้ง เจ็บจนน้ำตาไหลพราก เพราะไม่สามารถขัดขืนได้แม้แต่น้อย จึงต้องยอมให้คนด้านหลังสวมกอดสอดใส่ทั้งอย่างนั้น

 

อือ...แทมิน

 

มินโฮกอดเอวบางไว้แน่น พร้อมกันนั้นแท่งกายของเขาก็สอดผ่านเข้ามากระแทกแล้วกระแทกอีก จนคนถูกกระทำแทบจะพยุงกายทรงตัวไว้ไม่อยู่ ร่างเล็กจึงต้องล้มตัวลงไปคลุกคลานอยู่บนพื้นหญ้าให้อีกคนกระทำแทนการยืนสอดใส่กัน เพราะมันสร้างความทรมานให้กันผู้ถูกบุกรุกเสียจริง มินโฮจับก้นงอนบีบแยกออกจากกัน จนเขาสามารถเห็นแท่งกายที่กำลังขยับสอดแทรกอยู่ในรูเล็กได้ถนัดตา มันหดรัดบีบของๆเขาจนหายเข้าไปทั้งแท่ง ทุกการกระทำนำพาความสุขมาให้ไม่รู้อิ่ม ร่างเบาะบางนี้ทำให้เขาไม่รู้จักคำว่าพอ

 

อ๊า...แทมิน อึ อือ~”

อะ อ่ะ อ๊า!”

 

ทุกหยาดเหงื่อ ทุกหยาดหยดความปรารถนา รินไหลออกมาพร้อมกันเมื่อร่างทั้งสองเดินมาสู่ห้วงสุดท้ายของอารมณ์ใคร่ แต่ดูเหมือนร่างสูงใหญ่จะไม่พอใจเพียงแค่นี้เป็นแน่

 

อ่า...ท่าน ข้าไม่ไหวแล้ว เอาออกไปเสียที

หึ...เจ้าสั่งข้าไม่ได้หรอกแทมิน ข้าพอใจเมื่อไหร่ ข้าถึงจะเอาออกเอง เจ้าร้องครางให้ข้าฟังอย่างเดียวก็พอ แค่ตอบรับร่างกายของข้าอย่างเดียวที่เจ้าต้องทำให้เพลานี้อือ

อะ อ๊า

 

ต้นหญ้าอ่อนที่ขึ้นแทรกแทรมอยู่บนพื้นดิน ในบริเวณที่ร่างสองร่างกำลังกอดรัดกัน เปียกชุ่มไปด้วยคราบน้ำสีขุ่นที่ถูกปล่อยออกมาหลายต่อหลายครั้ง

 

ขอประทานโทษครับ นายท่าน

 

ชายหนุ่มรับใช้คนสนิทของมินโฮ เดินมาหยุดยืนอยู่ข้างๆร่างทั้งสอง ก่อนจะเอยปากเรียกเจ้านายของตน เหมือนกำลังมีธุระอะไรบางอย่าง

 

อือ...มีอะไร จงฮยอน

 

ปากของคนร่างสูงพูดถามขณะที่ร่างกายสอดใส่ไม่หยุด ร่างบางที่ถูกจับให้ขึ้นมานั่งค่อมแทน รีบก้มหน้าซุกลงไปกับบ่ากว้าง เมื่อรับรู้ถึงการมาเยือนของบุคคลที่สาม ถึงจะรู้สึกเขินอายแค่ไหน ถึงจะอยากเก็บกดเสียงร้องครางนี้ไว้เพียงใด แต่ก็ดูเหมือนจะไม่เป็นดั่งใจนึก เพราะบั้นท้ายถูกกระแทกอย่างหนักหน่วงจนก้นงอนกระดกขึ้นลงไม่หยุด เสียวซ่านจนหน้ามืดตาลาย แล้วจะห้ามอารมณ์ร้อนรักแบบนี้ไว้ได้อย่างไรกัน

 

อ๊ะ อ่า...ท่าน

 

ถึงฉากรักจะร้อนแรงจนแทบมอดไหม้ แต่ดูเหมือนคนรับใช้หนุ่มที่ยืนอยู่ด้านข้างจะไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับภาพที่เห็นสักเท่าใดนัก อาจเป็นเพราะเห็นจนชินตา ไม่ว่าจะเป็นที่ใดๆในคฤหาสน์ ภาพเหล่านี้ก็มักจะปรากฏขึ้นบ่อยครั้ง จนกลายเป็นเรื่องเคยชินสำหรับที่แห่งนี้

 

มีลูกค้ารายใหม่ต้องการเอาลูกชายมาจำนำครับ

อือ...บอกรายละเอียดมาให้ข้าฟัง

เจ้าของกิจการอสังหาริมทรัพย์แทบทางเหนือ ต้องการนำลูกชายมาจำนำเพื่อแลกกับการเติบโตของกิจการและเงินจำนวนมากที่จะนำไปใช้จ่ายได้ตลอดชีวิต

หึ...เจ้าพวกละโมบ เรื่องนี้ข้าให้เจ้าตัดสินใจ อ่า...แล้วของจำนำเจ้าว่าเป็นอย่างไร

ของเจ้านำชิ้นนี้อาจจะทำให้ท่านได้รสชาติแปลกใหม่เพิ่มขึ้น เพราะของจำนำชิ้นนี้มีเจ้าของแล้วครับ

อืม...ดีมาก เจ้าทำงานได้ดี ไปจัดการได้

ครับ

 

เมื่อพูดเจรจาหารือกันเสร็จมินโฮจึงรีบทำสิ่งที่ค้างคาไว้ให้เสร็จเหมือนกัน ร่างบางที่กอดคอแกร่งพร้อมกับซบหน้าแนบนิ่งอยู่ที่ไหล่ของเขา ถูกอ้อมแขนบีบรัดจนแผ่นหน้าอกบางแนบชิดกับหน้าอกแกร่งเสมือนจะกลายเป็นก้อนเนื้อเดียวกัน ช่องแคบเล็กถูกคนที่นอนอยู่ด้านล่างกระแทกสวนกลับขึ้นไปจนคนที่อยู่ด้านบนตัวสั่นสะท้าน

 

อะ อ๊า...ท่าน แรง...แรงเกินไป...ข้าจะไม่ไหวแล้ว

อือ...ข้าจะเสร็จแล้ว จนทนอีกนิดเดียว

 

ร่างกายท่อนบนของทั้งสองกอดรัดกันจนหาช่องว่างใดๆมิได้ ส่วนล่างก็ขยับสอดใส่เข้ามากันได้ไม่หยุด

 

อึก...อือ~”

อ่ะ...ทะ ท่าน...อ๊า~”

 

อีกครั้งที่ความปรารถนาถูกปลดปล่อยออกมาจนหมดสิ้น เรือนร่างเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบรักและ

หยดเหงื่อ แผ่นอกกระเพื่อมหอบหายใจถี่เร็ว หัวใจเต้นแรงดังระรัว เหมือนทำสงครามรบมาหลายต่อหลายครั้ง
00024619_93433.gif

Fiction of Me |trackback(0) |ความคิดเห็น(0)

ลงความคิดเห็น















เจ้าของบล๊อกนี้เท่านั้นที่อ่านได้

ข้อมูลส่วนตัว

Shinee Land☆*゜

Author:Shinee Land☆*゜


Trackbacks ล่าสุด

ค้นหา

แบบฟอร์มขอเป็นเพื่อน